Ayasofya Müzesi **Hagia Sophia**

Ayasofya (Yunanca: Αγιά Σοφιά / Hagia Sophia) , Bizans İmparatoru I. Jüstinyen tarafından M.S. 532 - 537 yılları arasında İstanbul'un eski şehir merkezine katedral olarak inşa ettirilen ve günümüzde müze olarak hizmet veren tarihi yapı.

1500 yıllık tarihi olan Ayasofya, sanat tarihi ve mimarlık dünyasının baş yapıtları arasında yer alır. Başlangıçta bir kilise olarak inşa edilen ve Osmanlı döneminde camiiye çevrilen Ayasofya, günümüzde bir müze olarak hizmet vermektedir ve bu sebeple Ayasofya Müzesi olarak anılmaktadır.

İsmi Yunanca "Kutsal Bilgelik" anlamına gelir. 532-537 yılları arasında, 6 yılda tamamlandı. Dünya’nın en eski ve en hızlı inşa edilen katedralidir. Günümüzde, dünyanın yüzölçümü bakımından dördüncü büyük katedrali olarak kabul edilir.
TARİHİ
--------
**Doğu Roma dönemi**
Bizans tarihçileri (Theophanes, Nikephoros, Gramerci Leon) ilk Ayasofya'nın İmparator I. Constantinus (324-337) zamanında yapıldığını ileri sürmüşlerdir. Birinci Ayasofya’nın inşasına Konstantinos zamanında başlanmışsa da inşaatin 360 yılında tamamlandığı sanılmaktadır. Bazilika planlı, ahşap çatılı bu yapı, bir ayaklanma sonunda yanmıştır. Bu yapıdan hiçbir kalıntı günümüze gelmemiştir.

İmparator II. Theodosius, Ayasofya'yı ikinci defa yaptırmış ve 415'te ibadete açmıştır. Yine bazilika planlı bu yapı 532'de Nika ihtilali sırasında yanmıştır. 1936 yılında yapılan kazılarda bununla ilgili bazı kalıntılar ortaya çıkmıştır. Bunlar mabede girişi gösteren basamaklar, sütunlar, başlıklar, çeşitli mimari parçalardır.

İmparator Justinianus (527-565) ilk iki Ayasofya'dan daha büyük bir kilise yaptırmak istemiş, çağın ünlü mimarlarından Miletos'lu İsidoros ve Tralles'li (Aydın) Anthemios'a günümüze ulaşan Ayasofya'yı yaptırmıştır. Yapımına 23 Aralık 532'de başlanmış, 27 Aralık 537'de tamamlanmıştır. Miletli Isidore ve Trallesli Anthemius tarafından tasarlanan binanın Aralık 557 depreminden sonra zayıflayan kubbesi Mayıs 558'de çökünce farklılaştırılarak yeniden inşa edilmiştir. Anadolu, Mısır ve Yunan antik şehir kalıntılarından sütunlar, başlıklar, mermerler ve renkli taşlar Ayasofya'da kullanılmak üzere İstanbul'a getirilmiştir. Bu üçüncü Ayasofya’nın inşası tamamlandığı gün, Ayasofya o zamana kadar en büyük yapı olarak kabul edilen Süleyman Tapınağı’ndan daha büyük olduğundan İmparator Justinianus (Jüstinyen) halka yaptığı açılış konuşmasında “Ey Süleyman! Seni yendim” demiştir. Döneminin en geniş kubbesine sahip olan yapı, asırlar boyunca sık sık yenilendi. Ayasofya’nın Bizans döneminde birçok kez çöken kubbesi Mimar Sinan’ın istinat duvarlarını eklemesinden itibaren hiç çökmemiştir. Bu kubbe, katedral kubbeleri içinde çapı bakımından dördüncü büyük kubbedir .

**Osmanlı dönemi**
Fatih Sultan Mehmet'in İstanbul'a girişinin ardından ilk iş olarak Ayasofya'nın onarılmış olması dikkat çekicidir. Bazı rivayetlere göre cami tam kıble yönünde olmadığı için Fatih'in eli ile duvarı kıbleye doğru iterek düzelttiği anlatılır. Rivayetin kökeni aslında diğer en eski kiliselerde olduğu gibi absidi Kudüs’e yönelik olarak yapılmış olması gereken Ayasofya’nın absidinin hafifçe kıbleye yönelik olmasıdır. Ayasofya'daki papaz odalarını medrese olarak faaliyete başlatmış, İstanbul Üniversitesi'nin temeli sayılan bu medreseler 1934 yılında Müzeler Müdürlüğü tarafından her nedense yıktırılmıştır.

Fatih Sultan Mehmet tarafından döneminde camiye çevirilmiş olan Ayasofya, Osmanlılar arasında 500 yıl içinde İstanbul'un en önemli camilerinden birisi oldu. Yapıya çeşitli padişahlarca dört minare eklendi. En eski minaresi tuğladan yapılmış olanıdır.

Ayasofya İstanbul'un fethi ile birlikte başlayan Türk döneminde çeşitli onarımlar görmüştür. Mihrap çevresi, Türk çini sanatı ve Türk yazı sanatının en güzel örneklerini içerir. Bunlardan kubbedeki ünlü Türk Hattatı Kazasker Mustafa İzzet Efendi'nin Kuran'dan alınma bir suresi ile 7.50 m. çapındaki yuvarlak levhalar en ilgi çekici olanıdır. Bu tahta levhalarda, Allah, Muhammed, Ömer, Osman, Ali, Ebu Bekir, Hasan ve Hüseyin'in isimleri yazılıdır. Mihrabın yan duvarlarında ise Osmanlı padişahlarının yazıp buraya hediye ettiği levhalar vardır.

Sultan II. Selim, Sultan III. Mehmet, Sultan III. Murat ve şehzadelerin türbeleri, Sultan I. Mahmut'un şadırvanı, sıbyan mektebi, imareti, kütüphanesi, Sultan Abdülmecit'in hünkar mahfeli, muvakkithanesi, Ayasofya'daki Türk çağı örnekleri olup türbeler, iç donanımı, çinileri ve mimarisiyle klasik Osmanlı türbe geleneğinin en güzel örneklerini oluşturmaktadır.

Ayasofya 1935 yılında müze haline getirildi.

MİMARİ ÖZELLİKLERİ
------------------
Bizans dönemi mimarisinin ve sanatının en görkemli örneklerine sahip olan yapı, Mimar Sinan'ın yaptığı Süleymaniye ve Selimiye Camii'nin esin kaynağı oldu. 916 yıl kilise olarak kullanıldıktan sonra 1453 yılında Fatih Sultan Mehmet'in İstanbul'u fethi ile birlikte camiye dönüştürüldü ve cumhuriyetin ilanından sonra 1935 yılında Atatürk'ün emriyle müze olarak kullanılmaya başlandı.

Mozaikleriyle ünlü yapıyı 55.60 m. yüksekliğinde ve içten 30.80.-31.88 m. çapında 40 kaburgalı bir kubbe örtmektedir. Binanın ağırlığını 40'ı aşağıda, 67'si üst katta 107 sütun taşımaktadır. Mimari yönden incelendiğinde büyük bir orta mekân, iki yan mekân (nef), absis, iç ve dış nartekslerden meydana gelmiştir. İç mekân, 100 x 70 m. ölçüsünde olup, üzeri dört büyük ayağın taşıdığı 55 m. yüksekliğinde, 30.31 m. çapında kubbe ile örtülmüştür.

Ayasofya'nın mimarisinin yanı sıra mozaikleri de büyük önem taşımaktadır. En eski mozaikler iç narteks ve yan neflerde altın yaldızlı geometrik ve bitkisel motifli olan mozaiklerdir. Figürlü mozaikler 9.-12. yüzyıllarda yapılmıştır. Bunlar İmparator kapısı üzerinde, absiste, çıkış kapısı üzerinde ve üst kat galeride görülmektedir. Üst galerideki, Meryem Ana’nın ve Vaftizci Yahya’nın da temsil edildiği büyük mozaikte İsa Peygamber’in yüzünün sağ ve sol yarıları birbirinden farklı olarak temsil edilmiştir. Bu özellik Leonardo da Vinci’nin ünlü eserinde de görülmekle birlikte, Ayasofya’daki bu mozaik 12.yy.’da yapılmış olduğundan Vinci’nin eserinden daha eskidir. Ayasofya'da, mevlut okuma balkonunun yanında, zeminde bulunan, çeşitli renklerde dairesel taşlar içeren, Yerin göbeği anlamındaki Omphalion (omphalos) adını taşıyan, kare biçimli alan, Bizanslılar'ca Dünya'nın merkezi olarak kabul edilmiş olduğundan Bizans imparatorlarının taç giyme törenlerine sahne olmuştur.
_________________________________________________________________


Hagia Sophia (Greek: Ἁγία Σοφία; "Holy Wisdom", Turkish: Ayasofya) is a former patriarchal basilica, later a mosque, now a museum, in Istanbul, Turkey. Famous in particular for its massive dome, it is considered the epitome of Byzantine architecture. It was the largest cathedral in the world for nearly a thousand years, until the completion of the Medieval Seville Cathedral in 1520.

The current building was originally constructed as a church between 532 and 537 AD on the orders of the Byzantine Emperor Justinian, and was in fact the third Church of the Holy Wisdom to occupy the site (the previous two had both been destroyed by riots). It was designed by two architects, Isidore of Miletus and Anthemius of Tralles. The Church contained a large collection of holy relics and featured, among other things, a 50 ft (15 m) silver iconostasis. It was the patriarchal church of the Patriarch of Constantinople and the religious focus point of the Eastern Orthodox Church for nearly 1000 years.

In 1453, Constantinople was conquered by the Ottoman Turks and Sultan Mehmed II ordered the building to be converted into a mosque. The bells, altar, iconostasis, and sacrificial vessels were removed, and many of the mosaics were eventually plastered over. The Islamic features - such as the mihrab, the minbar, and the four minarets outside - were added over the course of its history under the Ottomans. It remained as a mosque until 1935, when it was converted into a museum by the secular Republic of Turkey.

For almost 500 years the principal mosque of Istanbul, Hagia Sophia served as a model for many of the Ottoman mosques such as the Sultan Ahmed Mosque (Blue Mosque of Istanbul), the Şehzade Mosque, the Süleymaniye Mosque, and the Rüstem Pasha Mosque.

Although it is sometimes referred to as Saint Sophia (Greek for wisdom), the Greek name in full is Church of the Holy Wisdom of God Ναός τῆς Ἁγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας - and it was dedicated to the Holy Wisdom of God rather than a specific saint named Sophia.


History
--------
***First church
As often happened in those days, the site was selected because there had been a pagan temple there.[2] The church was built next to the area where the imperial palace was being developed and next to the smaller church Hagia Eirene, finished first and acting as cathedral until the Hagia Sophia was completed. The Hagia Sophia was inaugurated by Constantius II on 15 February 360. Both churches acted together as the principal churches of the Byzantine Empire.

This church was chronicled by Socrates of Constantinople (380-440), who claimed that it was built by Constantine the Great. It was built as a traditional Latin colonnaded basilica with galleries and a wooden roof. It was preceded by an atrium. This first church was then already claimed to be one of the world's most outstanding monuments.

The appellation "Megálē Ekklēsíā" continued to be used for a long time, only to be replaced by the name "Hagia Sophia" after the conquest of Byzantium in 1453.

***Second church
The patriarch of Constantinople, John Chrysostom, came into a conflict with Empress Aelia Eudoxia, wife of the Emperor Arcadius and was sent into exile on 20 June 404. During the subsequent riots, this first church was largely burned down. A second church was ordered by Theodosius II, who inaugurated it on 10 October 405. The fire that started during the tumult of the Nika Revolt resulted in the destruction of the (second) Hagia Sophia that burned down to the ground on 13-14 January 532. Several marble blocks of this second church have survived to our date, and are displayed in the garden of the current (third) church. These marble slabs were excavated in the western courtyard by A.M. Schneider in 1935. They were part of a monumental front entrance.

Selimiye Camii (EDİRNE)

The Selimiye Mosque (Turkish: Selimiye Camii) is a mosque in the city of Edirne, Turkey. The mosque was commissioned by Sultan Selim II and was built by architect Mimar Sinan between 1568 and 1574. It was considered by Sinan to be his masterpiece and is one of the highest achievements of Islamic architecture.

This grand mosque stands at the center of a külliye (complex of a hospital, school, library and/or baths around a mosque) which comprises a medrese (Islamic academy teaches both Islamic and Scientific lessons), a dar-ül hadis (Al-Hadith school), a timekeeper's room and an arasta (row of shops). It also contains a Bayezid II Külliye Health Museum, now a museum. In this mosque Sinan employed an octagonal supporting system that is created through eight pillars incised in a square shell of walls. The four semi domes at the corners of the square behind the arches that spring from the pillars, are intermediary sections between the huge encompassing dome (31.25m diameter with spherical profile) and the walls.

While conventional mosques were limited by a segmented interior, Sinan's effort at Edirne was a structure that made it possible to see the mihrab from any location within the mosque. Surrounded by the four tallest minarets in the Muslim world, the Mosque of Selim II has a grand dome atop it. Around the rest of the mosque were many additions: libraries, schools, hospices, baths, soup kitchens for the poor, markets, hospitals, and a cemetery. These annexes were aligned axially and grouped, if possible. In front of the mosque sits a rectangular court with an area equal to that of the mosque. The innovation however, comes not in the size of the building, but from the organization of its interior. The mihrab is pushed back into an apse-like alcove with a space with enough depth to allow for window illumination from three sides. This has the effect of making the tile panels of its lower walls sparkle with natural light. The amalgamation of the main hall forms a fused octagon with the dome-covered square. Formed by eight massive dome supports, the octagon, is pierced by four half dome covered corners of the square. The beauty resulting from the conformity of geometric shapes engulfed in each other was the culmination of Sinan's life long search for a unified interior space.

At the Bulgarian siege of Edirne in 1915, the dome of the mosque was hit by Bulgarian artillery. Due to the dome's extremely sturdy construction, the mosque survived the assault with only minor damage. On Atatürk's order, it has not been restored since then, to serve as a warning for future generations. The damage can be seen at the photograph above, between the blue center circle and the dark red calligraph to its immediate left.
________________________________________________________________________


Selimiye Camii (Edirne) II. Selim'in emri üzerine Mimar Sinan tarafından Kıbrıs'ın fethiyle elde edilen ganimetlerle eski sarayın Baltacılar koğuşunun bulunduğu yerde yapılan cami. 1568 - 1575 yıllarında tamamlanan Selimiye Camii Osmanlı-Türk mimarisinin en büyük eseridir. Üçer şerefeli dört minaresi vardır. Her minarenin yüksekliği 79,89 m.'dir. Kubbesi 31,28 m. çapında olan Selimiye Camii'nin harim tarafındaki minarelerin şerefelerine ayrı merdivenlerden çıkılabilmektedir.

Osmanlı hükümdarı II. Selim tarafından Mimar Sinan'a yaptırılan Selimiye Camii, Edirne'de, şehrin en yüksek noktasında Yıldırım Bayezıt'ın yaptırdığı Baltacılar Koğuşu'nun kalıntıları üzerine yapılmıştır. Yapımına 1569'da başlanmış ve 1575'de tamamlanmıştır. Osmanlı-Türk sanatının en muhteşem eseridir. Mimar Sinan, Selimiye için "ustalığımın eseri" demiştir. Açık havalarda Rodop Dağları'ndan ve Uzunköprü'nün Süleymaniye Köyü'nden görülebilmektedir.

Selimiye'de daha önceki hiçbir camide, Ayasofya'da, Bizans eserinde ve antik çağ mabetlerinde görülmemiş bir teknik kullanılmıştır. Daha önceki kubbeli yapılarda, asıl kubbe kademeli yarım kubbelerin üzerinde yükselmesine rağmen, Selimiye Camii tek bir kubbe ile örtülmüştür. Kubbe, 8 filayağına dayanan bir kasnak üzerine oturtulmuştur. Kasnak, filayaklarına kemerlerle bağlıdır. Kubbenin çapı 33,28 metre, yüksekliği 15,86 metredir. Sinan, bu şekilde örttüğü iç mekana verdiği genişlik ve ferahlıkla birlikte mekanın bir kerede kolayca anlaşılmasını sağlar. Kubbe aynı zamanda camiinin dış görünüşünün ana hatlarını da belirler.


Selimiye'nin herbiri 70,89 metre yüksekliğinde, kalem gibi incecik 4 minaresi vardır. Minareler üçer şerefelidir. İki minaresinde şerefelerin üçüne giden yol ayrıdır. Bu minarelerden aynı anda üç şerefeye de birbirini görmeden üç kişi çıkabilir. Öndeki iki minarenin taş oymaları çukur, ortadaki minarelerin oymaları ise kabarıktır. Minarelerin kubbeye yakın olması, camiyi göğe doğru uzanıyormuş gibi gösteren bir görünüş güzelliği sağlar. Diğer camilerde ise minareler açığa yapılmış ve yapı genişlemiştir.

Caminin mermer, çini ve hat işçilikleri de önemlidir. Yapının içi İznik çinileriyle süslüdür. Büyük kubbenin tam altındaki hünkar mahfili, 12 mermer sütunludur ve 2 metre yüksekliktedir. Çinilerin bir kısmı 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşında, Rus generali Skobelef tarafından sökülerek Moskova'ya götürülmüştür.

Yapının, kuzeye, güneye ve avluya açılan 3 kapısı vardır. İç avlu, revaklar ve kubbelerle süslüdür. Avlunun ortasında mermerden özenle işlenmiş bir şadırvan vardır. Dış avluda ise sıbyan mektebi, darül kurra, darül hadis, medrese ve imaret bulunmaktadır. Sıbyan mektebi günümüzde çocuk kütüphanesi, medrese ise müze olarak kullanılmaktadır. Geçmişte cami meşalelerle aydınlatılmakta idi. Meşalelerden çıkan is, hava akımı yaratmak üzere özel olarak yapılan bir delikten dışarı çıkmaktaydı.
ALINTIDIR...!

Maldivler(Maldives)

Maldivler, resmi adıyla Maldiv Cumhuriyeti, Hint Okyanusunda bir grup adadan oluşan bir devlettir. Hindistan'ın güneyinde ve Sri Lanka'nın yaklaşık 700 kilometre (435 mil) güneybatısında yer alır.Küresel iklim değişiklikleri yüzünden yüzyıl içerisinde sular altında kalacağı öngörülen Maldiv halkına, 15 Kasım 2005 itibari ile Avusturalya'ya sığınma hakkı vermiştir.
Turizm ve balıkçılık, Maldiv ekonomisinin 2 temel bileşenidir. Gemicilik, bankacılık ve taşımacılık da hatırı sayılır bir hızla büyümektedir.
Maldiv ekonomisi yüzyıllardır bütünüyle balıkçılık ve diğer deniz ürünleri üzerine kuruludur. Balıkçılık ülke halkının ana mesleğidir ve balıkçılık sektörünün gelişmesine yönelik çalışmalar hükümetin özellikle öncelik verdiği bir iştir.

1974 yılında geleneksel balıkçılığı makineleştiren "Dhoni" isimli balıkçı botu, balıkçılığın ve daha genel anlamda ülke ekonomisinin gelişmesinde önemli bir kilometretaşı olmuştur. 1977 yılında Felivaru adasında bir Japon firmasının işbirliği ile balık konserve fabrikası kurulmuştur.
Turizmin gelişmesi, ülkenin ekonomisinin de büyümesini sağlamıştır. Doğrudan ve dolaylı olarak istihdam ve gelir artışı sağlamıştır. Günümüzde turizm ülkenin en büyük döviz kaynağı haline gelmiştir ve ülke ekonomisinin %20'sini oluşturmaktadır. 84 turistik tesisi ile 2000 yılında 467,154 turisti ağırlamıştır.



The Maldives (or Maldive Islands) (IPA: /ˈmɔlˌdaɪvz/ or IPA: /ˈmɔlˌdivz/), officially the Republic of Maldives, is an island nation consisting of a group of atolls in the Indian Ocean. The Maldives is located south of India's Lakshadweep islands, and about seven hundred kilometers (435 mi) south-west of Sri Lanka. The Maldives' twenty-six atolls encompass a territory featuring 1,192 islets, roughly two hundred of which are inhabited by local communities.

The name "Maldives" derives from Maale Dhivehi Raajje ("The Island Kingdom [under the authority of] Malé")."[1] Some scholars believe that the name "Maldives" derives from the Sanskrit maladvipa, meaning "garland of islands", or from mahila dvipa, meaning "island of women", but these names are not found in ancient Sanskrit literature. Instead, classical Sanskrit texts mention the "Hundred Thousand Islands" (Lakshadweepa); a generic name which would include not only the Maldives, but also the Laccadives and the Chagos island groups. Some medieval Arab travellers such as Ibn Batuta called the islands "Mahal Dibiyat" from the Arabic word Mahal ("palace")"[2] . This is the name presently inscribed in the scroll of the Maldive state emblem.

The inhabitants were Buddhist, probably since Ashoka's period, in the 3rd century BC. Islam was introduced in 1153. The Maldives came then under the influence of the Portuguese (1558) and the Dutch (1654) seaborne empires. And in 1887 it became a British protectorate. In 1965, the Maldives obtained independence from Britain (originally under the name "Maldive Islands"), and in 1968 the Sultanate was replaced by a Republic. However, in thirty-eight years, the Maldives have seen only two Presidents, though political restrictions have loosened somewhat recently.

The Maldives is the smallest Asian country in terms of population. It is also the smallest predominantly Muslim nation in the world.
HİSTORY
*******

Comparative studies of the Maldivian oral tradition suggest that the first settlers were Dravidian people from the nearest coasts, probably fishermen from the southwest coasts of the Indian Subcontinent and the western shores of Sri Lanka.

Buddhism came to the Maldives at the time of Emperor Ashoka's expansion and became the dominant religion of the people of the Maldives until the 12th century AD.

Western interest in the archaeological remains of early cultures on the Maldives began with the work of H.C.P. Bell, a British commissioner of the Ceylon Civil Service. Bell was shipwrecked on the islands in 1879, and returned several times to investigate ancient Buddhist ruins. He studied the ancient mounds, called havitta or ustubu (these names are derived from chaitiya or stupa) (Mahl: ހަވިއްތަ) by the Maldivians, which are found on many of the atolls.

Although Bell asserted that the ancient Maldivians followed Theravada Buddhism, many local Buddhist archaeological remains now in the Malé Museum display in fact Mahayana and Vajrayana iconography.

According to a legend from the Maldivian Folklore, a prince named Koimala from India or Sri Lanka entered the Maldives from the North (Ihavandhu) and became the first king from the House of Theemuge. Prior to that the Maldives had been settled by people of Dravidian origin from the nearest coasts, like the group today known as the Giravaaru who claim ancestry from ancient Tamils. It is unlikely that the Giraavaru islanders were the only early settlers in the Maldives. The importance they have been given is because they are mentioned in the legend about the establishment of the capital and kingly rule in Malé. The Giraavaru people were just one of the island communities predating Buddhism and the arrival of a Northern Kingly dynasty and the establishment of centralized political and administrative institutions.

The ancient Maldivian Kings promoted Buddhism and the first Maldive writings and artistic achievements in the form of highly developed sculpture and architecture are from that period. The conversion to Islam is mentioned in the ancient edicts written in copper plates from the end of the 12th century AD. There is also a locally well-known legend about a foreign saint (Persian or Moroccan according to the versions) who subdued a demon known as Rannamaari.

Over the centuries, the islands have been visited and their development influenced by sailors and traders from countries on the Arabian Sea and the Bay of Bengal. Until relatively recent times, Mappila pirates from the Malabar Coast – present-day Kerala state in India – harassed the islands.

Although governed as an independent Islamic sultanate from 1153 to 1968, the Maldives was a British protectorate from 1887 until July 25, 1965. In 1953, there was a brief, abortive attempt to form a republic, but the sultanate was re-imposed. In 1959, objecting to Nasir's centralism, the inhabitants of the three southernmost atolls protested against the government. They formed the United Suvadive Republic and elected, Abdullah Afeef as president and Hithadhoo as capital of this republic.

After independence from Britain in 1965, the sultanate continued to operate for another three years under King Muhammad Fareed. On November 11, 1968, the monarchy was abolished and replaced by a republic, although this was a cosmetic change without any significant alteration in the structures of government. The official name of the country was changed from Maldive Islands to the Maldives in a progressive manner. Tourism began to be developed on the archipelago about five years later, by the beginning of the 1970s.

In November 1988, a group of Maldivians headed by Mr. Lutfee a small time businessman used Tamil mercenaries from Sri Lanka to stage a coup against President Gayyoom. After an appeal by the Maldivian government for help, the Indian military intervened against the mercenaries in order to reinstate Gayyoom in power. On the night of November 3, 1988, the Indian Air Force airlifted a parachute battalion group from Agra and flew them non-stop over 2,000 kilometres (1,240 mi) to the Maldives. The Indian paratroopers landed at Hulule and secured the airfield and restored the Government rule at Malé within hours. The brief, bloodless operation, labelled Operation Cactus, also involved the Indian Navy.

On 26 December 2004, the Maldives were devastated by a tsunami following the 2004 Indian Ocean earthquake. Only nine islands were reported to have escaped any flooding[citation needed], while fifty-seven islands faced serious damage to critical infrastructure, fourteen islands had to be totally evacuated, and six islands were decimated. A further twenty-one resort islands were forced to shut down due to serious damage. The total damage was estimated at over 400 million dollars or some 62% of the GDP. A total of 108 people, including six foreigners, reportedly died in the tsunami. The destructive impact of the waves on the low-lying islands was mitigated by the fact there was no continental shelf or land mass upon which the waves could gain height. The tallest waves were reported 14 feet high.

The development of tourism has fostered the overall growth of the country's economy. It has created direct and indirect employment and income generation opportunities in other related industries. Today, tourism is the country's biggest foreign exchange earner, contributing to twenty percent of the GDP. With eighty-seven tourist resorts in operation. The year 2006 recorded 467,154 tourist arrivals.