benim hâlâ umudum var...

Capable on the bus/engelli insanlar ve otobüs

2012-02-18T08:00:00.000-05:00

Bu konuyu yazmayı taa eylül’de istemiştim, ilkgeldiğim zamanlar dikkatimi çeken şeylerden biriydi. Bir türlü elim ermediyazmaya. Yani fırsatım olmadı:)

Adema’yla Farmer’s Market’e gittiğimiz zamanlargörmüştük ilk defa. Engelli insanların otobüse binişi. Hatta görünce ben ‘türkiye’deyok böyle bir şey’ demiştim, kırgızistan’da da yokmuş meğerse. Paris’egittiğimde ulaşım için tobüs kullanırken de engelli bir insanın otobüsebinişine denk gelmedim, orada ve diğer ülkelerde durum nasıl bilemiiciim.

Genelde gördüğüm, bu kişilerin motorlu araçkullandıkları. Demek istediğim şu: tekerlekli sandalyenin motorlusunu düşün. Joystickgibi bir aparat var kolçağın üstünde. Oradan hareket ettirip, yönlendiriyorlararaçlarını. Ancak bir arıza çıkıp da yol ortasında kaldıklarında hereketettirmeleri mümkün değil bu sandalyeleri. Otomatik vites araba mantığında.

Araçlar yaklaşık 20.000 dolar. Bunu da Sola’danbiliyorum. Sola, Nijerya’lı ve engelli bir arkadaş. O’nunla ilk tanıştığımdatekerlekli sandalyesi vardı. Bildiğimiz, sıradan, kol kuvvetiyletekerleklerinin çevrildiği tekerlekli sandalyelerden. İkinci kez gördüğümdemotorlu onlardan kullanıyordu. Kilise, bağış olarak vermiş. Daha sonradan dasağlık sigortası vermiş bir tane. İki tane tekerlekli sandalye sahibi oldu. Birinisattı, memleketindeki engelli insanlar kendilerine de alabilsinler diye Nijerya’yagönderdi. Diğerini kullanıyor.

Burada neredeyse her şey engelli insanlarınkonforu için. Türkiye’de olsa mesela bu motorlu tekerlekli sandalyeler. Hayal edemiyorumnasıl kullanacaklarını, yürümek bile zorken engelsiz insanlar için.

Ama burada..yollar deyim yerindeyse kaymak gibi. Bastımı gaza, gider mi gider durumu. Otobüslerde ise durum fevkeladenin fevkinde..

Kişi otobüse yanaştığında tekerleklisandalyesiyle, otobüsün şoförü bir düğmeye basıyor. Ön kapının merdiveni birdenplatforma dönüşüyor. Sonra o platform aşağıya iniyor(mekanizması var), kişiplatformun üstüne geliyor(sandalyesiyle yine), şoför bir düğmeye daha basıpplatformu yukarıya kaldırıyor. Bu arada otobüsün ön koltukları yukarı doğrukatlanıp, tekerlekli sandalyenin park edilebilceceği bir alan sağlanmış oluyor(şoföryapıyor bu işlemleri). Engelli kişi yukarı kalkan platformla otobüse girip, oalana ilerliyor ve park ediyor. Sonra… Şoför o önkoltuklar katlanınca ortayaçıkan sağlam kemerlerle(fotografta kırmızı gözüken) tekerlekli sandalyeyihareket etmemesi için sabitliyor.

E ben bunu görünce tabi etkilendim. İnsan düşünmedenedemiyor, neden Türkiye’de böyle şeyler yok diye. Engelsiz insanlar için bileyürümek zorken memleketimin yollarında, engelli insanlar nasıl rahat etsin. Ki mevzusadece ulaşım araçlarını kullanmak da değil. Binalara girişler, bina içindehareket etmeler. Onlar da zor.

2-3 sene önceydi. ÖSS’de bizim fakülteyi engellibinası yapmışlar. Yani engelli öğrenciler bizim fakültede olacaklarsınavlarını. Mümkün mü? Değil. Bizim fakülteyi bilenler, bilir. Asansör yok,merdivenle amfilere çıkıyorsun. Bazı günler bana bile eziyet oluyordu. İkiz öğrencilergeldi. İkisi de engelli. Nasıl çıkacaklar üst kata. Fakültedeki hizmetlilersırtlandılar çocukları, üst kata taşıdılar. Çok saçma sapan bir durumdu. Çok daüzücü. Sınav sırasında formlar dolduruyorsunuz. Oradaki sorulardan biri “sınavsalonu, sınavı yapmaya uygun mu?”. Orayı hayır diye cevaplamıştım ben. SpongeBob da görevliydi o sınavda. O da rapor tutmuş, sınav binası engelliöğrencilerin sınavı için uygun değildir diye.

Bu anlattıklarım var benim hatıramda, bir deburada gördüğüm. Üstüne başka sözüm yok.

bu ara izlediklerim(10-16 şubat)

2012-02-17T08:00:00.001-05:00

Annie Hall(1977)

Çok film izlemiyor gibi gözüküyorum sanki. aslında izliyorum ama film değil. Friends dizisine başladım. 2. sezonu bitirmek üzereyim. güzelmiş ya. geç başladım ama tadını çıkara çıkara izliyorum:)

Bu aralar ben

2012-02-15T08:00:00.000-05:00

12şubat2012

Kaç gündür yeni yazı yazmıyorum eskisi gibi. Tekfilm eleştirisimsi bir şey yazdım. Sebebi de şu..

Panikledim! Evet, kelime tam olarak bu. Zaman çokhızlı geçiyor. Her gün sabah uyandığımda o günün tarihini görünce, sanki birgün öncesinden o tarihin geldiğini bilmiyormuşum gibi, panikliyorum. Zamanhızlı geçiyor, daha hiçbir şey yapmadım doğru düzgün, tezi yazmaya başlamamlazım, mayıs’a az kaldı falan gibi telaşlar içimde.

Böyle telaş olunca her şeyi askıya alıp dersçalışmaya odaklandım.

İngilizcemi geliştirmek için izlediğim dizileri,filmleri, okuduğum Shopaholic kitabını, blog yazılarımı, sosyalleşmemi ve türlüşeyleri yapmamaya başladım. Onları yaparken ki geçireceğim süre zaman kaybıolarak geldi bana. Oysa ki yapmaktan keyif aldığım şeylerdi. Kafamın içindedevamlı ‘ders çalışmam lazım’ cümlesi dolanıp durdu ve ben bütün bunları askıyaalıp ders çalıştım mı? hayır! Çünkü askıya aldığım şeyler de ‘ders çalışmamlazım’ cümlesiyle kanka oldular. Kolkola birlikte dolanmaya başladılar.

Sonucu fena oldu. Geçen hafta Adema’yla konuşuyoruzbir şey hakkında. Konuşamıyorum! Nasıl ya, dedim. İlk geldiğim zamanlardakigibi kilitleniyorum. E bırakınca ingilizce çalşmayı. Adema da farketti bututukluğumu. İki kelimeyi bir araya getiremiyorum. Çok sıkıntılı bir durumdu.En sonunda dedim, kafam dolu olduğundan baksana doğru düzgün konuşamıyorum,diye.

Sonrasında kafamı organize etmeye karar verdim:)hayatımı da..

Her sabah 7de kalkmayı alışkanlık halinegetirmeye çalışıyorum. Bugün ve dün geç kalktım ama, gelecek hafta sadece birgünü kendime tatil günü vereceğim. 7’de kalkınca zamanım çok oluyor. Yani günüyaşama sürem. İnternette sörf süremi, uykuda geçireceğim süre olarakgeçiriyorum. Böylece zaman kaybım olmuyor.

Kütüphanedeki odama gidiyorum hergün. Hafta sonuda gidebilsem iyiydi de, burası çok soğuk iki gündür. Gelecek hafta gideceğimama.

Başka..ne kararlar aldım ki tezi bitirmek adına.

Normalde yaptığım şeyleri yapmaya devam edeceğimbir de. Diğer türlü moralim bozuluyor.

Yani..devam ediyorum anlatmaya:)

konsept olarak sevgililer günü:)

2012-02-14T15:54:00.001-05:00

'eski yazdıklarımdan birini mi paylaşsam' ile 'hiçbir şey yayınlamadan geçiştirsem mi bu günü' arasında gidip gelirken...aklıma bir hikaye geldi en güzelinden, neden bunu yazmıyorum ki dedim.

zaman: geçen sene sevgiler gününden birkaç gün öncesi

mekan: yurdumda bir alışveriş merkezi

adamla kadın avm'de gezmektedir. evlilik yıldönümlerinin yanısıra sevgililer günü de yaklaşmaktadır. kadın avm'deki tüm vitrinlerde sevgililer günü ile ilgili kampanyaları, resimleri, promosyonları, tanıtımları..işte ne derseniz onları görür. döner, adama der ki:

sevgililer günü yaklaşıyor, bana ne alacaksın.

adam:

kusura bakma! bir şey almayacağım. sevgililer günü fasafiso. para tuzağı bunlar. benim için he gün sevgililer günü. sana hediye alırım, ama sevgililer günü diye almam

der...

kadın duymuştur ya "benim için her gün sevgililer günü" lafını.

ağzı kulaklarındadır.

bahsi geçen adam; babam, kadın ise annemdir bu arada:)

bilinçaltı rüyası..sanırım

2012-02-12T08:00:00.000-05:00

20ekim2011

aynen de böyle bir sahneydi hâlâ hatılıyorum o rüyayı(2şubat2012)

Gece rüyamda tiyatroya gitmişim..:((off çok özledim yaa). Hem de aynı rüya içinde 2 kere gittim aynı oyuna. Kimin oyunu idi şu an hatırlayamıyorum. Haluk Bilginer olabilir. (1-hatırlayınca yazarım,2-bu sezonki oyununu(Don Juan'ın gecesi) merak ediyorum o ayrı). Bir defa izlemişim oyunu sonra ikinci kez izlemek için tekrar gitmişim ama bu sefer sahnede aksaklıklar falan olmuş. 2 saatlik oyunun sadece giriş ve sonucunu sahnelemişler. Arada olan bölümlerde de oyuncular sahnede ama başrol oyuncusu(erkek, bariz ağırlığı olan tek o oyuncu zaten rüyamda) oyun boyunca sahnede elinde fenerle bir şeyler arayıp durdu.

Bilinçaltının yansıması rüyamda tiyatro olarak olabilir mi acaba?

bu ara izlediklerim(3-9 şubat)

2012-02-10T08:00:00.001-05:00

Tangled (2010)

Beni Unutma (2011)

Hazır mısınız? başlıyorum bu filmle ilgili izlenimlerime. sıkı durun :)

öncelikle Amerika'da olup da bu filmi nasıl izlediğimi merak edenlere cevabım 'malum yollardan' olacaktır. kendimle gurur duyuyor muyum, tabii ki hayır. Türkiye'de olsam bu film vizyona girdiğinde bilet alıp sinemada izlerdim. izledikten sonra para verdiğime pişman olurdum, o ayrı. ama izlerdim yani. kaçak göçek yollara başvurmazdım.

hazır bunu itiraf etmişken... 'bu ara izlediklerim' köşesine bu yolla izleyip de yazmadığım başka türk yapımı şeyler de var. onları da yazmaya utandım.

Beni Unutma...bu filmin tanıtımlarında ilk bi kopmuştum ben filmden. özer kızıltan'ın takva'dan sonraki filmiydi. takva'yı çok beğenmiştim. bu film de o düzeyde(konu olarak değildi tabii ki beklentim) bir şeydir diye merakla bekliyordum. ancak filmin galasından önceki bir röportajda burak göral'ın(filmin senaristi) söylediği bir söz ve hal ve hareketleri filmden soğumama sebep oldu. tam olarak ne söylediğini hatırlamıyorum ama "bu filmde klişe yok, gerçek-sahici duygular, hikaye var" falan gibi bir şeydi. söylediği sözlerde bir falso yok da dili başka beden dili başka söylüyor. beden diline göre de şunu anladım: "böyle bir hikaye hiç işlenmedi, gişede patlama yapmayı öngördüğümüz için çektik, duygusu falan bahane, parayı kırdık gitti".

ikinci soğutan faktör(bu ara tezle fazla haşır neşirim. bilimsel terimlerle karşılaşırsanız şaşırmayın:) faktör kelimesi klavyeden çıkınca farkettim de uyarayım dedim sizi:)): film vizyona girdikten sonra tanıtım aşamasında oyuncular tarafından verilen röportajlar. Mert Fırat röportajlarını takip edince Mert Fırat'ı alana yanında Açelya Devrim Yılhan ve Tuba Ünsal'ı da gereksiz yere verdiklerinden onları da okumuş oluyorsunuz ki gereksiz bilgi oluyor kafanızda. bana ne tuba ünsal'dan. hata söylemeyeyim(annemin lafı kendisi) ama hayatımın hiç bir döneminde koşa koşa tuba ünsal filmine gideceğimi ya da tvde dizisini izleyeceğimi sanmıyorum. demek istediğim sadece tuba ünsal'lı. başrolde reddedemeyeceğim bir sanatçı olursa mecbur izlerim. buna ek olarak naz elmas da var mesela. ya hele birisi var. adı bile aklımda değil de. Başka dilde aşk'ta oynamıştı. işte o kız. ama pr'ları iyi yapıldığından mesela bu kişileri iyi projelerde görebiliyorsunuz. mena'c'erin iyi olsun, yıldızın parlar gider.

röportajlar diyordum. ilk röportajda filmin vurucu cümlesinin soru olarak sorulması zekiceydi(!). ikincisi kabul edilebilirdi ama sonrakiler kusturacak kıvamdaydı. zaten Mert Fırat'ın ilk röportajda verdiği cevapla son röportajda verdiği cevap arasındaki farktan onların da bu sorudan ne kadar sıkıldıklarını anlayabilirsiniz.

soru:en fazla ne kadar sevebilirsin?

ilk cevap: bizde biraz arabesklik vardır. sonuna kadar severim derler ama ben karşımdakinin özgürlüğünü kısıtlamayacak kadar severim

son cevap: sonuna kadar! :))) (soran kişi baştan savılmak amacıynan verlmiş bir cevap ya da röportajı çözen kişi böyle yazmış, bilemiyciim. ilk olasılık daha yakın geliyor bana:) )

oyunculuklar..tuba ünsal zaten bir 'stil' tutturdu onunla devam ediyor. (yalan dünya'nın ilk bölümünde Açılay'ın Emir'e söylediği geldi aklıma:)) Kenan Ece, rolünün hakkını vermiş diyebileceğim bir rol yoktu ortada. bildiğin, sıradan insan rolü. Açelya Devrim Yılhan(ADY)..haah işte. ne anladın bu hah'tan. süper bir oyunculuk falan diyeceğimi bekleme. değil! (bence değil).

bu kızla ilgili büyük umutları vardı milletin. yok geleceğin oyuncusu, yok yıldızı parlayacak, yok şu yok bu. değil işte. kız rol yapıyor. işi bu demeyin. yani rol yapmak var, oynamak var. bu arkadaşımız rol yapıyor. böyle donuk donuk bakmalar-karakterin onu yapması gerektiği yazıldığı için sanırım, böyle bir havalar. artı..filmdeki düğün sahnesine giderken kaza geçirmişte, hastaneden çıkıp sete gitmiş de falan da filan da. minnettar mı olmamız gerekiyordu ya da 'aman da işine ne kadar saygılı' dememiz mi? sevmiyorum bu yalancıktan şeyleri.

insanların 'ne oldum' havalarını da sevmiyorum. işini seven insan kendini belli eder. onu hayatının içine sokar. o kişi işini yaparken farketmezsin bile, onun kariyerinde nerede olduğunu(akademisyenlerde de vardır mesela. ünvan meraklıları. ünvanlarını aldılar mı havalarından yanına varılmaz. sanırsın nobel almış). işte ben böyle insanları sevmiyorum. etrafına yaydıkları elektrikleri, insanlara bakışları falan değişik oluyor, ne kadar mütevazı gözükmeye çalışırlarsa çalışsınlar ki o mütevazıkları da sahte oluyor.

Mert Fırat hariç! :) aaa Mertciiim'e laf yok:) bu filmde hakkında kötü söz söylemeyeceğim ikinci kişi kendisidir. işini sevmek nedir bu adamda görebilirsiniz. o ara her haberde kendisini görmekten biraz gına gelmişti ama bunu söylemem gerek. dedemin insanlarında da oynadı ya.

Kendisine iki tavsiye(üstüme vazife değil, biliyorum): siyah takım elbisenin içine koyu renk gömlek giymekten vazgeç, bırak moda sana uysun:)..bir de..ekranda sıkıldığını belli eder türde iç çekmeler yapma.

bir de beni ara:) numaram +1 315 247 ....:)))

yogalates’te streching

2012-02-07T08:00:00.000-05:00

12ekim2011çarşamba

Üstnot: aile eşrafından okuyan varsa kusura bakmasın artık okuyacakları için:)

Buraya gelince spora başladım ben. Tekrar başladım mı demeliyim yoksa. Bilemedim. Amerika’da spor faaliyetlerinin ucuz olduğunu hatta çok ucuz olduğunu daha önce buraya gelen arkadaşlarımdan biliyordum. Bu nedenle gelir gelmez araştırdığım şeylerden biri bu oldu. Yoga, Pilates, spor salonu, vs.

Spor salonu bedava. Öğrenci kimliğini gösterip her türlü olanaktan faydalanabiliyorsun. Havuz, gym, vs. Diğerleri için dönemlik ücret ödemen gerek ama öyle aman aman bir para değil.

Mesela..

Yoga’lates için ben 90$ ödedim. Haftada iki gün 50 dk. Dersin yarısında pilates yapıyoruz yarısında da yoga.
Zumba için 50$ ödedim. Zumba’yı buraya gelince duydum ben. Latin danslarının karışımı ile 50 dk boyunca deli gibi hareket ediyorsun.

Önümüzdeki dönem gözüme kestirdiğim birkaç şey daha var. Zumbayı bırakmayı düşünüyorum. Sevmedim pek. Onun yerine kickbox(sanırım buydu), havuzda yapılan jimnastik(ki onun özel bir adı vardı ama şuan unuttum:)), squash düşünüyorum. Türkiye’de spor salonları neden o kadar pahalı onu da anlamış değilim.

Pazartesi ve Çarşamba günleri yoga’lates var. Bugün öğlen gittim işte. Rutin..pilatesi yaptık. Sonra yoga kısmında esneme hareketleri yapacağımızı söyledi hoca. Peki..âlâ..2-3 hareket yaptık. Şimdi herkes eşleşsin dedi. Çaprazımdaki kızla bi kesişmiştik. Ne o benim matıma geldi ne ben onunkine gidince onun arkasındaki kız da o kıza yanaşınca ben kala kala bir adama kaldım. Buradaki insanların bir garip olduğunu daha önce söylemiştim di mi. Söyledim evet. türkiyede olsa karşı taraf senin yanına gelir. Adam orda, ben kendi matımda bakıştık. Kalktım gittim.

Yazacaklarımı düşündükçe gülmeden yapamıyorum. Herkes yetişkin belli bir yaşın üzerinde değil mi? Yani okuyucular! size diyorum. Çünkü hareketleri yaparken aynen şu yazacaklarım geçti aklımdan..

İlk önce birimiz yapacak hareketleri sonra diğerimiz. İlk bi tedirgin oldum ben. Sanki ilk defa yalnız kalan çiftler gibiyiz adamla. Adı bişey olsun bunun. Adam adam diye yazıp durmıim. Ne olsun??Latif olsun:)

Hah Latif’le ööle hissettim ilk önce. Bacaklarını uzatarak oturacak. Öne doğru esneyip ayak bileklerini tutacak. Ben de kürek kemiklerinden hafifçe bastıracağım daha iyi esneyebilsin diye. Yazdıkça tuhaflaşmaya başladı, ama yaparken de tuhaftı. Tanımadığım bi herif düşünsene. Arkadaşın olsa o ara iki geyik yaparsın.

Öne doğru esnemeye başladı Latif. Esnedikçe hoşuna gitti falan. (Aslında çok rahatlatıcı bir hareket. Sıra bana gelince ben de yaptım aynısını. Dersten sonra acayip rahat hissettim kendimi. )bir de deriiin deriiin nefes alıp vermesi gerekiyor bunu yaparken. Strechingin raconu bu. Onu da düşün bunları okurken. Derin nefes alıp verişler. Tööbe tööbeeee..:)

İkinci hareket. Sırt üstü yatacak. Bi ayağı ile dizini kırarak yere basacak. Diğer bacağını doksan derece olacak şekilde yukarı kaldıracak. Ayak fleks (yoga ya da pilates yapanlar ya da hiç değilse ebru şallı izleyenler bilir bunu:) ayağını düz tutmuyorsun da bileğinden kırıyorsun) olacak. Diz dümdüz. Bu ayak fleks ve diz dümdüz kısmını ben sağlıyorum tabi. Ve herifin, altını çiziyorum tanımadığım bir herifin- ayağından tutup geriye doğru bacağını esnettim ki asıl film burada başladı. Ayak tutma zaten başlı başına bir hadise de şu da var: Ben esnettikçe herif “mm bu iyi, biraz daha biraz daha.oo yeee” falan demeye başladı. Burası biraz garipti anlayacağın ama meğerse daha garip olan kısmı değilmiş bu.

Sağ bacak, sol bacak bu şekilde esnetildi tarafımdan. Bu arada herif baya bi esnek çıktı. Söylemeden geçemeyeceğim.

En garip kısmı..dizlerini çenesine doğru çekti. Ben eğildim doğal olarak onun dizlerini tutabilmem için. Dizlerine bastırarak daha fazla esnemesini sağladım ki bu hakkatten garipti. Baskı yaparken adamla göz gözge geliosun bir. İkinizin arasındaki mesafe çok kısa oluyor iki. Üçüncüsü adam bu sefer daha zevk almış bir şekilde “mmmm..ooo yeee…işte bu çok güzel” gibi nidalar, cümleler sarfediyor. Bu da üç. Pardon. Zaten üçüncüsü diye başlamıştım cümleye:)

Sıra bana geldi mi..anam ne esnemesi ben kaskatı kesildim. Gerginlikten. Serde utangaçlık da var tabi..rahat davranmaya çalıştıysam da gene de tuhaftı durum ama Streching denilen şey demin de dediğim gibi rahatlatıcı.

Herif yakışıklıydı laf aramızda. Yeşil gözlü, kulağında piercingli, çekici, dalyan gibi delikanlıydı:)

Aile eşrafı okuyorsa kusura bakmasın artık bu yazdıklarıma. Siz de okumayıverin canım. İçimi döküyorum şurda:)

bu ara izlediklerim(27 ocak-2şubat)

2012-02-03T08:00:00.000-05:00

The Holiday (2006)

3,142857142

2012-02-01T08:30:00.000-05:00

20ocak2012cuma

dün trivia adında bir oyun izlemeye gittik dedim ya Inn Complete'e. İktisat bölümündeki doktora öğrencileriyle birlikte gittik. Menbere, Achu(Achu iktisatta değil gerçi. bilgisayar mühendisliğindeydi sanırım), Alex, Jordan. Inn Complete'e vardığımızda Matt ve bir arkadaşı, Nunu, Judith, bir de çinli(sanırım) bir çocuk daha vardı.

Inn Complete baya bir kalabalıktı. herkes oyun için gelmiş takımıyla. oyun şöyle:

her masa bir takım. 15 tane soru soruluyor. belirli bir süre veriyorlar. o süre içinde cevapları sana verilen kağıda yazıp hakeme veriyorsun. doğru yanlış kontrolüyle puanın yazılıyor. oyun sonunda birinci olana ödül var. ödül neydi diye sorma bilmiyorum:)

sorulardan bazısı..hangi iki sebzenin tekrar dikilmesi gerekmez...asparagus'la rhabişeydi. asparagus sebzesiyle de burada müşerref oldum. Adema zeytinyağı ve sarımsak ile fırına verip pişiriyor. süper oluyor. deneyin derim.

bir başka soru. hangi spor dalında sporcular ve izleyenler müsabakanın sonucunu en sonunda öğrenir. ben buz pateni dedim buna ama sonradan saçma geldi. e buz pateni öyleyse yüzmede atlamalara verilen puanlar var. o da aynı mantıkta. allahtan beni kaale alıp da yazmadılar. kendi düşündükleri doğru çıktı. cevap: boks.

amerika kültürü ile ilgili sorular vardı. magic 8 ball diye bir oyun varmış. cevap sayısını mı ne sordular orda. amerika'nın kaç kez savaş ilan ettiğini sordular. 8miş. Forbes dergisine göre en zengin listesinde kaç amerika vatandaşı vardır diye sordular. Achu 4 dedi, yazdılardı sanırım. ama mesela biranın içeriğini sorduklarında achu'nun dediğini yazmadılar, puan kaybettiler.

sonra..sorulardan biri pi rakamıydı:) pi rakamının 10 basamağı nedir diye sordular. millet bi birbirine baktı. achu'yla ben 22'yi 7'ye bölün hemen dedik. kimse kağıt kalem hesabı yapmak istemedi. ay benim matematiğim kötü, ay ben şöyleyim falan diye mazeretler. aldım kalem kağıdı elime. çatır çatır hesapladım. (havalara bak, sanki izafiyet teoremini ispatlıyorum:P) cevabı yazdım, verdiler hakeme.

ben sonuç açıklanana kadar beklenen sürede...elimde kupam..yarışmayı benim hesapladığım pi sayısı sorusuyla kıl payı kazanmışız çünkü, arkadaşlar da kupayı bana vermişler senin hakkın diye:) sen olmadan olmazdı minvalinde:) herkes bana hayran bizim gruptaki..:)kitleleri peşimden sürüklüyorum falan. tek 22yi 7ye böldüğüm için oluyor bütün bunlar (kupa falan da yoktu bu aradaoyunun ödülü olarak:)).

sonuç bir açıklandı..bizim cevap yanlışmış. ki değildi. hesap makinesiyle de hesapladık, değildi. onlar yanlış yaptı. zaten 'digit' olayında bir muallak vardı. 10 digit..3 dahil dediler. benim bildiğim digit virgülden sonra gelenler. onu geç. doğru cevap diye ilan ettikleri sonuç yanlıştı.

benim kitleleri peşimden sürüklediğim hayalim..hani olur ya çizgi filmlerde. düşünce balonu poff diye patlar. aynen öyle oldu:)

sonuç yanlış çıktı diye ben bi utandım. ne utanıyorsam. sonra baktım kimse sallamıyor. ammmaaaaan dedim.

bana buraya geleli bir haller oldu ya..hayırlısı bakalım. hiç kendime benzemiyorum bu ara.

not: post için görsel ararken..hakikatten de yanlış cevap verdiğimizi farkettim. ezberci eğitim böyle birşey. aklımda 22/7 kalmış tek. oysa ki bir dairenin çevresinin çapına bölümü oluyor kendisi. 22/7 yuvarlak bir rakam. hesaplamalarda kolaylık olsun diye. hakkatten de yanlış cevap vermişiz yaa..

Keriman Halis

2012-01-29T20:00:00.000-05:00

Cumhuriyet gazetesinin 3 Temmuz 1932 tarihinde düzenlediği yarışmada Türkiye Güzellik Kraliçesi seçilen ardından 31 Temmuz 1932 yılında Belçika’da yapılan yarışmada bir ilki gerçekleştirerek “Dünya Güzellik Kraliçesi” olan Keriman Halis (100), dün akşam saatlerinde kalp yetmezliği sonucu yaşamını yitirdi. Genç Cumhuriyet’in uluslararası arenada Türkiye adına çağdaş kadınını temsil eden Keriman Halis’e yarışmadaki başarısından sonra Atatürk tarafından kraliçe anlamına gelen “Ece” soyadı verildi. Atatürk, Keriman Halis için yayınladığı kutlama mesajda gençlerin da aynı başarı farklı alanlarda da göstermesini istemişti.

Keriman Halis 18 yaşında, Cumhuriyet gazetesinin 3 Temmuz 1932 yılında düzenlediği yarışmada Türkiye Güzellik Kraliçesi seçildi. Halis Türkiye’yi temsilen Belçika’nın Spa kentinde yapılan ve yirmi sekiz ülkeden temsilcinin katıldığı “International Pageant of Pulchritude” de (Uluslararası Güzellik ve Zarafet Yarışması), “Dünya Güzellik Kraliçesi” seçildi. Yurda dönüşünde Sirkeci Garı’nda coşkulu bir kalabalık tarafından karşılanan Keriman Halis’e 30 bin kutlama telfgrafı gönderildi. Keriman Halis, Dünya Güzellik Kraliçesi seçildiği anı şu sözlerle anlatmıştı: “En sonunda ben ve Almanya güzeli kaldık. Kırmızı bir tuvalet giymiş, yakasına da beyaz kurdele takmıştım. Jüri başkanı elindeki zarfı açtı. Heyecandan bayılabilirdim. Ve bütün tiyatro salonu, ‘Yaşasın Miss Turkey!’ sesleriyle inledi.”

Keriman Halis’e, 1934’te çıkan Soyadı Kanunu ve yarışmadaki başarısından sonra bizzat Atatürk tarafından kraliçe anlamına gelen “Ece” soyadı resmî olarak verildi.

Atatürk’ün mesajı

Keriman Halis’in dünya güzeli seçilmesinin ardından Atatürk yayınladığı mesajda Cumhuriyet gazetesinin girişimini överek gençliğin aynı başarıyı farklı alanında göstermesini istemişti. Atatürk mesajında şunları keydetmişti: “Türk ırkının necip (soylu) güzelliğinin daima mahfuz olduğunu (korunduğunu) gösteren dünya hakemlerinin bu Türk çocuğu üzerindeki hükümlerinden memnunuz. Fakat Keriman Ece, hepimiz işittiğimiz gibi söylemiştir ki, o, bütün Türk kızlarının en güzeli olduğu iddiasında değildir. Bu güzel Türk kızımız, ırkının kendi mevcudiyetinde tabii olarak tecelli ettirdiği güzelliğini dünyaya, dünya hakemlerinin tasdikiyle tanıttırmış olmakla elbette kendini memnun ve bahtiyar addetmekte haklıdır. Türk milleti, bu güzel çocuğunu şüphesiz samimiyetle tebrik eder. Cumhuriyet gazetesi bu meselede Türk ırkının diğer dünya milletleri içinde mümtaz (seçkin) olan asil güzelliğini göstermek teşebbüsünü takip etmiş ve bunu dünya nazarında muvaffakiyetle (başarıyla) intaç eylemiştir (sonuçlandırmıştır). Ondan dolayı bittabi bu vesile ile de takdir ve tebriklerimize hak kazanmıştır. Fakat Türk gençlerine bu münasebetle şunu da tahattür ettirmeyi (hatırlatmayı) lüzumlu görürüm: Münferit olduğumuz (iftihar ettiğimiz) tabii güzelliğinizi fenni tarzda muhafaza etmesini biliniz ve bu yolda uyanık bir tekamülün (olgunlaşmanın) mütemadi tahakkukunu (gerçekleşmesini / yerine gelmesini) ihmal etmeyiniz. Bununla beraber asıl uğraşmaya mecbur olduğunuz şey analarınızın ve atalarınızın oldukları gibi yüksek kültürde, yüksek fazilette birinciliği tutmaktır.”

Annesiyle yapılan röportaj

Cumhuriyet gazetesinin 1 Ağustos 1932 tarihli sayısında Keriman Halis’in birinciliği “Türkiye Güzeli Keriman Halis dünya kraliçesi intihap (seçilme) edildi” başlığıyla manşetten duyrulurken annesiyle yapılan röportaja yer verildi. Üç Viyanalı gazetecinin yaptığı röportajda Ferhunde Halis’in Keriman Halis’in Dünya Güzellik Kraliçesi seçildiği haberini gazetecilerden öğrendiği belirtilerek şu açıklamalarına yer verilmiş: “Akımızın böyle bir talihe mazhar olacağım hiç ümit etmiyorduk. Hatta İstanbul'daki müsababayı bile kazanacağından şüpheli idik. Bu neticeyi bilhassa memleketimize hizmet noktasmdan bir şeref addediyorum. Çok mes’udum. Keriman’ı iyi bir aile kızı olarak yetiştirdim. Onun en büyük zevki ev işlerile uğraşmak, bilhassa küçük kızkardeşi Fatuş’la meşgul olmaktır. Son mektubunda hep Fatuş’tan, ona karşı duyduğu tahassürden bahsediyordu.”

Kaynak: Cumhuriyet Gazetesi

Not: Bu ara canım bir şeyler yazmak istemiyor. sessiz kalabilirim.

bu ara izlediklerim(27 ocak-2 şubat)

2012-01-27T08:00:00.000-05:00

The Graduate(1967)

What's your number?(2011)

Bad Teacher (2011)

başımıza bir gelecek var..

2012-01-25T08:00:00.000-05:00

24ocak2012salı
bugün bir işim düştü de download sitelerinden birini kullanayım dedim. megaupload, uploaded, fileserve, filejung, filesonic..bu sitelerin hepsi dükkanı kapatmış. tek rapidshare duruyor gördüğüm kadarıyla. sebep de Amerika'nın SOPA yasa tasarısı. yani stop online piracy act. amacı, korsana hayır demek. film, kitap, mp3 gibi şeyleri internetten indirmenin önünü kesmek. araştırmama göre bu yasa tasarısı geri çekilmiş. lakin..bu indirme sitelerinin içinde büyük bir yeri olan megaupload şirketine baskın yapılmış ve kurucusu gözaltına alınmış. bunu duyan fileserve, uploaded da "benim de başıma gelir" korkusuyla kullanıcılarının hesaplarını iptal etmiş kendiliğinden. dolayısıyla bu ara indirmeye çalıştığını ne varsa, eliniz boş göneceksiniz o yoldan.

bize zararı..türkiyede kullanılan pek çok site amerika çıkış kaynaklı. ekşi sözlük ahalisi bu konuyu irdelemiş. oradan bilgi edinebilirsiniz.

bu aralar bilmem farkında mısınız ama bir haller oluyor bize. türkiye olarak değil, dünya çapında. amerika'dan mesela hiç beklemezdim ben bu kısıtlamayı. özgürlükler ülkesi ya. fransa desen..halkının bile karşı olduğu yasayı meclisten geçirdi. türkiye..biliyorsunuz son durumları. memura toplu sözleşme hakkı vaadini de içinde barındıran referandumda "hayır", "evet", "yetmez ama evet" seçenekleri ile önüne bir daha geçemeyeceğimiz bir yola soktular. neden memura toplu sözleşme hakkını işin içine kattım? ahanda şu sebepten.

Maya'lıların dediği tarihe yaklaşıyoruz, dedikleri doğru mu çıkacak diye düşünmüyor değilim. kıyamet günü değil, bir çağın bitip yenisinin başlaması. baksana. amerika bile interneti kısıtlıyorsa. ohooooo..

sıradaki şarkı megaupload, fileserve, uploaded, filesonic, filejung sitelerinin sahipleri için gelsin. Hande Yener söylüyor..SOPA!..

24 ocak 1993 ankara

2012-01-24T08:00:00.000-05:00

All about my inglish:)

2012-01-22T08:00:00.000-05:00

20ocak2012cuma

Bu ara dalgalı ruh halim..daha doğrusu idi. toparladım..

dönem başladı. salı perşembeleri dersim var. tüm dersler salı-perşembeye toplanmış. Profesör B'nin dersi var 2 tane. sabah 11:00-12:20 arası, öğleden sonra 2:00-3:20 arası. bu ikisinin arasında almak istediğim Econometrics Methods dersi var. Salı akşam 6:00dan 7:20ye kadar Academic Writing dersi var. Bir de rekreasyon servisinin kayıtları başlayacak pazartesi günü. Yoga'lates, Spinning ve Yüzme derslerine kayı yaptırmak istiyorum ki spinning de salı ve perşembe günleri. sabah 8deki derse yazılayım diyorum. yoğunluğum -ki bu kelime o günlerimi tam anlamıyla karşılamıyor ama-salı ve perşembe günlerinde.

geçtiğimiz hafta dönemin ilk haftasıydı ve Profesör B'nin derslerine ilk defa girecektim. Benim hoca Profesör B. adamı görünce zaten bir elim ayağım dolaşıyor. o'nun dersini dinlemek büyük bir şey. adamı ordan burdan çağırıyorlar gel bizde ders anlat diye. öyle önemli bir hoca kendisi.

ilk ekonometri dersiydi salı günü. allahıımm. görmen lazım. nasıl hızlı konuşuyor. kendisi de dedi zaten speedy gonzales gibiyim diye. hem ekonometri, hem ingilizce benim beyin hücrelerim neredeyse yanıyordu. bir de öğleden sonra Profesör B'nin başka bir dersi var. ona da girince ben bi tuhaf oldum.

perşembe günü..yani dün..dün de aynıydı. ama bu sefer öğleden sonraki derste benim külüstür mp3 çalara sesini kaydetmeyi akıl ettim. Türkiye'de hocalar, onların sesini kaydetmeye izin vermez genelde. ondan seçenek dahilinde düşünmemiştim ben bunu.

akşam Menbere ile buluştuk. Trivia adında bir oyun oynanacakmış Inn Complete'te. oraya gideceğiz. o'na yakındım. "ya benim ingilizcem çok kötü, B'nin anlattıklarını anlayamıyorum, takip edemiyorum" diye. "neden canını sıkıyorsun ki, ben bile takip edemiyorum,gerçekten hızlı konuşuyor" dedi. hatta neymiş biliyor musun? çinli öğrenciler hiçbir şey anlamıyormuş ama dersten önce o günün konusunu iyice okuyup öyle derse geliyorlarmış. sınavda da kitabı yalayıp yutup sınavdan öyle yüksek puanlar çakıyorlarmış. ve hatta neymiş biliyor musun? öğrenciler dersi kayıt ediyormuş ses kayıt cihazlarına. "ben her dersi kayıt ediyorum" dedi Menbere. dünkü dersi de kayıt ettin mi, dedim:) çünkü B, önemli şeyler anlattı. anam bi kezban benmişim var ya. saf, köyden gelen kız. aklım hiç çalışmadı şimdiye kadar. neyse Menbere'dan dünkü dersi alacağım, bir de dün öğleden sonraki dersi alırsam yaşadım gitti.

bugün akşam Teri ile buluştum. Alto Cinco diye bir yerde yemek yedik. baya bir muhabbet ettik. yemek sonrası arabayla beni eve bırakırken "ee ingilizcem nasıl" diye sordum. "gelişme kaydetmişsin, önceki görüşmemize göre baya iyi" dedi, dünyalar benim oldu:) çünkü bazen hakkatten kendime sıkıntı yapıyorum. anadili ingilizce olanlar kadar iyi konuşmak değil derdim, ama ne bileyim. kendim iyi olsam bile, değilmişim gibi geliyor. gerçi bugün Teri ile konuşurken farkettim. Teri'nin konuşmalarının çoğunu anladım. espri yaptıklarını ayırtedebiliyorum. geçen gün biri demişti "benim espri yaptığımı anlayabiliyorsan, ingilizcen iyi demektir" diye.

bazen kendimi kilitliyorum hakkatten. ya anlamazlarsa, ya anlamazsam onları diye. boşuna canımı sıkıyorum senin anlayacağın. kendimi kastığım için hiçbir şey konuşamıyorum, konuşmayınca pratik yapmamış oluyorum. öyle bir kısır döngü. lakin bundan sonra daha rahat olurum sanırım. Teri "gelişme var" dedikten sonra:)

Pazar günü Menbere ve Achu'yu yemeğe çağırdım. lazanya, börülce salatası ve Menbere'nın isteği üzerinde un helvası yapacağım. Gelecek hafta sonu için de Teri ile sözleştik. film izleyeceğiz. yani ben teklif etmedim de, film izlemeyi sever misin All About Eve'i izle falan diye öneride bulunurken ona, kendisi atladı, gelecek hafta izleyelim diye. sanırım arkadaş edindim ben burada. ne dersin?

bu ara izlediklerim(13-19 ocak)

2012-01-20T08:00:00.000-05:00

Raising Helen(2004)

Bu ara Kate Hudson'a takmış gibi gözüksem de izlediğim filmlerden, bu filmi izleme sebebim önceki gece rüyamda John Corbett'i görmemdi:) Sex and The City'de Carrie neden bıraktı bu adamı anlamış değilim. Mr. Big'le olandan daha iyi bir çift oluyorlardı. Big mi Aidan mı karşılaştırması yapasım geldi şimdi.

Film güzeldi. romantik komedi ile aile ilişkilerini karıştırmışlar. (14ocak2012)

Letters to Juliet (2010)

Bu filmi Özge önerdi bana. O dedikten sonra filmi araştırdım. Afişini görünce bir önyargı oluşmadı değil. lakin yine de izledim. o günlerde böyle sabun köpüğü ve aşk meşkle ilgili bir film izleyesim vardı. Gayet güzel bir film. yani filmin sonunda hayatınızı değiştirecek bir kapı açılmıyor içinizde lakin keyif alıyorsunuz, sıkılmıyorsunuz. Geçen hafta izlediğim Kate Hudson'ın filmi A little bit of Heaven'deki doktor oğlan bu filmde kızın nişanlısı olarak oynamış.

Some Like It Hot (1959)

Eskilerden olmazsa olmaz..Bu film en iyi 101 senaryo arasında yer alıyor. filmi izlerken "neden ki" diye sormadım değil. belki de muadillerini izlediğim için bana ilgi çekici gelmedi. bu filmin bizde iki yok yok üç versiyorunu var. İlki 1964'te Sadri Alışık, İzzet Günay ve Türkan Şoray (Mualla Sürer ve Vahi Öz'süz eksik kalırdı:)), ikincisi 1970'te yine Sadri Alışık, bu sefer Yusuf Sezgin ve Feri Cansel (yine Mualla Sürer ancak bu kez Avni Dilligil ile), üçüncüsü de 2008'de Gürgen Öz, Sarp Apak ve Tuba Ünsal oyunculuğunda. Bana sorarsan eğer hangisini beğendin diye..1964'teki versiyon, orjinali kadar iyi olmuş. Sadri Alışık mı Jack Lemmon mı dersen...Sadri alışık Jack Lemmon'dan daha iyi performans sergilemiş. Sadri Alışık'ın kırıtışları şuan gözümün önünde:) dedim ya..some like it hot'ı izlerken neden en iyi 101 senaryonun içindeymiş ki diye düşünmeden edemedim. filmi bitirirken dank etti. 1959 yapımı bir film ve filmde iki erkeği kadın kılığına sokuyorlar. ilk miydi bilmem ama hikayeyi kurma kısmında senaristin sağlam bir hayal gücü varmış.

soğuk ama mutlu

2012-01-18T14:09:00.000-05:00

12 ocak 2012 perşembe

bugün acayip mutluydum. ilk dönem başvurmakta geç kaldığım için kütüphanedeki özel çalışma odalarından kendime bir yer edinememiştim. bekleme listesine almışlardı. dönem başlamadan onlara kendimi tekrar hatırlattım email ile. cevap gelmemişti, bu nedenle açıkçası pek de ümitli değildim. bugün tam okula gitmek üzere hazırlanırken mail geldi. hâlâ ilgileniyorsam uygun bir oda vereceklermiş bana. ilgilenmez miyim dedim yaa. oda numaram 500. öğleden sonra gittim. oda dediğim..hücreden hallice, ufacık bir oda. ama manzarası güzel. sadece masa ve sandalye var. ama aydınlık. evdeki odamda da, kütüphanedeki çalışma alanlarında da sıkıntım karanlık olmasıydı. burası değil. kendime şaşırdım. odaya girince hemen bilgisayarı kitabı çıkarıp yerleştim. normalde internette zaman öldürürüm biraz. ben bir farkettim, ders çalışmaya başlamışım:) kendimden ümidim var yani. bu tezi bitireceğim burada.

aranot:odada kıpırdayacak yer olmadığından imkan dahilinde anca böyle pozlar çıktı:)

asıl ne var bir de. dün yoga'lates'ten dönerken, daha binadan ayrılmamışken süper tatlı bi çocuk gördüm. off yaa. ben tam binanın ana kapısından çıkacaktım, o da binaya girmek üzereydi. ilk, kapının camında gözgöze geldik. sonra, o bana kapıyı açtı. ben gülümsedim, teşekkür ettim:) 100 volt olmasa da 80 voltluk bir elektriklenme hissettim aramızda.

bir daha görme olasılığım kaç ki o'nu..

içki bütün kötülüklerin anasıdır(depresif azıcık)

2012-01-16T12:01:00.000-05:00

16ocak2012pazartesi

Black Swan/White Swan painting by artist Johanna Bohoy

İçki bütün kötülüklerin anasıdır, senin bütün kirli çamaşırlarını ortaya döker. üstesinden geldiğini sandığın şeylerin aslında üstesinden gelmediğini kendine bile itiraf edememişken, gereğinden fazla alınan alkol miktarı, bu işi kendine görev edinir ve hoooop.yüzleşme zamanı...

alkol aldığımda kendimi rezil etmiyorum allahtan. ancaak. her insanın alkolden rezil olduğu bir yaş olmuştur. bu bende uzuuuun yıllar önceydi. o zaman Demet Akalın yeni yeni meşhur oluyordu. ordan pay biç. serdar ortaç ebru gündeşle düet çalışmalar falan yapıyordu. Deniz Akel, Ebru Akel'in kardeşi olur kendisi, kadın sanatçıların gözlerini makyajla büyütüp büyütüp (bkz Hülya Avşar, Ebru Gündeş) klip çekiyordu. Hülya Avşar o dönem 'sevdim beni yollar uçurumlar bağlamaz' şarkısını ilk kez söylüyordu bir de.

açıklayıcı oldum mu bilmem:) o dönemlerdi işte aşırı alkol aldığım zaman(her gün içmiyordum tabi) kendimi rezil ettiğim dönemler. o dönemlerden sonra istesem de rezil edemedim. beynimi artık nasıl programladıysam, sarhoş olamıyorum biirrr(hal ve hareketlerde bir gevşeme oluyor da, bilinç de hâlâ yerinde duruyor) ikincisi, olur gibi olduğumdaysa ertesi gün her şeyi hatırlıyorum. kim ne dedi, ben ne yaptım, kimle ne konuştum..hepsini ama hepsini.

Dün Adema'nın sınıf arkadaşlarından biri olan Petru'nun doğum günüydü. Evinde parti verdi, oraya gittik. içki içtik falan. akşam 6 gibi bizi almaya geldi, eve gelişimiz gece 2 falandı. Adema beni gözlemlemiş :) Bu ara beni gözlemleyip duruyor. Üzülüyormuş halime. 3 gün önce de mi ne demişti bir şeyler. hayat; internet, kitap okuma ve tezden ibaret değil biraz dışarı açıl diye de dışarı da nereye açılacağım o da ayrı mesele. ıssız sokaklar, şarkı kıvamında:P aman ne bileyim. boşver o konuyu da..gerçi bunun sebeplerini falan da ona izah ettim dün gece ki bu, bu aralar beni yoran bir şey. kendimi insanlara ifade etmek, kendimi tanıtmak. bu nedenle yeni arkadaş edinmeye uğraşmıyorum dedim. neyse bu dediklerim zaten konu içerisinde geçecek.

kendime çektirdiğim azabı başka hiç bir insan bana yapamaz. bir başladım mı Erdil Yaşaroğlu'nun Pınarhisar'a çizdiği dünyanın en büyük karikatürünün (şurada..) kapladığı alan kadar alanı kendi yüreğimde yakıp kül ediyorum. abartmış olabilirim:) lakin öyle..dün alkolle birlikte benim can düşmanım bilinçaltım da üste doğru yüzmeye başladı. kafasını sokup onu boğmaya çalışsam da bana baskın geldi. eve geldik. resmen türk usulü kapı önü muhabbeti yaptık Adema ile. 1 saat falan. eve gelmeden önce Adema'nın posta kutusunu kontrol edip, bana kankamdan gelen mektubu vermesinin duygusallaşmamdaki katkısı da yadsınamaz. zaten özlemişim. bir de o kankamla ben nereye gidersem gideyim hep mektup gönderdik birbirimize ki bunu göndermesinin nedeni, koleksiyona bir de amerika adresi eklemekti.

mektubu açtım. düğün fotograflarından koymuş. sonrasında başladım zaten anlatmaya. düğünlere bakış açım(bunu daha sonraki bir postta bilahare anlatacağım), insanlara bakış açım, ilişkilerden nasıl yorgun olduğum, yaşadığım büyük hayal kırıklığından mütevellit kendimi kapatmam.

Adema bu en sonuncusunu farketmiş işte. sen kimseye önem vermiyorsun, kim ne düşünürse düşünsün modundasın'la başladı. ben de özet geçtim. insanları az çok iyi tanıdığımı, hal ve hareketlerinden kimin bana ne yapabileceğini kestirebildiğimi ve genelde bu kestirimin doğru çıktığını, bunu farkettikten sonra da kendimi korumaya aldığımı, belki bu nedenle ona "amaaan kim nederse desin hiç de şeyimde değil" izlenimi bıraktığımı(tabi bunu böyle söylemedim:))

ve yaklaşık 2 seneden beri de daha kronik bir duruma geldiğini bu durumun.

ne dedi o yaa..bir sürü konuşunca..hah! insanlara şans vermem gerektiğini söyledi, veriyorum zaten ama onlar bunu bilmiyor dedim. her insanın ying ve yang'teki gibi bir iyi tarafı bir de kötü tarafı olduğunu, benim onların hep kötü taraflarını gördüğümü söyledi, haksızsın dedim. insanlar seni acıtabilir dedi, risk alamam bu defa ölürüm dedim. hakkatten de ölürüm. katlanamam bi daha olursa.

hep de kötü değilim ben dedim ruh hali olarak. iyi bir insanım, sadece kendi iç dünyama herkesi almam dedim. hepten önyargılı olsam insanlara, seninle bu kadar samimi olmam dedim. biliyorum dedi. herkesle de iyi olmak zorunda değilim açıkçası. tamam, belli bir düzeyde ilişkilerimi tutuyorum ama ortamda beni 'down' edecek(:P) bi durum olduğunda da sallamıyorum artık gerisini. bu, beden dilinden çok belli oluyor, dedi.

ben Maceraperest'in bu haline alıştım, kendi içimde mutluyum, bu sabah çok mutlu uyandım yanına geldiğimde farketmedin mi dedim. sen mutlu olabilirsin ama dedi...sonraki kurduğu cümle çok ağırdı be...RUHUN BAĞIRIYOR dedi. içinde bir acı var, bu acı geçmiyor, sen kendi içinde mutlu olsan da, gülsen de RUHUN BAĞIRIYOR ve ben bunu hissediyorum, dedi. ben bazen senin bu yeni halini değil de anlattığın o eski halini görüyorum sende, o haline geri dön, bir yolunu bul, dedi.

denedim, bulamadım deyince ikinci ağır söz geldi:) O'NU AFFETMEN GEREK! anam var ya. Adema bunu söyledi. Sihirli Annem'de Betüş'ün annesi kötü büyü yaparken kürenin etrafında böyle siyah bir halka dönüp dolaşıyordu ya(ne var..sihirli annem'i izliyordum ben..allah allaaaah:)))) ahanda Adema O'NU AFFETMELİSİN dedikten sonra benim yüreğimin etrafında siyah halka dolaşmaya başladı, nefes alamaz hale geldim. ben bunu yani affetmeyi daha önce düşünmedim mi bilmiyorum. ben hep O'nden bekledim o'nu affetmemi istemesini. "özür dilerim"! diyeceği..söyleyeceği..hepi topu iki kelimeydi. söyleseydi benim hayatımda her şey yoluna girecekti. söylemedi, içimde kara bir delik olarak yer etti.

sonrası da zaten hayatıma bazı şeyler getirdi. insanlara zaten güvenemezken hepten kronik hale geldi. sonra..ilişkiye karşı (kadın-erkek) kendimi kapattım(ki bunu bu aralar farkettim. herkes neden yalnızsın diye sorunca, sorun sende değil bende moduna geçtim, öylelikle farkettim). insanlara kendimi kapattım. yeni insanlara karşı yani.

böyle yan etkileri oldu işte zat-ı şahanelerinin hayatımda.

bu sabah uyandım. aklımda iki şey vardı: birincisi neden Adema ile bu konuşmayı yaptık ve ben ona bu kadar anlattım. anlattığım için pişmanlık duydum içimde. (insanlara karşı güvensizlik, çaktın durumu zaten:);)). oysa ki kızın tek yaptığı bana yardımcı olmak. dün gece konuşmayı kapatırken "neden konuştum bütün bunları bu gece bilmiyorum" dediğimde tepkisi "Rabbim sana mesaj gönderiyor. Maceraperest yeter artık, koyver gitsin diyor. bu nedenle konuştuk" dedi. ha öylemi, peki dedim, bir aydınlanma, bir aydınlanma:P:P:P:)

ikincisi...O'nu affetmek. ilk başta yüzümde patlasa da bu cümle, aslında ne zamandır yapmam gerekenin bu olduğunu farketmemi sağladı. nasıl affedersin seni bu kadar acıtanı, diye düşünebilirsin. e affetmesem daha fena. herif kendi yoluna gidiyor, bir gün duyacağım ki evlenmiş falan. cirlop gibi hayatı var. bense kendi içimde o'nun hıncıyla saplanıp kalmışım. bu nedenle affetmem gerektiğine ve içimdeki kara deliği kapatmaya karar verdim.

yazıya başlamadan önce konuştuklarımızın içimdeki etkisini hafifletmek için güzel bir kahvaltı yaptım. mutlulukla ilişkisi var ya kahvaltının;) sonra yazmaya başladım ki çok duygusala bağlamayayım, dozajı hafif olsun.

2 gündür teze de bakamadım. tez sahibi olmak, bu arada, eğlence ortamlarını kendine zehir etmekmiş. dün gece bunun da farkına vardım. Mayıs'a kadar bitireyim de şu tezi, sonrasında vur patlasın, çal oynasın.

günün sözü: "Özür dilemek, sizin haksız olduğunuz manasına gelmez. Karşınızdaki insana verdiğiniz değerin; egonuzdan yüksek olduğunu gösterir"

sıcak su torbam ve ben

2012-01-15T08:00:00.000-05:00

14ocak2012cumartesi

kışın ayaklarım hiç ısınmaz benim. sanki birer buz kalıbı. bir de soğukta uyumayı hiç sevmem. kışın köye gittiğimizde babamla abim buzz gibi odalarda yatarken-tövbe yarabbim benzetmek gibi olmasın ama morg kıvamında- ben olabildiğince sıcağı-hamam gibi değil ama- tercih ederim. türlü uyuma yöntemlerim vardır kışın. battaniyeyi ikiye katlayıp arasına girip üstüme yorganı örtmek (battaniyeye uyku tulumu muamelesi yapmış oluyorum böylelikle), cenin kıvamında dizlerimi karnıma çekip kafamı dizlerimle birleştirerek soğuk çarşafın olabildiğince az bölgesine temas etmek, sanırım son olarak, bir de sıcak su torbası.

geçen kış beşiktaş ıhlamurdere caddesine akaretlerden girişte garanti bankasının çapraz karşısına düşen 3-5 liraya şeyler satan bir dükkandan sıcak su torbası almıştım. görsen çok şirin-di. mavi torbanın üstüne ekoseli polar kıyafet giydirmişler. geceleri ona sarılarak uyuyordum:) hatta kendi çapımda geyik bile çeviriyordum sıcak su torbası üzerinden..sen varken neyleyeyim sevgiliyi, minvalinde.

taa buralara getirdim kendisini. Adema geçen akşam sıcak su doldururken içine beni gördü, bunu da mı getirdin dedi. ne yapayım, hasta olmak istemiyorum, bir de burada nereden bulacağım diye düşündüm. nitekim iyi ki bir şeyler getirmişim Türkiye'den. bazı şeyler hoşuma gitmedi burada.

dün akşam..yattım yatağa. sıcak su torbasını doldurmadığım aklıma geldi. üşenmedim, kalktım. sıcacık uyumak var işin ucunda. suyun kaynamasını bekle, doldur falan iş bayaa. bir de doldururken torbayı hava mı yapıyor nedir volkan gibi suyu püskürtüyor kaynar kaynar. geldim odaya. koydum yatağa. ben de peşinden. tam film izlemeye başlayacağım birden bir ıslaklık. yandım var ya yandım. torbanın bir kısmı kırıldı. o kırık kısımdan kaynar sular döküldü. tam da belime. torbayı çekeyim yataktan derken sol kolumun dirseğine doğru ve sol elimin parmakları. bildiğin yandım. yani öyle aman aman 1. yanık yok ama. sırtım acıyor mesela. orası bile yanmış. parmaklarımın üstü acıyor. silverdin(getirmiştim:)) sürdüm yatmadan önce, acısını almış gece, sabah bir şey yoktu..şimdi yine acıyor. tekrar sürmem lazım.

sabah..uyandım. pencereden dışarı baktım yatağımdan hiç çıkmadan. kar yağıyordu. dün başlamıştı ama devam edeceğinden ümidim yoktu. hep diyorum ya. buranın meşhur bir kışı varmış. ocak 14 oldu anca görebildik. kahvaltıda menemen yaptım. peynirim bitmişti. Samir'e peynir almaya gittim. yolda kimsecikler yoktu ve o kadar güzel gözüküyor ki anlatamam. kar yağdığında zaten gecesi ayrı gündüzü ayrı güzel oluyor. erimeden önceki hallerini söylüyorum tabi. eve gelince Adema'yı dışarı çıkarttım. bir kaç fotograf çekindim.

yarın güneşli olacakmış. sonrasında devam edecekmiş. bakalım ne kadar birikecek.

günün konusu: gurbet denilen yerde olmak; normalde sıfatına bile bakmayacağın şeyi, sırf sana bir şeyler hatırlatıyor diye almaktır. örnek finger(yazıldığı gibi okunur) bisküvi. çaykur filiz'le tomurcuk karıştırılmış demleme çay da olsa iyiydi:)

bu ara izlediklerim(6-12 ocak)

2012-01-13T08:00:00.000-05:00

Fool's Gold(2008)

Matthew McConaughey'in vücudunu izlemek için izlenir..bi zaman gazetede okumuştum. adam günde 6 sa spor yapıyormuş. yapsın yapsın:) film güzeldi. sabun köpüğü cinsinden.(6ocak2012cuma)

A little bit of Heaven(2011)

Kate Hudson'dır romantik komedidir dedim bağrıma bastım. ağlamaktan içim dışıma çıktı. ders çalışmadan önce kafam dağılsın istedim. al bakalım! çalış çalışabilirsen şimdi. Off yaa! (7ocak2012cmt)

All About Eve(1950)

Bu film var yaa.dün gece izlemeye başladım. uykum geldiğimden yarım bıraktım. gece rüyamda okuldakileri gördüm. sabah uyandığımda neden gördüm ki şimdi diye düşünürkeeenn...film geldi aklıma. filmde Eve 'loser' bir karakter. kendini ezik göstererek, bahtsız, hiç bir şeyden anlamayan, yetersiz vs göstererek amiyane tabirle malı götürüyor. gece izlerken içten içe sinir olmuşum demek ki rüyama okuldakileri soktu. okulda da var da öyle biri. ne kadar sinir olsam da işlerini öyle yürütüyorlar işte. ancaakk..her loser'ı alaşağı eden daha 'loser' biri mutlaka çıkar. filmdeki gibi.

Film çok güzel. döneminde 14 dalda oscar'a aday gösterilmiş(Titanik filmine kadar başka hiçbir filmin bu sayıda adaylığı olmamış) 6 ödül kazanmış. en iyi senaryo, en iyi kostüm, en iyi yardımcı aktör, en iyi ses kayıt, en iyi film. ödülleri araştırırken dikkatimi çeken şey şu oldu: en iyi kostüm ancak siyah-beyaz film için en iyi kostüm tasarımı:) filmi izleyin derim. izlerken ara ara kendimi tiyatro izliyor gibi hissettim.(8ocak2012pazar)

Haluk Bilginer'i hangi rolle hatırlarsın diye sorsalar "diego" diye cevaplarım. neden bilmiyorum. adam o kadar rollerde oynadı. benim aklıma Haluk Bilginer denince ilk Diego geliyor:)
Ice Age'in bu versiyonunu da beğendim. ama şöyle bir durum olmuş-maalesef. Diego artık Haluk Bilginer değil, Manny de Ali Poyrazoğlu değil. seslendirmeler değişince biraz tadı kaçıyor. Shrek'te eşeğin sesinin Mehmet Ali Erbil'den Sezai Aydın'a değişmesi gibi. (9ocak2012pazartesi)

üşenenin oğlu kızı olmazmış..

2012-01-12T08:00:00.000-05:00

10ocak2012salı

dün biraz keyifsizdim. yoga'lates'ten sonra kütüphaneye ders çalışmaya gittim lakin bende bir başağrısı. eve gelip uyuyayım geçer diye düşündüm. hava garip burada bu aralar. bugün karanlık mesela.

bir de dün arkadaşımla konuşurken farkettim neden sıkılıyorum bu ara diye. e ara tatildeyiz. öğrenciler yok. şehir ıssız. dersler yok. geçen dönem haftanın 4 günü derse gidiyordum. sonra yoga'lates vardı, zumba dersim vardı. günler hızla geçiyordu. şimdiyse durağan. yazın nasıl olacak allah bilir.

buraya ilk geldiğimde kafadan bir 6 ay uzatırım kalış süremi diyordum. kazın ayağı öyle değilmiş arkadaş!:) ahanda bak dün, geleli 5 ay oldu. 5 AY MIII!? bir ara bu 5 ayda ne yaptım onun muhasebesini de yapayım ben.

2 hafta aradan sonra yoga'lates'e gittim(yarım sa pilates, yarım sa yoga. bu nedenle adı yoga'lates. yoga'lates sınıfında geçen dönem yaşadığım bir hikayem var. onu da ilerleyen zaman da paylaşacağımdır). bende bir heyecan, bir heves hazırlanırken görmen lazım. ya var ya..bence üşengeçliğin üşenilen seyi-yani yapmaya üşendiğin şeyi-sevip sevmemekle kesin alakası var. bana dese biri hadi şimdi fitness'a gideceksin. gitmem. gitsem bile sürekliliğim olmaz. nitekim de olmuyor, olmadı. eve çok yakın fitmess salonu var. geçen aylarda oraya yürüyüş bandı için, aletli jimnasiktir, bisiklet çevirmedir türlü şeyler için gittim. giderken eziyetti benim için. 1 hafta gittiysem 2. hafta gitmedim zaten.

dün yoga'lates'e giderken öyle değildi ama. Annie'den (yoga'lates hocası) de kaynaklı olabilir belki. hocanı seversen dersi de seversin mantığı. sanırım bahar döneminde sadece yoga dersi verecekmiş. başlangıç ve ileri seviye için. ona mı gitsem yoksa yoga'lates'e başka bir hocayla devam mı etsem bilemedim. kayıtlar başlayınca karar vereceğimdir.

bu arada..ingilizce maceralarımla ilgili bir şey yazmıyorum diye sanma ki süpersonic bir durumdayım ingilizcede. tamam, ilk geldiğime göre çok iyi bir durumdayım. ingilizce okurken konuşurken daha seriyim ancak anlamadığım şey..bazı insanlar benim ne konuştuğumu anlamıyor, bazıları çok iyi anlıyor. anlayanlarla zaten sohbet edebiliyorum. sorun ne akşam Adema'ya sorayım bir. belki sorun bende değil onlardadır:P

dünkü mevzuu da... dönem bittikten sonra katıldığım yoga'lates derslerine ders başına ücret veriyoruz. ders başı $25. kaç kişi geldiyse o sayıya bölünüyor. sınıfta bir kadın var. o organize etti bu ek dersleri. o'na sordum. çarşamba geliyoruz di mi, diye. evet geliyoruz ama servisin dersleri (servis dediği rekreasyon servisi. sporla ilgili dersleri bu servis düzenliyor. kayıt olup dersin parasını oraya ödüyorsun dönemlik) başladığında oradan devam ederiz artık, dedi. ne zaman başlayacak biliyor musun servisin dersleri, diye sordum. şubat ortasını bulurmuş. sonraki diyalog şu şekilde:

Kadın: next week, the semester is begining. this room is not available then.

gelecek hafta dönem başlıyor. bu salon uygun olmayacak (ders yaptığımız salon yani)

maceraperest: I see..

kapiş (:))))

Kadın: this is the problem. that's why we don't have this class.

bu problem bizim için. bu nedenle ders yok.

maceraperest: EVET (!!! evet ne ya:)))

yani anlayacağın sayın okuyucu, ingilizce düşünmeye tam da adapte olabilmiş değilim:)

tasarruf zamanı

2012-01-10T11:38:00.000-05:00

7ocak2012cumartesi

Yılbaşı arifesinde yani new year eve'de aman işte yılın son günü..babamları aradım. bu ara huy edindiler. paralelden ikisi aynı anda alıyor telefonu:) konferans görüşmesi yapıyoruz. konuşmanın 30. saniyesinde babam patlattı bombayı.

"ikinci dönem senin bursun düşecekti ya!" bende kavramlar, kelimeler birbirine girmeye başladı. babamın kullandığı düşmek gelimesini ben burada kullanılan "ders düşürmek, alınan dersi bırakmak" anlamında algıladım:) çok komplikeyim di mi? geçen gün de Adema ile şunu tartıştık. "yanlış yazmış olabilirim" ingilizce nasıl ifade edilir? 'could have wrote wrong' falan gibi türlü saçmalamalar yaptım :) Adema çıkamadı işin içinden. başka bir arkadaşa sordum, o da çıkamadı. en son birine daha sordum. 'maybe I misspell it' şeklinde söyleyebilirsin dedi. gayet de basitmiş aslında:))

neyse..babamın o cümlesini ben, ikinci dönem bursumun kesilceği şeklinde algıladım. "nasıl düşecek baba" dedim. "e sen buradayken söylüyordun ya ilk 6 ay belli bir miktar, ikinci 6 ay daha az alacağını". ben var ya! nasıl unutmuşum bunu. ikinci dönem 450 dolar fakirleşeceğim. zaten kur farkından dolayı bana söylenilen miktarı alamıyorum. YÖK 1500 dolar veriyor. ama bunu üniversiteye TL olarak aktardı. yani benim 1 senelik bursumun karşılığını TL olarak aktardı. o zaman dolar 1.70lerdeydi. kuru 1.70ten sabitlediler. onlara göre 1500 dolar karşılığını TL olarak her ay hesabıma yatırıyorlar. babam bursumu çekiyor. çektiği günkü (mesela bu ay 1 ocakta dolar ne kadardı?) kurdan dolara çeviriyor. bu ay 1300küsur dolar yapmış. öyle bir zararım var. ikinci dönem daha da azalacak bu miktar.

ben demiştim ki babamlara. Syracuse'ta para harcanacak yer yok. biriktirip gelince araba alacağım. zaten mevzuu da buradan açıldı. 'ben bankaya sordum, senin hesabında sadece 5 dolar varmış. hani biriktirip araba alacaktın' deyince aklım başıma geldi birden.

döndüm syracuse'a(onları aradığımda NYC'de idim) zaten NYC'de iken de ben bi afallamıştım. çünkü Xmas'tan dönerken(25 aralıkta) ayıptır söylemesi 420 dolar çektim bankadan. 31 aralıkta cebimde sadece 50 dolar kalmıştı. hesap kitap yaptım. giden paraları yazım. hostel, yılbaşında 2 gün kaldığım çin mahallesivari yer, otobüs bileti vs derken açıkta 190 dolar kaldı. o 190 dolar ne biliyor musun? NYCde yiyip içmeye harcadığım para. çok pahalı yaa. iyi ki ben orada yaşamıyorum, sadece gezmeye gidiyorum. metro bileti 2.50 dolar. su..su var ya su..750 ml su 1.60 dolar. bi yemek yemeye giriyorsun 10 dolardan aşağı çıkamıyorsun.

döndüm syracuse'a. parayı nasıl çarçur ettiğimi farkettim. hayır ne aldım ki geleli. bir cancun'a gittim tatile. gerisi? ayakkabı, kıyafet. kıyafete verdiğim paraya da acıyorum çünkü türkiye'dekiler hem daha kaliteli hem daha ucuz. bugün bir butiğe girdim. uyduruk jarse elbiseye 80 dolar mı ne fiyat yazmışlar. ben ona o parayı verene kadar türkiye'de twist'ten bişeyler alırım kendime.

evde iade edilecek ne varsa hepsini iade ettim. cowon marka mp3 player almıştım 200 dolara. 1 ay kullandım, içime sinmedi. bu ayın sonuna kadar iade hakkım vardı. onu iade ettim. aldo'da indirimlerden ayakkabı(lar) aldım. onlardan iade ettim ama yerine yenilerini aldım falan:) başka..amazon'dan finansal zaman serisi kitabı almıştım 30 dolara. benim alanım değil, neden elimde tutuyorum diye onu satılığa çıkardım.

babamı aradım. 'sen benim bursu dolara çevir, sende dursun hesabıma yatırma' dedim. çünkü biliyorum harcarım onu.

aslında var ya ben syracuse'ta 750 dolara mis gibi geçinirim. dediğim gibi yapacak hiçbir şey yok. bir süre nyc'ye gitmeyi düşünmüyorum. en son deli gibi gezdim çünkü.

vakit kemer sıkma zamanı..

"ayrılık da sevdaya dahil"

2012-01-07T18:04:00.000-05:00

1 haziran 1999'da başlamıştı o'nula ilişkim ve 10.5 sene boyunca devam etti. bir yılbaşı sonrası ki bu 3 ocak 2010a tekabül ediyor, o'ndan bıktığımı farkettim. bu tarihten öncesi 1 sene boyunca zaten devamlı dile getiriyordum bunu ancak o beni bırakmıyordu. türlü şekillerde karşıma çıkıyordu.

her yerde biraraya geliyorduk ki bırakma kararını benim almama rağmen ayrılık süreci zor geçti benim için. özlem anlamında. hatırlama anlamında..zincirlikuyu otobüs durağından tut da banyoya kadar her yerde birlikteydim onunla. kolay değil 10.5 sene.

bıraktıktan sonra bir ferahlama hissettim. daha sağlıklı, daha güzel..arada benzerleriyle ilişkilerim oldu ama en son ne zaman hayatıma muadilini soktuğum hatırıma gelmiyor şu an. 2 hafta önce??belki de daha uzun.

farkettim de..bu sene, o'nu bıraktığım tarihte aklıma bile gelmemiş. 2 sene oldu ayrılalı.

not: onunla ilgili yazılarım için...burası ve şurası..

not: bir takım yarışmalar var..normalde katılmam, katılma şartlarını sıkıcı bulduğumdan ama bugün katılasım geldi. ilgilenirseniz...bayaa pahali bir çanta şurada ki Fashion Chalet Blogunda.

fotograf makinesi de burada..fotograf makinesi için şunu yazmam gerekiyormuş:

Fotografium Canon 600D profesyonel fotoğraf makinesi hediye ediyor! Yarışmaya katılarak Canon 600D Kit, Manfrotto 055XProb tripod ve Kata123Go-30 fotoğraf çantası kazanma şansı yakalayın! http://blog.fotografium.com/fotografium-canon-600d-hediye-ediyor/ sayfasını ziyaret ederek yarışma hakkında diğer bilgilere ulaşabilirsiniz.

her arkadaşlığın dostluğun bir expire date’i var dude!yani son kullanma tarihi-son

2012-01-06T16:00:00.000-05:00

fotograf instagramden

Kedi ile görüşüyor muyuz? Uzuuuunca bir süretelefonla dahi görüşmedik. Ondan bekledim beni aramasını. Neden bilmiyorumaramadı. Belki laf sokacağımdan korktu, belki yüzü tutmadı, belki de benisuçladı. Bilmiyorum. Ama aramadı ki araması gereken taraf o’ydu. Sonra doğumgünümde mesaj atmış. Mayıs doğumluyum. Eve mart’ta taşınmıştım. o ara doğumyaptı. Tebrik için aradım. Sonra o bana doğum günümde mesaj attı(Uzuunca birsüre dediğim, eski görüşme sıklığına nazaran). şimdi baktım mesajlar duruyor mudiye, cıkh silmişim. İlk mesaj klasik doğum günün kutlu olsun vs vs. ben de hepbirlikte nice senelere diye cevapladım. Sonrasında gelen mesaj laf sokmakategorisine dahil edilebilirdi. Ne demişti ya..eskisi kadar sık görüşemesek deumarım hep birlikte mi ne demiş. İyi de sen aramıyorsun ki. Biliyorum arasam ozaman, yine diyecek meşgulüm. Bu sefer bebek var. Falan filan. Bekar olmak mıbenim suçum. Daha öncesindeki suçum da çalışma şartlarımın rahat olması, onunözel sektörde yoğun bir şekilde çalışması mı.

Sonra ara ara görüştük. Yüzyüze değil, telefonla.Onun doğum günü eylülde, ramazan bayramıyla çakıştı. O zaman bir aradım. Geyet sıcakkonuşuyorum, sanki hiçbir şey olmamış gibi. Bekledim ki kurban bayramını bahaneetsin arasın. Yani arkadaşlığı sürdürmeye niyeti olan kişi arardı, aramadı. Sonrakidönemi de hatırlamıyorum:)(nasıl hikaye anlatıyorsun diye kızma bana, canımıacıtan kısımları kalmış içimde) en son istanbul’dan denizli’ye taşınırkentemmuz’da aradım. Babası rahatsızlanmış. Ben de bizimkilerden havadis verdim. Bentaşınıyorum, dedim. Konuştuk 10 dakika kadar telefonda. Kapattım.

Budur..sonrası sadece facebookta fotoğraflarımızıbeğenmekten ibaret.

Bütün bunlar ne zamandır aklımdaydı. Ara aradiyorum ya. Buraya gelirken “seni özlerim” ben diyen arkadaşlarıma sitemediyorum arayıp sormuyorlar diye. Sitem etmemem lazım aslında. Yani benim Kediyaşanmışlığım var sonuçta. Ne bekliyorum ki insanlardan.

Haa..bak aklıma geldi. Bir arkadaşım var. Onun adıda Sponge Bob olsun:) o sayılı kişiyle görüşür. Dostları vardır ama sorarım neyapıyor filanca diye, bilmem iki aydır görmedim falan der. O sorduğum filanca,dostudur aslında onun ama, böyledir ilişkisi. Kedi ile bu durum olduktan sonra,yani evden çık dediklerinde, o gece aklıma Sponge Bob geldi. Ertesi gün degittim söyledim zaten. “Sen” dedim “insanlarla sık görüşmüyorsun ya. Dün aklımageldin. Demek ki o da bir şeyler yaşamış ki böyle bir hale gelmiş ve bu tutumubenimsemiş”. Yüzü acıdı. Kafasını salladı evet demek için.

Kedi’ye kızgın değilim, sadece kırgınım. Bu yazıyıyazıp bitirdikten sonra anlatılacak bir sürü şey daha geldi aklıma ama hangibirini anlatacaksın:) kötü olanlar değil, güzel anılardı. Bir de..Şimdi ben bunları yazdım diyekendimi mağdur mu göstermiş oldum? Sanmıyorum. Ya da Kedi çok kötü bir insanmı? kesinlikle değil!

Bu yazıyı yazmaya başladığımda hemen 10-15dakikada yazar bitiririm diyordum. Bu kadar uzun süreceğini de beklemiyordumaçıkçası. 1 saati aşkın bir sürede ve uzuunca yazdım. Yazıyı yazmaya başlarkenaklımda şu soru vardı:

Her arkadaşlığın, dostluğun kısaca her ilişkininbir son kullanma tarihi var mı? EVET! VAR!

Robin Sharma’ya göre her insan bir başkasınınhayatına bir görevle girer. O görevini bitirdiğinde ya o insanla ilişkisi şekildeğiştirir ya da o insanın hayatında artık varolmaz. Kedi ile ilişkimizinsonrasında bunu düşündüm. Belki birbirimizin hayatında görevliydik ve bu görevbitmişti. Artık birbirimizle işimiz bitmişti.

Ya daa..anlam yüklemek yerine daha realistik birdeğerlendirme yapacak olursam..

Bir arkadaşlık, dostluk, kısaca her ilişki nezaman biter? ŞAHSİ MENFAATLER ÇAKIŞTIĞINDA!

Başkaca da sözüm yok…

Bitti

bu ara izlediklerim(30 aralık-5 ocak)

2012-01-06T08:00:00.000-05:00

Cuma günü hostelde kalırken can sıkıntısından tekrar izlemeye başladım. sürükleyici dizi. bir de öyle uzuun uzuun bakışmalar falan yok taksimetreyi doldurmak için. dinamiği yüksek(:P) bir bölüm bitiyor, peşine diğerini hemen izlemek istiyorsun.

böyle diyerekten cuma gününden beri (4 günde) 8 bölüm izlemiş bulunmaktayım. aslında 8 film izlemiş sayılırım. zira bir bölümün 1 sa 30 dakika civarinda olduğunu düşünürsek neredeyse bir film süresine denk geliyor. izlemekten kendimi alamıyordum ki dayı'nın sesini kulaklarımda duydum:

dayı: sana soracaklar yeğen tez savunmanda...Ezel'in intikamını nasıl aldığını değillll; tez konunu ya da tezinde ne yaptın diyecekler sonra da uzatmayı yapıştıracaklar alnına!

bu ses tabi benim içsesimdi ancak dayı'da hayat bulmuştu:) 29. bölümü de izleyip bıraktım. daha da izlemem.

daha önce izlerken de neden bıraktığımı hatırladım o ara. sırf bu sebeptendi. çok zamanımı alıyor diye.

daha önce Ezel'le ilgili yazılarım için burası, şurası, orası...

son bi iki çift lafım var:) Tuncel Kurtiz..ki daha önce yazmıştım kendisiyle ilgili. bu adamla karşılaşsak bir gün...anlatsa sabaha kadar, sıkılmadan dinlerim. Ezel'deki rolünün etkisinde kalıp da söylemiyorum. tipinden belli ki adam hoş sohbet, esprili...zekası, kültürü ayrı. bir de çok mütevazı. Altın portakaldaki konuşmasını bir izleyin derim:

1:26dan basliyor.
Almanya'dan ödül almış ya tiyatro oyunundan..."bu da mı gelecekti başıma" olmuş tepkisi:) kibri nerde bu adamın acep?
diğer izlediğim film Monte Carlo. 2011 yapımı. güzel, eğlencelik bir film..

Yaşamın Kıyısında(2007)

Cannes'da en iyi senaryo ödülünü almış filmi beğenmedim dersem sanattan anlamıyor derler mi acaba bana?

her arkadaşlığın dostluğun bir expire date’i var dude!yani son kullanma tarihi-3

2012-01-05T16:00:00.000-05:00

Ben öyle söyleyince, “ben farkında değilim. Bu araailemde sorunlar var. Daha dikkat ederim” dedi doğal olarak.

Sonra ben denizli’ye gittim. Birkaç satır önceyukarıda yazdığım, benim evime taşınmaları durumunu bana söyledi, daha doğrususöylemedi yazdı. msn’de. Benim 14 senelik arkadaşım, yüzyüze görüşmeyi geç, msn’debana tebliğ etti bu durumu. Evden çıkmak falan sorun değildi artık benim içinde bu durum bana çok koydu. Bizim onca senelik yaşanmışlığımızın izin verdiğisamimiyet buymuş yani anlayacağın.

İstanbul’a döndüm. Sevgililer günüydü. Evde kuzenimve arkadaşımla kızkıza takılıyoruz. Ev sahibim aradı alt kattan. “akşam gel dekonuşalım” diye. Ben anladım ne olduğunu da yine de Kedi’ye sorayım diyorum. Hâlâdostum ya, ya da ben öyle sanıyorum. Aradım, “ev sahibim beni aradı” dedim “biliyorumhaberim var, ben de onunlayım şu an akşam ararım seni” dedi. Aradı mı? hayır! Kızlarasöyledim ev sahibimin aradığını. Dedim kesin evden çık diyecek bana. Onların datadı kaçtı.

Akşam oldu. Evsahibimin evine indim. Beklediğim şey,çık diyor bana. Duygu sömürüsü falan yapıyor. Eve çıktım. Babamı aradım. Sana kötübir haberim var, durum böyle böyle dedim. Sıkma canını, ne zaman akşam oldu dasabahı görmedik, dedi:) filozofluk ailede var, ne yapayım:) (eski yazdığımyazıları görseydin anlardın neden böyle dediğimi:))

Sonra başladım ev aramaya. O kısımları geçeceğim.Bir gün kuzenim geldi istanbul’a. İşbankası’nın sınavına girecekti. Şimdi demehem s.ktir ettin akrabalarını hem nasıl evinde ağırlıyorsun diye. Sağ taraftakimelek yüzünden. İnanmak istiyorum, kötü olmadıklarına ve bizim aile olduğumuza.Bu nedenle misafir ettim. Kuzenle gezdik tozduk. Eve geldik. Ev sahibime o ayınkirasını mı ne ödeyeceğim. Kadın öyle bir kadındı ki. Haberi yoktu hiçbir şeyden.Para işlerinden yani. İyiliğine iyiydi. Allah var. Ben kötü insanlar demiyorum.Ama her ayrılıkta olan şey oldu. Ayrılıklar iyi olmaz ya. Kirayı verirken bişey oldu. Ben zaten gerginim. Birden ağız dalaşına girdik. Onu dahatırlamıyorum şuan neden olduğunu. Silmişim.

Sonra taşındım işte evden. Dikilitaş’ta bir evbulduk. Babamlar olmasa biraz zor bulurdum da. Parasızlık çok kötü bir şey. İnsanınelini ayağını bağlıyor. Dikilitaştaki evi bulma da ayrı bir hikaye. Annem dediki “maceraperest ev sahibinle vedalaş”. Annem demese de vedalaşırdım zaten,öylelikle gayrettepe’deki ev macerası bitmiş oldu.

Annemle babam da tanıyor Kedi’yi. Aileleri detanıştırmışız. İlişkimiz ciddi yani:P:) Bir de bizde ‘gardaşlık’ denen birtabir vardır. Babamlar ne zaman Kedi’yi sorsa “gardaşlığın ne yapıyor” diyesorardı.(burda aslında Kedi’nin kayınvalidesinin bana ettiği lafı kendi ailemeuyarlayarak yazmak vardı ya. Ben sevmiyorum bu duygu sömürüsü, karşı tarafavicdan yapma olaylarını. Pas geçiyorum) annemle babam Kedi’nin sesini duyuyoralt kattan. Kedi kayınvalidesini görmeye gelmiş, ayrılırlarken kapı önümuhabbeti yapıyorlar. Annemle babam diyor ki “Gardaşlığın neden gelmiyor biziziyarete” bilmiyorum dedim.

Kedi mi? Kedi’yi en son görüşüm, dedim ya, Cihangirdekikafede oldu. Sonrasında doğum yaptı, kızı oldu. Hastaneye ziyeretine gidemedimgrip olduğumdan. Ama çiçek gönderdim. Sonrasında bizim kızlar grubuyla ayarlayıpgidecektik. Biri dedi benim param yok hediye almak için, sonra gidelim. Biri dediben çok fena gribim, sonra gidelim. Çocuk 2 yaşına mı ne gelecek, gidemedik. Kaldıöyle. Tavı da kaçtı zaten gitmenin.

devam edecek...

her arkadaşlığın dostluğun bir expire date’i var dude!yani son kullanma tarihi-2

2012-01-04T16:00:00.000-05:00

Arkadaş ilişkilerimde arayan taraf ben olmuşumdurgenelde. Çevremde sık görüştüğüm kim varsa, sorsan kendisine onlar da aynı şeyisöyler. İstanbul’a öğrenci olarak geldiğimde denizli’dekileri arayıp durdum. Malumşehre taşındığımda, hem denizlidekileri hem de istanbul’dakileri. Şuan amerika’dayım.Kimi arıyorsun dersen? kimseyi! zira yoruldum. Tek taraflı bir ilişkiyürümüyor.

Kedi ile olan durum da buydu. Senelerce geneldeben aradım. Hakkını yemeyeyim, o da aradı beni. Birbirimizi pek severdik, kihâlâ sevdiğimizden de eminim. Ancak bende sınıra gelmişti artık.

Arardım, meşgulüm sana sonra döneyim derdi,dönmezdi. Hep meşguldü. Yine de arardım. Dertleşmek için, bir şeyler paylaşmakiçin. Birlikteyken güzel vakit geçirirdik.

Bir gün kayınvalidesi’nine evine doğru yürüyoruzdedi ki: biz seninle kopar mıyız ki? İçimden “neden sorguluyorsun ki” diyegeçirsem de “kopmayız” demiştim. Kadın-erkek ilişkilerinde de olur ya busorgulama. Karşı tarafın duymak isteyeceği cevabı verirsin:) ben sadece onundüşüncesini onayladım. Kopmayız, dedim. Ne zaman birisi ilişkimizle ilgiliböyle bir soru sorsa tırsarım. Bırak akışına. Bu soruyla kendine zehiredeceğine, akışına bırak.

Sonrasında başka bir arkadaşım da sordu bana..”bizseninle yıllar geçse de yine aynı bu şekilde muhabbet eder miyiz?” o zaman dabi huzursuz olmuştum. “ederiz, neden etmeyecekmişiz” dedim:)

Bu iki kişinin ortak noktası ne biliyor musun?Başak burcu olmaları. Belki bununla bir bağlantısı vardır bu sorularının:)

Gel zaman git zaman Kedi ile kendi hayatlarımızdazor bir döneme girdik. Onların aile şirketleri vardı. Birtakım sebeplerdenbattılar. Benim ne sorunum vardı o dönem, inan hatırlamıyorum şuan. Unutmaya programladımkendimi. Onlar batınca, haliyle tasarrufa gitmek istediler. Kedi ve kocasıkirada oturuyordu. Kira vermemek için kayınvalidesinin üst katındaki evine,yani benim o zaman oturduğum evime geçmek istediler. Aslında annesinin dedaireleri vardı Kedi’nin ama benim oturduğum ev onlara daha cazip geldisanırım. Daha önce bana söyledi bunu, ben de benim durumum yok başka bir eveçıkmak için(galiba o dönemki sorunum parasızlıktı. Kıt kanaat geçiniyordum,üstüne bir de babamlarda da para yoktu. Taşınmak için biliyorsun belli birbütçe gerekiyor. Emlakçı,ki en acıdığım paradır, nakliye, depozito, faturalarınabonelikleri) dedim. Bu konuda düşüneceğini söyledi, gitti. Sonrası mı öncesimi bilmiyorum. Aaa duurr bu sonrasıydı sanırım ve bunu nerde söyledi biliyormusun? Öncesini anlatayım da..

Sanırım benim Kedi’yi en son gördüğüm yerCihangir’deki Smyrna kafe. Ben Cihangir’i çok seviyorum. Sessiz sakin..ortaköy,beşiktaş, taksim’in keşmekeşliği yok. Favori yerlerimden biridir. Oraya gitmiştik.Kapıdan girişte sağ tarafta iki kişilik masada oturduk. Barın tam önünde. Şimdiyok sanırım artık o yer çünkü o kısmı dış mekana dahil etmişler.

Konuştuk bir süre. Ordan burdan. Benim bi huyumvardır, içimde biriktiririm. Karşımdaki kişi benim için değerliyse,söyleyeceğim şeyden dolayı üzüleceğini bildiğimden, söylemem, biriktiririm. O günne olduysa, ben söyledim. Dedim ki “sen bu ara benden koptun. Eskisi gibigörüşemiyoruz. Meşgul olsan anlarım da devamlı başkalarıyla görüşüyorsun”. Bu söylediğimaslında çok safça bir şeydi. Yani arkadaşını paylaşamama da var bunun altında,arkadaşından ilgi görmemek de, ihmal edilmek de. Ben sandım ki Kedi’ninkayınvalidesinin evine taşınınca artık daha sık görüşeceğiz. Kendisi de öylesöylemişti. Öyle olmadı. Galiba onlar kadar sosyetik olamadım. (var ya bunlarıyazarken bi film sahnesi belirdi gözümde, onu paylaşacağım en sonunda:))

bu videonun Kedi ile ilişkisi yok tabii:) "galiba onlar kadar sosyetik olamadım" cümlesini yazınca Sadri Alışık'ın bu filmi geldi aklıma:) ikizler burcuyum, bir öyleyim bir böyle..idare et:) güzel filmdir bu da..

her arkadaşlığın dostluğun bir expire date’i var dude!yani son kullanmatarihi-1

2012-01-03T15:55:00.000-05:00

Önsöz: buyazıyı yazmaya başlarken bu kadar uzun süreceğini tahmin etmemiştim.

Önsöz-2:hikaye benim açımdan anlatılmıştır. Kedi eskaza bunu okursa ve kendi tarafındananlatmak isterse onu da yayınlarım…

benim bir arkadaşım vardı. Arkadaşım da değil,dost. Sene 1996 aylardan eylül. Üniversiteye kayıt günündeyiz. İlk o’nunlatanışmıştım sınıftan. Bir de yakup vardı:) ama ben bildiğin kezban’ım. Şuhalimden eser yok o zaman. Çekingenim falan. Üstümde beyaz bir hırka, öyle eskipüskü gelmesin aklına. Hâlâ da giyiyorum onu. Annemin gençliğinden kalma. Vintagediyeyim de havalı olsun:) Halamla ve abimle kayıta gitmişim. O arkadaşım daannesiyle gelmiş. Yakup kimle gelmiş bilmiyorum:) zaten mevzuu yakup değil,öbür tanıştığım. Lakin bir isim koymam lazım ki sonrasında sıkılmadanokuyabilin, ben de yazabileyim. Ne olsun ki..hah kedileri çok severdi, Kediolsun.

Kedi ile biz tanıştık o gün. İlk kayıt günündetanıştığın kişilerle kopmazmışsın diye bir rivayet vardır. Hakikatten dekopmadık. Okul boyunca birlikteydik, okul sonrasında da. Yani mezun olduktansonra. İkimiz de zeytinyağlı taze fasulyeye bayılırdık. Ben son sınıfta öğrencievindeyken koca bir tencereyi önümüze koyup(sofra adabı yoksunluğundan değil.Düşün! O derece seviyoruz kendisini. Taze fasulyeyi yani. Tabaklardakini bitiripmutfağa gitmek iş olmasın diye masanın ortasına koyduk:) ayıla bayılayemişliğimiz vardır.

Mezun olduk. E 4 sene az buz bir zaman değil. Oarada da bir sürü hatıra biriktirdik. Sınavlara birlikte çalıştık. Birliktetiyatrolara gittik. Ben onun evine gittim, yatıya kaldım. Ailesini çokseverdim, ki hâlâ severim. Onların yemeğini yemişliğim vardır. Annesi birmercimek köftesi yapar, ufff! Parmaklarını yersin!

Mezun olduk. Sonrasında da kopmadık. Ben aradım,o aradı..sonra ben malum şehre gittim. O şehirden istanbul’a gelişlerimde heponlarda kaldım. Gitmeden önce ikimiz de liste yapardık. Nerelere gideceğiz,neler yapacağız, neler konuşacağız.

Sonra ben denizli’ye taşındım. Sonra yineistanbul’a yolum düştü. İstanbul’a ilk taşındığımda, yani 2008de başlayan istanbul macerasında ben kuzenimle birlikte ev tuttum kurtuluş’ta, ki o hikayeayrı bir hikayedir. O tarihte yaşadıklarımdan sonra zaten akrabalarımı, çokafedersin ama, s.ktir ettim. Asgari düzeyde görüşüyorum. Neyse..Kedi’ye dönelim…

Kedi, bana o süreçte her zaman ki gibi çok destekoldu. Bizim arkadaşlığımız öyle bir arkadaşlıktı ki yediğimiz içtiğimiz ayrıgitmeyen cinsten. Benim dertlerimi dinlemiştir, onun dertlerini dinlemişimdir. Kuzenleolan sorunumda bana, kayınvalidesinin üst katını kiralamam konusunda fikri overdi mesela. Kayınvalidesinin 3 çocuğu var. Oğulları evli, kızı da o dönemAntalya’da yaşıyordu. Dubleks evin üst katına ayrı bir kapı yaptılar, ben oradayaşamaya başladım. Gayet güzel günlerdi.

Kedi’yle ilişkimizin son dönemecine girmişiz meğerseo ara. Ben kendimi haklı gösterip onu suçlamayacağım. Ortada bir sorun varsa,iki taraftan da kaynaklıdır bu, bilirsiniz. Yazan ben olduğum için şu an, kenditarafımdan olanı yazacağım haliyle.

devam edecek...

fotograf instagram'den.

yılın ikinci gününe geldik bile...

2012-01-02T14:09:00.001-05:00

kaldı 363:P acelem mi var...yoo ne bileyim buşekilde başlayasım geldi yazmaya.

aslında yazmaya başlamadan önce hangi hikayeylebaşlasam diye epey düşündüm. 'nasıl başlarsa, öyle gider' lafına uymalı mıyım?kötü bir şey yazarsam hep kötü şeylerle mi devam ederim? falan derken..baktımdüşünmekten yazamıyorum içimden geldiği gibi-her zamanki stilim:)- anlatmayakarar verdim.

Yılbaşını NYC'de geçirdim. dün sabah 10 otobüsüile Syracuse'a döndüm. yolda gelirken ama nasıl kuruyorum kendimi. Adema ileilişkim çok garip. garip derken..yani bazı şeyleri sinir ediyor beni. yolboyunca da zaten bunları düşündüm. ev kimbilir ne haldedir şimdi, banyo pistir,şurası şöyledir, burası böyledir, evi şöyle görürsem ona şunları söyleyeceğimfalan. ama nasıl kuruyorum kendimi. o anda birisi fişeklese beni, git Adema'yıvur dese vururum o derece hınçlanıyorum:) bir taraftan da kendimisakinleştirmeye çalışıyorum. "maceraperest saçmalama! bunlar senin içindekikötü tarafın düşünceleri. bi git, evi gör. eğer dağınıksa söylersin. ama ilkönce bir gör. kendi kendini dolduruşa getirme" şeklinde. ama kötü tarafımbaskın geliyor, gene öfkeleniyorum Adema'ya :) çizgi filmlerde olur ya hani.sağ omuz üstünde melek belirir, sol omuz üstünde şeytan. aynen öyle işte.

benim bu huzursuzluğu yaşamam için bellişartların olgunlaşması gerekiyor(nasıl bir cümle olduysa artık bu:)) ya PMSdönemi (bazen hakketten dünyayı bombalayasım geliyor:P), ya içime çokatmışımdır karşı tarafa söyleyememişimdir o dönemler. bir de kaç sene yalnızyaşayınca, biriyle aynı evi paylaşma, onun düzeni benim düzenim meselelerigeriyor beni. çok da aman aman titiz, bilemedin obsesif bir insan değilim lakinortak kullanım alanlarının derli toplu olması ve hijyen benim içinönemli.

ha bir de keyifsiz, hafif depresif dönemlerimdede en ufak şeyleri bile kafama takarım. saç tokaları vardır ya hani. teltokalar. o tokanın sehpanın üstünde ne işi var gidip odana koysana, diye cıngarçıkardığım olmuştur zamanında:) manyak ya da psikopat değilim. birinden sıtkımsıyrıldığında en ufak şeyler gözümde büyür. sonra yuh derim kendime. onu bilekafaya takmışım derim. ama o ruh haline getirende kabahat. çok sinir olduysamobjektifliğimi yitirebiliyor-d-um. artık değil. duruyorum bir, düşünüyorum.sebep ne böyle hissetmeme diye. sonra sakinleşiyorum. sorunun kaynağını bulmambaşedebilmem için çok önemli.

ne diyordum...hah Adema..Adema ile hijyen anlayışımızçok farklı. bu aralar yapmıyor artık, çok şükür benim yoluma geldi ancakönceden bulaşık ne olursa olsun(yumurta, et, çok yağlı ya da yağsız olmasıfarketmez), soğuk suyla yıkayıp sıcak suyla duruluyordu. baktı onun yıkadığıtabak çanakları ben kullanmadan önce tekrar yıkıyorum, değiştirdi stilini.

eve taşınalı 4.5 ay falan oldu. tuvaletitemizlediğini görmedim mesela.

sonracığıma..devam etsem mi? buzdolabına artanyemeklerini küçük kutularda koyuyor. iki hafta falan duruyor öyle. en sonundaben atıyorum. bugün sabah..sebzeleri koyduğumuz bir kutu var. onu ayıkladım.içinde neler vardı görmen lazım. jöle kıvamına gelmiş salatalıktan tut, suhaline gelmiş maydanoza kadar:)

güya başak burcu. burcuna hürmeten düzenli olurdi mi..yok, değil. reçel yemeyi çok seviyor. afiyet olsun yesin ama o kadaryerimiz var mutfakta bütün reçel kavanozları masanın üstünde. sergi yeri gibi.karmaşıklık benim hoşuma gitmiyor, dün gece onları dizdim dolaba.

banyo..günlük ped kullanmış belli ki. belli kidiyorum kanıtı ortadaydı. aklına gelen şey değil allahtan, sadece kağıt kısmınıunutmuş ortada.

daha böyle şeyler işte.

ben kendimi bir güzel kurdum eve gelene kadar.var ya savaş çıkaracağım o raddedeyim.

anam Adema bir geldi..benim bütün sinirim uçtugitti. daha önce de olmuştu böyle. ben kendi içimde volkan oluyorum, kızıgörünce birden geçiyor hepsi. hayatımda kimseyle böyle bir ilişkim olmamıştı:)ya diyorum büyüyorum ben, ya da kızda bir durum var. yani çok iyi, yardımsever.bazen düşüncesizlikleri oluyor. bir de anne-babası ayrılmış bir ailenin çocuğu.bundan kaynaklı da sorunları var. kızından ayrı falan.

neden böyle anlamıyorum açıkçası. yani birdensinirimin geçmesini. belki içimden düşünüyorum "ya boşver, küçük şeylerbunlar" falan diye. bazen trip atasım geliyor Adema'ya. tam trip atacağım,kendimi kızla koyu bir sohbetin içinde buluyorum:)

durum bundan ibaret sevgili ev arkadaşımla.iyiyiz ya. yani önceki ev arkadaşlarımı düşününce. Adema melek, melek...:)

birlikte çekilmiş resmimizi de koyayım bari da, saadetimizi görün:)

senin için 2012 dileğim

2011-12-31T12:00:00.000-05:00

sana kendi yaşadıklarımı anlatıyorum. anlatmadıklarım da var tabi. şu yaşıma kadar öğrendiğim bir şey varsa o da hayatı akışına bırakmak. mesaj içerikli bir blog değil benim ki biliyorsun. zaten mesaj, mesajı alanla ilişkilidir. ben içimden geldiği gibi yazıyorum, sen kendine ne alırsan.

önceden her şeyi kontrol edersem hayatımı daha mükemmel olacağını sanırdım. öğrendmi ki temel şeyleri kontrol edip gerisini akışa bırakırsan hayat sana elinden gelen her türlü güzelliği yapıyor. buraya geleli bunun daha bir farkına vardım. ben new york city'e gelmeyi hayal ettim sadece. sonrasındakiler bonustu.

2012 hepimize sürprizleriyle gelsin. bizi şaşırtsın. sevindirsin. senelerdir yazdığım bir dilek demeti vardır yeni yıl zamanı. onu yazmadan bitirmem:)

yeni yılda...

aşk isteyene aşk
huzur isteyene huzur
sağlık isteyene sağlık
para isteyene para
tezini vermek isteyene zihin açıklığı
phd derecesi isteyene phd derecesi
yeterli olmak isteyene yeterlilik
iş isteyene iş
mutluluk isteyene mutluluk
sevgi isteyene sevgi
şans isteyene şans

ne istiosanız kısacası...

iki sıfır oniki'de bulsun inşalllaaahh...
bol muhabbetli bi yıl olsun...

new year's resolution yani 2012 kararları:)

2011-12-31T08:00:00.000-05:00

yeniyıldan tek dileğim:

AŞK!AŞK!AŞK!AŞK!AŞK!AŞK!AŞK!AŞK!AŞK!AŞK!AŞK!AŞK!AŞK!

(Kenan İmirzalioğlu ya da Mert Fırat tipinde:), zeki, esprili, kültürlü, merhametli, vicdan sahibi, kendine güvenen, ne istediğini bilen, hayatta bir amacı olan, sevme yeteneği olan ve bunu gösterebilen, karizması olan, şefkatli, düşünceli, burcu su grubu ve koç harici olan, kariyeri olan biri.) "sonsuza dek sen" diyebileceğim biri. birbirimize değil de birlikte aynı yöne bakabileceğimiz biri. saf ve basit aşk! ilk defa bu kadar yüksek sesle dile getirdim :) Allah'ım meseleyi biliyorsun :) Bu sene tek dileğim bu.

yeni yılda hedefim:

tezi bitirmek bir de kilo vermek.

bayaa bi kilo hem de. bu ara tartılmadım ama bi 14 kilo vermem gerek sanırım. kendimi balina gibi hissediyorum. bu hedefe ulaşmak için kendime ödül bile koydum :) farenin peynire ulaşması gibi o ödüle ulaşmak için azmedeceğim. ödül: BCBG MaxAzria'dan şıpşıkır bir elbise. şuradaki gibi olabilir.

tezi bitirdiğimdeki ödülüm pardon ödüllerim:) ise..tez savunmasının akabindeki hafta sonu Al-Jamal'e gidip kutlamak, deli gibi eğlenmek, içmek. tez savunmasından ve tezle ilgili tüm işlemlerden sonra ise-kaç senedir gitmek istediğim bir yer var- 4-5 günlüğüne oraya tek başıma gidip kafa dinlemek.

yeni yılda isteğim:

buradan dönüşte birkaç ay istanbul'da yaşayıp sonra denizliye döneceğim. işte o birkaç aylık sürede bu sefer Cihangir'de ikamet etmek

ve tabii ki de ailemin, sevdiklerimin sağlıklı, huzurlu olması.

yeni yıl kararım:

sporu aksatmamak,

düzenli çalışmak,

disiplini elden bırakmamak

istikarı bozmamak
ha bir de..türkiye'ye dönünce topuklu ayakkabıyı ayağımdan çıkartmıcam. hatta tüylü topuklu terliklerden bile alcam kendime ev için. şu andaki stilimden hiç memnun değilim zira..

"bu şiire başladığımda nerde,şimdi nerdeyim"

2011-12-31T02:00:00.000-05:00

demiş murathan mungan ve "yaram vardı bir de sözcükler" diye devam etmiş.

aynen öyleydi..yaram var(dı), bir de sözcükler. döktüm çoğunu buraya. çoğunu sildim daha sonra. bir yıl biterken..hesabı kapatma zamanı şimdi.

bu yıl başlarken nerde...şimdi nerdeyim...

yıl ortalarında bi gün aklıma düştü. ben yılbaşını nerede kutladım ki diye. kiminleydim. kafam o kadar doluydu ki bir ara hatırlayamadım. sonradan bir arkadaşımın evinde, eski sevgilisi ve eski işyerinden arkadaşı ile kutladığımı hatırladım. ki o arkadaşımla şuan görüşmüyoruz. yani o benimle görüşmüyor. neden bilmiyorum.

2011de yeni insanlar tanıdım bir sürü. kimisi ile sağlam ilişki kurdum. o kadar uzağa geldim hâlâ görüşüyoruz.

mart gibi işyerinden biri kafayı bana fena taktı. bildiğin gibi değil. her türlü mobbing..akademisyenlikte bazı hocalar asistanları kullanır. o da beni kullanmak istedi. ben direnince de yapmadığı psikolojik eziyeti bırakmadı. sonradan başka üniversiteye geçti de kurtuldum. deli gibi yalan söylerdi. şaşardım nasıl bu kadar yalan söylediğine. sonradan anladım ki yalan söylediğinin farkında değil. o, onları gerçek sanıyor. hasta kişilik. zavallı! bak aklıma geldi, sinir olmaya başladım yine. devam ediyorum 2011e.

şubat ayında Syracuse Üniversitesinden kabul yazısı aldım. sonrasında bürokratik işlemler başladı. istanbuldaki üniversitede salağın birinin masasında benim evrakımı unutmaları nedeniyle işlemlerin akıbeti benim ömrümden ömür götürdü. 2 hafta masasında öylece kalmış benim evrak. ki ben arayıp sormasam hala da kalacakmış öylece. verdiğim telefon paralarının, yaşadığım stresin, sinirin haddi hesabı yok.

temmuzda istanbuldaki evimi kapattım, denizliye taşındım. ağustos 9 itibariyle de Syracuse'taydım. Syracuse'ta ilk zamanlar ingilizce nedeniyle sıkıntı yaşadım ama 4.5 ayın sonunda her şey yoluna girmeye başladı. ingilizce konuşmaya, ingilizce düşünmeye alıştım. geliştirmek için hâlâ da uğraşıyorum. burada öğrenmeyeceğim de nerede öğreneceğim değil mi?

ekim ortasında Central parka gittim ki gitmeden önceki heyecanımı sizinle paylaşmıştım The Big Apple başlıklı yazımda. İlk defa New York City'e gelecektim. çok heyecanlıydım ve çok güzel bir gündü.

ekim sonunda van'da deprem oldu. kankalarımdan ikisi van'daydı. depremden bir gün önce onlardan biriyle azrail üzerine konuşmuştuk. kelimelere dikkat etmek lazım demiştim.

şuan manhattan'daki Starbucks'a oturmuş 2011in çetelesini tutuyorum. ilk yarısı benim için çok stresli geçmişti. 2. yarısı güzeldi. ben new york city'e gelmeyi hayal etmiştim. sonrasındakiler kendiliğinden olmaya başladı. akışa bıraktım kendimi. akışa bırakınca daha önce hayal etmediğim-düşünmediğim şeyleri de yaşamaya başladım, mekanları da görmeye. onları daha sonra anlatacağım tabi.

2011de sağlıklıydım. sevdiklerim sağlıklıydı. mutluydu. tek tatsız olay abimin mart ayında işsiz kalması ve hâlâ da işsiz olması. denizli'de finansmancı arayan varsa bana haber verin lütfen:)

anlattım o kadar ve anlatıyorum da size bazı şeyleri. ama 2011in ikinci yarısından itibaren hayatımla ilgili bazı şeyler beni rahatsız etmeye başladı ve şu soruyu sorar oldum kendime: ne zaman yerleşik hayata geçeceğim? hayatımı kuramamak değil de..gezmek tozmaktan yana da sıkıntım yok aslında. baksana yeni yeni yerler görüyorum. sadece...ne bileyim. yerim yurdm belli olsun istiyorum. bir yere ait olmak istiyorum.

2011de daha sabırlı bir insan olduğumu farkettim. birilerine kızdıysam da, önemsememeyi, kafayı fazla takmamayı. öğrendikçe daha huzurlu oldum. bir de..sinir olsam da bir kişiye onu arkadaş olarak değil de nemalanılacak kişi olarak görmeye başladım. kötü bir yaklaşım belki ama öyle..

2011de ve daha öncesinde tek eksiğim AŞKtı. hâlâ da eksik kendisi. belki bu sene bulurum ve tamamlanırım.

bu ara izlediklerim(23-30aralık)

2011-12-30T08:00:00.000-05:00

Love Actually (2003)

Girl On The Bridge-La fille sur le pont (1999)

bu film var ya...bazı filmlere başlarken "off nasıl bitecek bu film" diye başlıyorum. bu film gibi. ilk 20. dakikasına kadar sıkıldım biraz. sonra tekrar bir bakayım dedim kaç dakika kaldığına. 6 dakika kalmıştı bitmesine. 90 dakika toplamda. nasıl geçtiğini anlamadım. ne zamandır ilk defa bir filmi tepki vererek izledim. çok güzel bir film. müzikleri de. o kadar beğendim ki soundtracki var mı diye araştıracağım şimdi.

bu arada...Vanessa Paradis, Nurgül Yeşilçay'a; Daniel Auteuil de Turgay Aydın'a benzemiyor mu yoksa bana mı öyle geldi??

Vanessa Paradis

Nurgül Yeşilçay

Daniel Auteuil

Turgay Aydın

500 Days of Summer (2009)

Bu film vizyona girdiğinde neden duymamışım hiç bilmiyorum. Bu film de bayaa iyiydi. tavsiye edilir.

nyc-xmas-3

2011-12-29T08:00:00.000-05:00

Kuaförden sonra odaya geldim. Çantadaki ağırlıklarıboşaltıp yola düştüm. Katedral için. Yolda yürürken vitrinlere baka baka gittim. Fotoğraf çekmeye çalıştım ama benim gibifotograf çekmek isteyenler yüzünden güzel kareler yakalayamadım. Katedral sonrasıçekerim diye düşündüm.

Asıl niyetim geceyarısı ayinine katılmak. Geldiğimgünden beri de bunu söyleyip duruyordum. Geçen sene İstanbul’dakine katılmıştımve “seneye umarım New York’takine katılırım” diye içimden geçirmiştim.Didi(konuşma kulübündeki yönetici) geçenlerde mail attı. “maceraperest,biliyorum çok heyecanlısın NYC’deki geceyarısı ayini için ama kızımlaaraştırdık. Bilet alman gerkiyormuş bunun için ve biletler eylül başında satışaçıkmış, kalmamış şuan. Ancak istersen şu şu şu saatlerde var onlara katıl”. Bu nedenle5.30takine gittim. Çok güzeldi. Sessiz sakin. Yani kalabalık vardı dahuzurluydu. (ara not: camiye gitmeyi de severim örnek:süleymaniye, sultan ahmet).5.30daki bitti. Kızın birine sordum geceyarısı olana katılacak mısın diye,katılmayacakmış. Anlattım durumumu. Oradaki görevlilere sor, dedi. Sordum. Katılabilirmişim.İnanamadım tabi. Gerçekten mi, dedim. Bilet alanlar bazen gelmeyebiliyormuş,onların yerine katılabilirmişim. Ancak erken gel dedi. 11:30 gibi. Saat 7 mine. Çıktım uça uça:) starbucks arıyorum. Yorgunum, hem nasıl. Hava soğuk. Bir şeyleriçmek istiyorum. Yorgunum bak altını çiziyorum. Starbucks’ı hemen buldum mu? Tabiiki HAYIR!:) döndüm dolaştım buldum bir tane, kapalıydı. Neyseki yanında McDonaldsvardı. Orada geçirdim zamanımı. 10.00 gibi çıktım, gittim katedrale. Biletlilerve biletsizler diye iki kuyruk var. Haliyle biletsize geçtim. Kuyrukta birkadınla tanıştım ki ayrı bir post konusu olur. Çok ilginçti çok. Birlikte 1.5saat bekledik. İlk önce biletlileri aldılar, sonra bizi. Ayaklarımıhissedemiyordum artık soğuktan. Öyle ki kimisi ayakkabılarını çıkarıp ayaklarınıeliyle ısıtıp tekrar giyiyordu. Düşün nasıl soğuk. Kadın(Mya) dedi zaten. Ben ikikat çorap giydim diye. Ne bileyim, yabancısıyım henüz buraların:)

1.5 saatin sonunda girdim katedrale. Orada yönlendirdiler.Sıralara oturtuyorlar. Ayin, 12 gibi başladı. 2 gibi bitti. Ayin sonrası Hostel’edöndüm. Sağımdan soluma dönmemişim uyurken. Sabahleyin kalktım. Bir şeyleryemek istiyorum ama starbucks’tan da gına gelmiş. Etrafta dolandım amayorgunluğum geçmemiş. Ayağım zonkluyor. Karar verdim. Güllüoğlu Baklavacısınagideceğim. Yelp diye bir site var. Süper site. Gitmek istediğin kafenin adınıgiriyorsun. Sana o gün açık olup olmadığını, yerini, telefon numarasını falanveriyor. İphone’da da var uygulaması. Metroyla aktarma yapıp gitmem gerekiyor. Sanki40 yıllık new yorker gibi buldum kafeyi. Kahvaltı yaptım, türk kahvesi içtimüstüne(4.5 ay sonra ilk), hatta sütlü nuriye aldım eve getirdim:)

kuyruğu farkedebiliyorsunuzdur umarım

13.20de otobüsüm kalkacaktı. Ucuucuna yetiştim.Syracuse indim. Hani amerikan filmi klişesidir “Noel’de mutlaka kar yağar” yada “karsız bir Noel düşünemiyorum”:) Cuma gecesi yola çıkarken kar yağmıştıSyracuse’a. Her taraf beyazdı. Döndüğümde ise eser yoktu karın kendisinden.

Eve geldim. Adema’yla muhabbet ettik. Yattığım gibikalkmışım. Hala ayaklarım zonkluyor, hala yorgunum:)

vicdan azabı

2011-12-27T21:35:00.002-05:00

Adema geldi az önce odama. daha doğrusu ben çağırdım. sıradışı bir durum sözkonusuydu ve onun fikrine ihtiyacım vardı. durum hakkında şüphelerimiz doğru çıkarsa belki yazarım. bakalım. yaşayıp göreceğim.

bu yazıyı yazmaya iten şey, Adema'nın söylediği bir söz. 4.5 aydır ev arkadaşıyız Adema ile. Kızından ayrı Adema. ve çok zorlanıyor. ben de teselli veriyorum ona. "ben çocukken hiç böyle kameraymış, internetmiş. öyle olanaklarımız yoktu. telefon vardı. telefonla da o kadar sık görüşemiyordum annemle babamla. senin kızın çok şanslı" diye.

hakikaten de şanslı. açıyorlar skype'ı. Adema kızına oyunlar yapıyor, masallar anlatıyor. ben kendi halimi düşünüyorum da (abim de aynı şeyleri yaşadı da. herkes kendi yaşadığını bilir sonuçta. ben kendimi anlatıyorum). düşünsene..1 sene boyunca anneannenle dedenlesin. ağzından 'anne' lafı çıkmamış hiç, ya da nadiren çıkmış. dilin alışkın değil o kelimeyi söylemeye. annemler geldiğinde ona seslenirken çoğu zaman "anneanne" diye seslendiğimi bilirim.

ben anne-babamdan ayrı büyüyen bir çocuktum. buraya gelirken annem birine dedi ki: "ben kızımı çocukken terkettim, ayrıydık, şimdi o beni terkediyor". ne zaman anne-babasından ayrı bir çocuk görsem içim parçalanır. şimdi bile bunları yazarken ağlıyorum, düşün o derece. amacım duygu sömürüsü değil, paylaşım. kastettiğim de öyle benimki gibi uzun ayrılıklar değil. yeğenimin annesi işe giderken, yeğeninimi bizimkilere bırakıyordu. o zaman bile yeğenimin hüznü beni mahvediyordu.

bu nedenle, ben işe giderken kısa süreliğine bile ayrılmak zorunda kalsam o çocuğun haline dayanamayacağım için çocuk sahibi olmak istemiyorum ve bunu Adema'ya da söylemiştim. o psikoloji çok farklı bir şey. çocuk açısından. anne-baba açısından olan kısmı da var tabi ama ben çocuk tarafını biliyorum.

bu gece odama geldiğinde yeğenimle benim fotografımı gördü. "hala olmak" başlıklı yazımda paylaşmıştım o fotoğrafı. dedi ki: Maceraperest sen günün birinde evlendiğinde fikrini değiştirip çocuk sahibi olursun di mi? hayır, dedim düşünmüyorum. bence olmalısın, dedi. şu fotoğrafa bakıyorum da. aslında senin içinde o sevgi var. ve o sevgiyi paylaşmalısın bir çocukla. senden çok iyi anne olur, dedi.

sonrasında oturdum. sana bunları yazdım..

yeni yıl öncesi hüzünbaz oldu biraz, kusura bakma.

nyc-xmas-2

2011-12-27T08:00:00.000-05:00

Başladım yürümeye. Broadway üzerinde çok güzelbutikler var. Topshop’a uğradım. Hatta biri vardı orada bizim eskimankenlerden. Didem Uzel mi ne. Nihat Doğan’la çıkmıştı ya hani bi ara. Hah o.Taciz etmeden mümkün mertebe inceledim ama tam da emin olamadım o mu değil midiye.

Union Square’de-sanırım- Xmas için açık Pazarvardı ama gezebilmek ne mümkün. Çok sıkış tıkıştı. Sonra Madison Park’ta öğleyemeği molası verdim. Shake Shack’te. Bu sefer çok lezzetli geldi TimeSquares’tekine göre. Açık havada olmamdan mütevellit sanırım.

Sonra devam ettim yoluma. Macys’te durakladım.Serendipity filmini izleyenler bilir o mağazayı. Girdim içeriye. Bir tur attım,hemen dışarı çıktım. Orası da çok kalabalıktı.

Bu arada. NYC’de yaşayan bloggerlardan ya daNYCye gidenlerden de duymuşsunuzdur. Xmas zamanı vitrin süslemeleri süperoluyormuş. Evet! Aynen öyle. Nasıl değişikler, nasıl yaratıcılar. Görmenizlazım.

Saat 2.30 falandı ve benim yürümem gereken epeyyol vardı. Çekincem şu: 3ten sonra gidersem benim odamı birine verirler mi.verirlerse yandım, kalacak yer yok, geri dönemem otobüs bileti bulamam diyedüşünüyorum. Resmen depar atmaya başladım.

Time square’i geçtim. Gayet hızlı bir şekilde yolalırken 5th Ave’de mecburen yavaşladım. Mecburen, çünkü kalabalıktı. Gerçi dahaönce okumuştum yürünmeyecek kadar kalabalık diye. O kadar bir kalabalık yoktuama yine de yürüyemiyorsun. Yoldan yürümeye başladım. Bu arada RockefellerCenter önündeki büyük çam ağacını gördüm ama oyalanamadım oarada.

Yol üstündeki mickey mouse ve tiger’a bakarkenyanlış yoldan sapmışım. O da biraz geciktirdi beni. Central park’a ulaştığımdaartık dermanım kalmamıştı ve 10 dakika kadar daha yürümem gerekiyordu. 3.15tehostel’deydim. Vermemişler odayı kimseye. Odaya çıktım.

Allah’ım! Oda var ya. Kibrit kutusu gibi. Çokdar. Uyuyabilir miyim acaba diye tedirgin oldum. Güvenlikte ve hijyende hiçbirsorun yok. Banyoyu kadınlar-erkekler diye ayırmışlar. Şifreyle açıyorsunkapısını. Bunu da yan odadaki kız söyledi:) banyoyu bulamayınca yardım istedim,o zaman anlattı. Banyo yapanlar olabilir içeride diye şifreyle giriyorsuniçeri, dedi. Anladı herhalde benim ilk deneyimim olduğunu:)

Odaya girince direkt çizmelerimi çıkardım. Birazdinlenmeyi düşünüyordum. Sonrasında 5.30da Saint Patrick Cathedrali’ndeki Xmastörenine katılacaktım ki kuaförü arayıp randevu alayım dedim. Hemen gitmemi,4ten sonra benim saçımı kestirmek istediğim kişinin çıkacağını söyleditelefondaki.

Saat 3.40. nasıl yorgunum, ölüyorum. 3 sokakilerideymiş kuaför. İleride miydi! Tabii ki hayır:) o kadar yorgunum,, tabii kiuzakta olacaktı. Ben batı tarafındayım parkın, kuaför doğu tarafında. Gittim.Ne yapayım. Saçlarım neredeyse 7 aydır kesilmemiş. Zaptedilmez bir durumda, birde dökülmeye başladı kırıklar olduğundan. Nefes alamıyor.

Kuaför çok iyi. Buse Terim’in blogunda okumuştumtavsiyesini. Çook güzel kesti saçlarımı. Salih Saloon adı. Yalnız biraz pahalı.Ben sormadım ilk başta ne kadar diye. O yorgunluktan aklıma da gelmediaçıkçası. Ödeme kısmına geldiğimde 200 dolar dedi. Ben ses çıkarmadım. Yüzümdede renk verdiğimi sanmıyorum çünkü 400 de dese ödeyeceğim. Memnun kaldım,muhabbet ettik falan. Saç ve kaş benim için önemli. Kaş için de 10 dolarödüyorum mesela. Menbere, çok pahalı, dedi ama olsun. Zaten öyle çok sıkkuaföre giden biri de değilim. Bir daha 6-7 ayı bulur benim saç kestirmem.

devam edecek...

nyc-xmas-1

2011-12-26T05:00:00.000-05:00

O kadar yorgunum ki yazma işini yarına bırakayımdemiştim. Bloglardan birinde bir şarkı tavsiye etmişler ki o şarkıyı da çokseverim ben. Şarkıyı dinlerken yazmaya karar verdim.

Cuma gecesi 1’de Fatmagül beni almaya geldi.Garaja bıraktı sağolsun. 1:15 gibi garajdaydım ve kuyruk vardı yine. Biliyorsungeçen seferki maceramı. Fatmagüle’e mesaj attım. O kadar erken geldim yine dekuyruk var, diye. Meğerse 1:30’daki otobüsün kuyruğuymuş. Sıra bana geldi. Buotobüse binsem sorun olur mu, diye sordum, olmazmış. Biletim 3.10’daki otobüseolmasına rağmen 1.30dakine bindim iyi mi:) diyorum size, garip burasının ulaşımsistemi diye. Bir de kapıda otobüs biletini, otobüsün şoförleri topluyor. Otobüsteefendime söyleyeyim bir hos olsun hostes olsun muavin olsun onlardan yok. Ki muavinbir otobüsün olmazsa olmazıdır biliyorsun:) ikram yok. Ne otobüste ne uçakta. Kaçsaat meksika’ya uçtuk. Verdikleri bi içecek.

Otobüs yeniydi. Geçen seferki yolculuğumdakiotobüs çok pisti, açıkçası hayal kırıklığı olmuştu bende. Bu sefer hem giderkenhem de gelirken ki otobüs çok iyiydi ama rahatsızdı. Nerede bizim 302’ler. Enrahatları oydu şahsen. Sonradan gelen O403müş, Safirmiş. Sevemedim onları. Amaen son hani bir tarafı tekli olan otobüsler var ya. Onlar gayet başarılı.

Dün sabah 7yi geçerken NYC(uzun uzun New YorkCity yazmak yerine bu kısaltmayı kullanacağım bundan sonra)’deydim. Garajdavakit harcadım biraz. Bu seferki hedefim. Century21 adlı Mall’e gitmek. Mall;markalı ürünlerin çook düşük fiyata satıldığı yer. Sezon ürünleri değil tabi. Geçensezon ürünleri. Garajda biraz zaman öldürdüm. Oraya tanıtım broşürleri falankoymuşlar. Onları inceledim. Mesela film/dizi setlerine turlar düzenliyorlarmış.İstersen o turlara katılıp, setleri gezebiliyorsun. Sex and The City, GossipGirl, When Harry Met Sally, Serendipity bu setlerden birkaçı. $70-80 falandıfiyatları. Saat 7buçuğa yaklaşırken metro durağına doğru yürümeye başladım. NYC’deilk defa metroya binecektim. Bilet ne kadar, nasıl alacağım, hangi hattabineceğim diye düşüne düşüne ilerledim. Baktım atm gibi bir makinenin önündekuyruk var. Bilet oradan alınıyor. Nasıl alıyorlar diye inceliyorum. Bilet için3 seçenek var. Ben single road olanını seçtim. $2.50 ve 2 saat boyuncakullanabiliyorsun. 2 çeşit daha vardı ama incelemedim onları. Makineden istersennakitle istersen kredi kartıyla alabiliyorsun bileti. Bana sıra geldiğindemakine, banknot alamayacağına dair uyarı verdi, kredi kartıyla aldım. Sonra biletiminasıl okutacağım mevzuusu belirdi kafamda. Bunun için de-yine-diğer insanlarıizledim. Turnikenin üstünde kart için bölüm var. Oradan geçiriyorsun kartını,geçiyorsun.

NYC’deki metro ağı için harita edinmemgerektiğine dair bir şeyler okumuştum. Hatta o haritalar kolaylıkla temin edilebiliyormuşama ben bulamadım. Duvarlarda asılı olan kocaman haritadan saptadım hangimetroyla gideceğimi. Yani hangi doğrultuda gideceğimi. Yoksa daha önceçalışmıştım yine dersime:) century21’e giden hatlar, en yakın duraklar vs.diye. Metro geldi. Babam olsa aynen şu tepkiyi verirdi: cık cık cık ne kadaruzun bu yaaa.ucu bucağı gözükmüyor:)

Aynen öyleydi. Metro o kadar uzun ki durduğu andane baş tarafını görebiliyorsun ne de sonunu. Bindim, 5 dakika bile sürmedi hedefevarmam:) hava alacakaranlıktı ve Mall 8de açılacaktı. Dolandım. Biraz fotoğrafçektim. Dunkin Donut’tan kahvaltı niyetine birşeyler aldım. Abimle msn’den chatyaptım. Açılış saati geldi, girdim içeriye. Var ya insan kafayı yiyebilirorada. Marc Jacobs, Tommy Hilfiger, Gucci, Nine Vest, Calvin Clein, Levis, vebaşka şuanda aklıma gelmeyen bir sürü marka. Çantadan cüzdandan güneşgözlüğünden tut, iç çamaşırı çorapa kadar.

2-3 saat mi ne geçirdim orada. 80küsur dolarbırakarak çıktım:) saat 3e kadar Hostel’de olmam gerekiyordu. Saat 11 mi nedaha. Bir şehir en iyi nasıl öğrenilir? Yürüyerek! Gps’ten baktım. Soho’danCentral Park yaklaşık 4 mil(yaklaşık 6.5 km) ve 1.30 saatmiş. Yürürüm, dedim. Yolüstünde Topshop’a falan uğrarım. Bakarım ne var ne yok çevrede. Öncesinde Starbucks’agirip nonfat grande latte’mi içtim ki güç kuvvet olsun:)

devam edecek...:)

Merry Xmas :)

2011-12-24T08:00:00.000-05:00

geçen sene "Christmas'ta New York City, doğum günümde Las Vegas" diye bir istekte bulunduğumu söylesem çok mu ileri gitmiş olurum :) sadece isteyin..zamanı gelir olur. olmaz diye de düşünmeyin. öyle öğüt veren bir blog değil benimki biliyorsunuz ya da devamlı pozitif düşünün şöyle yapın falan diyen. size kendi isteklerimin nasıl gerçekleştiğini anlatarak ilham vermek istiyorum sadece. umutsuzluğa kapılmamanızı. kendi hayatınızda da istediklerinizin gün gelip gerçekleşeceğini...

siz şunu izleye durun. ben bir new york city'e gidip geleyim:) pazar günü Syracuse'a dönüyorum. anlatırım o zaman neler olup bittiğini:)

bu ara izlediklerim(16-22 aralık)

2011-12-23T08:00:00.000-05:00

You'll Never Get Rich (1941)

bu filmi izlerken kimi zaman yüzümde şapşal bir gülümseme olduğunu farkettim. filmin ilk 1 saatinin sonunda Fried Astaire'nin yüzbaşı kıyafetleri çalması nedeniyle askeri hapishanedeyken yaptığı bir dans var...mutlaka görmelisiniz. güzel filmdi. Rita Hayworth'un gösteri provasında giydiği siyah kıyafete bayıldım.

Cancun-5. gün(son gece)

2011-12-22T08:00:00.000-05:00

bitirdim sanıyordum Cancun hikayesini ama son bir gün daha kalmış. devam...

22kasım2011salı

Ayıptır söylemesi…4ü çilekliolmak üzere 5 tekila, 1 karpuzlu margarita ve 1 baileys’in sonrasında lobi’denyazıyorum. Bugün para aramakla geçti. Bildiğin para. Janet’te de bende de parabitti. Ben Citibank’tan çekmeye çalışıyorum. Burada citibank yok amaBanamex’ten çekebilirmişim güya. 1 kere yaptım bu işi. Para çektim. Tekrarçekmek için 2 gündür deniyorum olmuyor. Janet de hsbc’den çekmeye çalışıyor.Onun da buraya gelmeden önce kartını yurtdışına açtırması gerekiyormuş. İkimizde bi çıkar yol bulmak için bugün 2 saatimizi harcadık. Janet hsbc’nin müşterihizmeleriyle ben de atm atm gezerek. Bişey elde edemedik. Janet kartınıyurtdışına açtırdı ama kredi kartı olarak alışveriş yapabiliyor, nakitçekemiyor. Benimse işleyen shop&miles kartım işlemez oldu. Yemek yiyelimdedik geçen günkü yerde(Mextreme). Hesabı ben ödeyecektim. 3 kere denememizerağmen benim kartı kabul etmedi. Oysaki daha dün alışveriş yapmıştım ben okartla. Sonra…ta ta ta taaaa..merkür geri gidecek ya. O aklıma geldi. Özellikleikizler burcuna dikkat diye okumuştum. 3 hafta benim bütün iletişim,kominikasyon, para ile ilgili şeyler aksayacak. Yarın washington dc’yegittiğimde para çekebilsem bari. Gülme! Etkiledi mi fena etkiliyor bu merkürbeni. Batıl inanç falan değil de. O ara peşisıra talihsizlik ve aksilikyaşıyorum. Suçu da merkür’e atıyorum.

Bugünün altıçizilesi olayı akşamtakıldığımız bardı. Onunöncesindekiler..sabah 8 gibi kalktık. Erkenden denize gittik. Öğlene kadardenizde kâh güneşlendik kâh dalgalarla boğuştuk. Sonra starbucks’a gidelimkahve içelim diye çıktık. Para çekmek için 2 sa harcadık. Akşam yemeği olmuştuo saatte. Yemek yedik. Meksika tekilası denemeden gitmek istemiyordum ben. Hiçistemesem de janet’in ısrarlarıyla bir bara girdik. İşte o annnnn…bardakilerçılgın çıktı iyi mi. Garsonlar demek istiyorum. Tenha olduğundan bar, bizesardılar. Maymun olduk ellerinde maymun bildiğin gibi değil. Bob marley miolmadım, maketten gitar mı çalmadım, toplu dansa mı katılmadım. Yapmadığımrezillik kalmadı. Bir oyun getirip koydular masaya. Bkz aşağıdaki resim.Çeviriyorsun. Senin önüne hangisi gelirse onu yapmak zorundasın. 2 çileklitekilayı bu şekilde içtim. 2 saat falan kaldık sanırım barda. Para çekerken kisıkıntı orada uçtu gitti. Janet’in keyfinin yerine gelmesine sevindim.Etrafımda negatif insan, devamlı durumundan şikayet eden insan olunca afakanbasıyor.

Bu gece son Cancun’da. 5 geceyetti de arttı. Ya ben ciddi ciddi evimi özledim. Syracuse değil, İstanbul’u.Bugün yeğenimin resimlerini gördüm facebookta. Çağan Irmak Babam ve Oğlum’dademişti ya hani “bir çocuğun büyümesine şahit olamamak”. Durumum budur. Yeğenimdana kadar olmuş. Ne yiyip ne içiriyorlar bilmiyorum ama muadilleri içinde gençirisi kıvamında. Geçen gün telefonda konuşurken beni unuttu mu acaba diyekonuşmaya direkt “ben kimim” sorusuyla başladım. “halasın seeen” dedi.Özledimmm beeee..

Not: Cancun'da bir kere atmden para çektim demiştim ya. işte o zaman benim kart bloke edilmiş. Citibank'ın uygulaması. neden bilmiyorum. Washington DC'de de epey bir uğraştım para çekmek için. sonra Syracuse'ta da denedim. en son Citibank'ı aradım. taa buradan Türkiye'yi. bloku kaldırdılar, sonra işlemeye başladı. ikincisi...bütün harcamaları peso üzerinden yapsak iyiymiş. Chichen İtza'dan aldığım hatıra eşyasını peso olarak ödedim. $45 karşılığı çektiler güya ama kredi kartının ekstresinde gördüm ki 45 dolar değil. daha az. 43 mü neydi.

-Cancun Macerası Bitti-

Sertab Erener-Bir Damla Gözlerimde

2011-12-21T21:07:00.000-05:00

aradım. bekledim, açtı.
öncelikle seni çok özledim demek istiyorum,
dedim.
ben de yaa,
dedi.
gözlerim doldu birden.
beklemiyordum bünyemin böyle tepki vereceğini,
dedim.
memleket hasreti üstüne bir de benim hasretim olunca dokunmuştur,
dedi alaycı:).
4 ay oldu geleli, insan birilerini görmek istiyor artık,
dedim.
bir iki kelime daha etti.
benim gözyaşlarım akmaya başladı.
kapatalım duygusal konuşmayı,
realistik takılalım.
sana işim düştü ondan aradım,
dedim:)

özledim...beni buraya yolcu ederken "nasıl görüşeceğiz, seni özlerim ben" diyenlerden ses seda yok. yüzsüz gibi ben de ısrar etmek istemiyorum. belki yazdım bunu daha önce belki yazmayı düşündüm. beni aramamaları beni sevmediklerinden değil belki. geçen gün biri, "seni çok özledim ama sana söylemiyorum sen kötü olmayasın" diye dedi. haklı da. kameradan görüşüyorsun birileriyle ama temas istiyor insan. teması da geç. karşında birinin nefes alıp verdiğini gözleriyle görmek, vücut sıcaklığı hissetmek, gözlerine bakarak ama gözlerindeki feri görerek muhabbet etmek istiyor.

boğazım yanmaya başladı gene.

Cancun-4. Gün(Chichen Itza-Maya Medeniyeti) (3. kısım)

2011-12-19T08:00:00.000-05:00

kaçıranlar ve yeniden okumak isteyenler için 1. kısım ve 2. kısım

Neler başıma geldi?

-turun fiyatı öğrenciindiriminden sonra 46$dı kişi başı. Dün 20şer $ kaparo bıraktık. Kalanını bugünödeyecektik. Sormuştum ben dün kaç peso kalanı diye. 312 peso demişti. Bugünsabah 343 peso dediler. İngilizcem hala iyi seviyede olmayabilir ama pazarlığıve hakkımı aramayı gayet güzel beceriyorum:) “ama dünkü adam bana 312 pesodemişti, şimdi neden 343 diyorsunuz” şeklinde 312 peso ödedim. Janet 343 ödedi.Genelde başına gelirmiş bu. Neden itiraz etmiyorsun diye sordum, cevap vermedimi verdiği cevabı ben mi kaale almadım şimdi hatırlamıyorum. Kıssadan hisse.Daha önce dediğim pazarlık her yerde geçerli. Gözünüzü açın burayageldiğinizde.

-pazarlık demişken…ChichenItza’ya kadar gidip de Maya’lılara özgü bir şey almadan dönmek olmazdı.Aşağıdaki yavru benim artık. Deri üzerine elişlemesiyle yapılmış. Buna 60$ dedikadın. Son fiyat ne olur hacı, diye sordum 50$a düşürdü. Ak takke ver külah45$a aldım. Söke söke oldu biraz ama aldım sonunda:)

güzel bir çerçeve içinde evimin duvarına aslmayı düşünüyorum:)

- Janet iyi bir yüzücü değil.Geçen günkü maceradan sonra öğrendim bunu. Hatun bir de dün diyor ki, “hadigece denize gidelim. Benim arkadaşım gitmiş çok güzel oluyormuş”. Kırıkingilizcemle dedim ki: sen gündüz o dalgalarla zor baş ediyorsun, gece denizdebir şey olsa ne yapmayı düşünüyorsun. Bir de hatun o gün benim boğazıma sarıldıya. Bunu söyledim. Gece gece tekrar yaparsan bunu bu sefer ikimiz birdengideriz dedim. farkında değil tabi o, o zaman öyle yaptığından. Canınıkurtarmak için bana sarıldı. Neyse efen’m. Mağaradaki havuzda yüzüyoruz. Janetbiraz açılıyor sonra geri dönüyor. Ben yanında onu gözetliyorum. Şu aşağıdaresmini gördüğünüz adama koptuk. Adam havuzun orda göbek taşı diye tabiredebileceğim yere sağ tarafına yan yattı.Sol bacağını kırarak kendine çekti.Sağ dirseğinin üzerinde yükseldi. Gayet güzel bri poz aslında. Şuh, pirellitakvimlerindeki kızlar gibi deeeee…adam alabildiğine göbekli ve doğal bir kürkesahip. Görüntü bu olunca tabi koptuk biz. Bir de o ara yüzüyorduk. Janetpanikledi gülerken. Onu havuz kenarına itekleyeceğim diye ayağımı havuzundibindeki kayaya çarptım. Kayanın keskin yüzeyi ayağımı kesti. Bugünün macerasıolarak bunu söyleyebilirim.

-kendi isminizi maya alfabesndeyazdırabiliyorsunuz. Gümüş, yarı altın yarı ümüş ya da altın harflerle. Harfbaşına fiyatlandırıyorlar. Benim ismim 5 harfli mesela. 39$ ödemem gerekiyordu.İsimli şeyleri sevmediğimden ve yaptıkları işçilik bana adi gözüktüğüdenyanaşmadım bile.

- çocuk takliti yapan kadınlarhangi dilde olursa olsun beni irrite ediyor.

iki ülke arasındaki sınır üzerinden iki insan arasındaki sınır felsefesi yapmak

2011-12-18T22:53:00.000-05:00

dün canımı çok acıttım. yapıyorum bazen öyle. salaklığıma doymayayım. selamı sabahı kestiğim birinin twitter hesabını tesadüfen başka biri üzerinden buldum. oturdum. bilmem kaç bin küsur tweetini okudum. yapma! dedim kendi kendime. okuma! ama dinletemedim.

yazmış..annesini çok seviyormuş. babasını çok özlemişmiş. bazen racon kesmiş "düzgün durun çok şey biliyorum anlatırım!" diye. bazen öyle yüksekten yüksekten konuşmuş, büyük büyük laflar etmiş. insanlara anlam verememiş, benim onun yazdıklarına anlam veremediğim haliyle.

düşündüm...zaten ne oluyorsa hep bu düşünmekten oluyor. sorgulama denen şey yetenekse keşke farketmez olaydım ben bunu kendimde. o zaman hayatım daha kolay olacaktı, biliyorum!

sabahleyin uyandığımda canım sıkkındı. zaten yataktan kalkmak istemeyişimden belliydi. alışverişe gittik bir yerlere. Adema'nın kuzeni geldi dün Washington DC'den. hazır araba varken aradan çıkartalım alışverişleri dedik. sonra çocuk "hadi Niagara Şelalelerine gidelim" dedi. saat 13:30 mu ne. yol 3 saat sürüyor. daha önceden konuşmuştuk ne kadar uzaklıkta falan diye. daha önceden dediğim. buraya ilk geldiğim zamanlar işte. millet şuraya git buraya git diye tavsiye verirken. düştük yola. saat 4e gelirken Niagara Şelalelerindeydik. Benim telefonun GPS'ini kullanıyoruz. Gözüm devamlı telefonda. derken..bir farkettim ki Niagara Nehrinin ortasında bir çizgi. çizginin bir tarafında United States, diğer tarafında Canada yazıyor.

bu kadar basit mi dedim. iki ülke ve onları ayıran çizgi. nehrin bir tarafından diğer tarafı görebiliyorsun. hani karşı yakada bir tanıdığın olsa el sallasan, o da sana el sallasa, ellerini ağzına siper edip bağırsan, karşı tarafın duyabileceği mesafede. uçurum değil yani. belki de uçurum. selam verdiğin insanla alakalı.

ne diyordum. evet düşündüm. insan ilişkilerini, insanları. her insanın yaşadıkları şeyde kendi haklılığını ispatlamaya çalışmasını haksızken bile ve etrafındakileri bu yönde ikna etmesi. kendine yandaş bulması falan. bazen onların kafasında olmak istiyorum. merak ediyorum ya. ilk önce kendilerini ikna etmeleri lazım kendi haklılıklarına. vicdan olması lazım mesela ilk önce onlarda. nasıl oluyor yani, nasıl başkalarını acımasızca ezdikten sonra, onların günahlarını aldıktan sonra, demek istediğim karşı taraf masumken, kendilerini nasıl haklı çıkarıyorlar ve inanıyorlar buna. (mevzu benle alakalı değil, şahit olduklarımdan kaynaklı biliyorum)

ya farkındayım. yazıya başlayışım-devam edişim birbiriyle alakasız. tam olarak ifade edemiyorum ne hissettiğimi. o kadar bezdim ki bu tür insanlardan, zaten onlara olmayan güvenim iyice kronik hale geldi. soruyorum birilerine "nasıl güvenirim tekrar" diye. tek bir kişi değil derdim. genel anlamda insanlara güvenmek. "herkese güvenmek zorunda değilsin Maceraperest" diyorlar. e tamam da ben zaten hiçkimseye güvenmiyorum. yani çok az güvendiğim insan sayısı. AZ! yeni tanıştıklarıma karşı mesafeli görünüyorum. soru soruyorlar benimle ilgili, cevap vermeye çekiniyorum "ulan acaba nerede kullanacak bu bilgiyi, benim ona anlattığım şekilde mi anlatacak başkalarına da, yoksa üzerine kendi yorumunu mu ekleyecek" falan diye paranoyaya bağladığımdan. dolayısıyla insanlarla iletişime geçemiyorum.

ben öyle bir ailede büyüdüm ki anlatamam size. yalan-dolan-entrika-dedikodu ne ararsan vardı. bu kadar yalan dolanın içinde annemle babam nasıl düzgün insanlar olarak çıkmış şaşıyorum. büyütürken bizi "kimsenin hakkını yemeyin, milletin yanında ne yiyip içtiğinizi anlatmayın hak geçer, birisi size bir şey ısmarlamak isterse en ucuz şeyi söyleyin-belki nezaketen sormuştur parası yoktur sizin yüzünüzden zor durumda kalmasın, dürüst olun, kimse hakkında kötü düşünmeyin" şeklinde nasihat ettiler. bunları bilmem kaç yaşına kadar duyan insanla, entrikacı dedikoducu bir ailede büyüyen insan aynı olur mu? olmaz. biri çok saf olur, biri anasının gözü. biri insanlara tüm saflığıyla inandığı için başına gelmeyen kalmaz, öteki de yapmadığını bırakmaz, donanımlıdır.

stajı böyle bir ailede yapınca, insanda haliyle bir algıda seçicilik oluyor. kapmışım bütün hal ve hareketleri. bir de..nasıl anlatayım. hah! çıraklığımı ailede yaptım. kalfalığımı okuldaki çalışma arkadaşım olan birinin yanında. onda da ne yalanlar vardı haa. neyse onu anlatıp da canımı sıkmayacağım. e çıraklık ve kalfalıktan sonra bir algıda seçicilik, bir doğru saptamada bulunma, insanları iyi tanıma. maalesef bunların hepsi bende mevcut. vallahi insanlara şans vererek başlıyorum onları tanımaya. her insan saftır, iyi niyetlidir, vs diye. ama sonra bakıyorum benim bellekteki hareketleri yapmaya başlıyorlar. o zaman ahanda bu yazdıklarımı düşünmeye başlıyorum.

babam bir gün dayanamayıp sormuştu "dünyaya ne oluyor böyle!" diye. "insanlara ne oluyor!" senelerin tecrübesine sahip adam bu soruyu sorabiliyorsa bana halt etmek düşer.

not: kusura bakmayın karmakarışık yazmış olabilirim. ama kafam da aynen böyleydi yazarken. şimdi rahatım. döktüm içimi rahatladım:)

beklenen kar nihayet yağdı

2011-12-17T14:22:00.000-05:00

kaç gündür stoktaki yazıları yayınlıyordum. hemkeyfim yoktu. hem de Cancun hikayesini bitirmek istiyordum. 19undayayınlayacağım son kısımla Cancun ile ilgili anlatacaklarım bitmiş olacak.

bugün sabah kendiliğimden 7.30 da uyandım. erkenuyanınca "ne güzel gün verimli geçecek" düye düşündüm. saat şu anitibariyle 14:07 ve ben dersin başına oturamadım. abimle msnde konuştuk. eskazamsnde çevrimiçi olmayayım. herkes peşisıra yazmaya başlıyor. sonra ne zamandırgörüşmediğim bir arkadaşımla daha yazışmaya başladık. o ara kütüphaneye gittimgeldim. arkadaşımla yazışmaya devam ettik. sonra iş arkadaşım eklendi. sonrabir arkadaşım istatistikle ilgili bir şeyler sordu. sırasıyla herkese hoşçakaldedim. facebooka kar fotograflarını yükledim. bloga da yazı yazayım da sonrageçeyim dersin başına diye düşünürken acıktığımı hissettim. ne yesem diye onakafa yoruyorum şimdi.

hava mis gibi. temiz. kar havasını çok severimzaten. bizim mahallenin bugünkü halinden size bir kaç fotograf...bakalımdedikleri gibi daha da sertleşecek mi kış.

bu ara izlediklerim(9-15 aralık)

2011-12-16T08:00:00.001-05:00

What's Up, Doc? (1972)

çok tatlı bir film. 1sa 36 dk süresi ama nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz. barbara streisand nasıl da güzel bu filmde.

Sabrina (1954)

Aşk bu kadar saf mıydı acaba o dönemlerde? bu kadar basit miydi? "pure and simple love" kavramı o zaman mı ortaya çıkmıştı?

Cancun-4. Gün(Chichen Itza-Maya Medeniyeti) (2. kısım)

2011-12-16T08:00:00.000-05:00

1. kısım için buradan buyrun..

kurban edilen kısım

-aynı kurban olma gelenekseloyunlarından sonra da söz konusu imiş. Geleneksel oyunları topla oynanan biroyun. Top çok ağır. 11 kilo dedi sanırım hatırladığım kadarıyla. Kalça, omuz,dirsek ve dizle oynanan bir oyun. Oynanan alan da çok geniş bir alan ve sadece7 kişiyle oynanıyor. Oyuncular dayanıklı olsun diye çocukluklarından itibareneğitime alınıyorlar. Oyunun sonunda kazanan takımın kaptanı Kukulcan’a kurbanediliyor. Yanlış okumadın. Kazanan takımın kaptanı kurban ediliyor. Kaptanıonurlandırmak için. (aynen senin gibi ben de dedim içimden, kazanan olmakistemezdim diye).

-şimdikini Janet’in isteğiüzerine yazıyorum. Çocukların ama asil ailelerin ve doğuştan asil olanlarındişerine turkuaz, opal gibi taşlar yerleştiriyorlarmış. Çağla Şikel bi aradişine yaptırmıştı ya. İşte ondan. Piercing ve değişik süslemeler de onlarahasmış. Yani asillere.

kurban edilen kısım

- kurban edilme kısmı…ıyyykkdinlerken içim ürperdi. Anladığım kadarıyla ilk önce kurban olacak kişiyi iknaediyorlar. “bak bu senin için yüksek bir onur. Kimseye nasip olmaz. Kukulcan’akurban olacaksın” diye. Sonra tam anlayamadım orasını da. Ziyafet miveriyorlarmış kurbana yoksa aç mı bıakıyorlarmış. Orasında net değilim. Amakesinlikle anladığım bir şey var ki ilaç veriyorlar. Uyuşturucu ilaç .o ilacınkafa yapması için de aç olması lazım kurbanın. Galiba aç bırakıyorlar ve fazlamiktarda uyuşturucu veriyorlar. Kurban kafayı bulmuş halde kurban edileceğialana götürülüyor. Kafayı buldurmalarının bazı sebepleri var: acıhissetmemeleri ve vazgeçmemeleri! Kurban edileceği alanda taştan bir yatak gibibizim teneşire benzeyen bişey var. Orada kurbanın beli kırılıyor. Evet, doğruokudun ilk önce beli kırılıyor ki felç olsun. Acıyı hissetmesin ve dekaçamasın. Kafayı bulduruyorlar ama garantiye almak için bunu da yapıyorlar.Sonra…öldürmek için ne yaparsınız dedi tur rehberi. Her kafadan ses çıktı. Yokkafasına sıkarım, yok boğazını keserim. En acısız olanı ve Mayalıların yaptığışuymuş. Kurbanın karnını kesip ellerini daldırıp bütün iç organlarını dışarıçıkartıyorlarmış. Kalp hala atar vaziyette ve kurban kendi kalbinin başkasınınelinde attığını kısa bir sürede olsa görüyor. (yorum yapmayacağım buna)

-bir tane havuz(yer altı gölüimiş) vardı. 14 yaşından küçük çocukları kurban ediyorlarmış dedim ya. O havuzagötürüyorlarmış. 9 feet aşağıya iniyorsun. Sarkıtlar var her yerde. İnerkenacaba afakan basar mı dedim ama genişti içerisi. Havuzdaki su çok soğukmuş(turrehberinin söylediğine göre) 10 yaş gençleşirmişim o suya girersem. Tırstım ilkönce. Bizim köyde yaylada bir su vardır. Karpuzu koysan altına çatlatır, oderece soğuk. İkincisi..ben Antalya Serik’te raftingten sonra ırmaktayüzmüştüm. Oradaki su da deli gibi soğuktu. Bu su da öyle mi diye düşündüğümdençekindim ilk başta. Baktım Janet dörtnala koşuyor suya doğru “ammaaaan geldimburaya kadar. Gir gitsin. Ne kaybedersin” dedim”. sonuç: hiç de soğuk değildi.Durgun su olduğundan çok soğuk olmamasını beklemem lazımdı zaten ama mağaraiçinde olduğundan soğuktur dediydim.

-Hintliler, Mısırlılar veMayalılar kendilerine ait alfabeye sahipler.

-Mayalılar, iguana, yaban domuzu,spider monkey, armadillo gibi şuanda midemin sadece bunları yazmaya elverdiğihayvanları yiyorlar.

Emek Sinemasını Yıktırmıyoruz!

2011-12-14T21:56:00.001-05:00

Emek Sineması için Acil Durum: Yargı Emek'i Yıkıma Teslim Etti

YARGI EMEK’İ YIKIMA TESLİM ETTİ!

EMEK İÇİN NÖBET VAKTİ!

facebook.com/emekbizim
twitter.com/@emekbizim #emeknobeti

9. İstanbul İdare Mahkemesi 12.05.2010 tarihinde Emek Sineması için öngörülen projenin “uygulanması halinde telafisi güç ya da imkansız zarar doğuracak nitelikte olduğu” gerekçesiyle yürütmenin durdurulmasına karar vermişti. Kararın ardından, 14.12.2010 tarihinde üç uzmandan oluşan bilirkişi heyeti, incelemesini yapmış ve 18.04.2011 tarihinde mahkemeye sunduğu raporda iki uzman dava konusu projenin kültür dokusuna uygun olmadığını belirterek yürütmeyi durdurma yönünde karar vermişti.

01.12.2011 tarihinde, bilirkişi raporuna ve 2010 baharından itibaren devam eden kamuoyunun verdiği mücadeleye rağmen, 9. İdare Mahkemesi yürütmenin durdurulmasını iptal etti! Bu karardan sonra hukuki olarak bir itiraz hakkı bulunmasına rağmen, benzer dava süreçlerinde gördüğümüz üzere bu itiraz hakkı bir sonuç vermemiştir.

Uzun lafın kısası 1 Aralık 2011 itibarıyla yargı Emek Sinemasını yıkıma teslim etmiştir!

Bundan sonra Emek’in geleceği artık sadece kamuoyunun direnme gücüne bağlı!

Bu bir acil durum çağrısıdır. Artık her an Emek Sineması’nda yıkım başlayabilir. Türkiye’de yargının demokrasiyi, insanları ve kentleri yapayalnız bıraktığı bugünlerde dayanışmaktan başka bir çaremiz, sokaktan başka bir mücadele alanımız yok! Parsel parsel yitirdiğimiz yaşam alanlarımıza bir yenisini eklememek, her türlü mücadelenin kamusal alanı olan Beyoğlu’nu parça parça elimizden alınmasına sessiz kalmamak için yeniden bir araya geliyoruz.Yolumuz Emek Sineması'na düştükçe twitter'da #emeknobeti etiketiyle, facebook'ta ise facebook.com/emekbizim sayfası üzerinden Emek Sineması'nın durumunu güncelliyoruz, Emek'e sahip çıkıyoruz. Yıkıma göz yummuyoruz.

Emek Bizim İstanbul Bizim

İsyanbul Kültür Sanat Varyetesi
iksvaryetesi@gmail.com
emekbizimistanbulbizim.blogspot.com
facebook.com/emekbizim
twitter.com/@emekbizim

not:bu post kelimesi kelimesine emekbizimistanbulbizim blogundan alınmıştır.

johnson and johnson bebe yağı…perfect ötesi!

2011-12-14T08:00:00.000-05:00

9kasım2011çarşamba

Hep duyardım da bir türlü denemeye fırsatım olmamıştı.Ya tamam..üşenmiştim. cilt bakımı konusunda pek iyi değilim ben. Kimisibanyodan çıkınca yok şu kremi, yok bu kremi vücuduna sürer. Sanki yağlı güreşehazırlanacakmış gibi. Bense ara ara tuttururum ritmi, ara ara bozarım. Lakinyaş 30u geçince insan daha bir özenir oluyor. Şimdi sabah akşam yüzümüyıkıyorum. Yıkıyorum dediğim özel cilt temizleme jeliyle. Ardından tonikliyorum.sabah dışarı çıkmadan önce göz çevresi kremi, 50+ faktörlü güneş koruyucu.Çillerim nedeniyle…Yatmadan önce göz çevresi kremi, nemlendirici.. Burada havacildi çok kuruttuğundan geleli dudak nemlendiricisi de kullanır oldum. Bir desabah akşam sapığa bağlamış bir şekilde Mavala’nın kaş-kirpik için besleyicijelinini sürüyorum. Sol karşım biraz problemli malum. Daha önce şurdayazmıştım.

Bir de çevremdekilerin bile dikkatini çeken bir kurucildim vardır benim. Elime günde kaç kez krem sürdüğümün haddi hesabı yok.Bacaklarımı görsen. Dizlerimin altı..hani toprakların susuz kaldığınıvurgulamak için bir fotograf kullanırlar ya. Şu aşağıdaki gibi. Tıpkısınınaynısı böyle işte benim. Kremleri alıp alıp eve stoklamıştım zamanında. Güyakullanıcam onları. Poff… Evi kapatırken çoğunu attım. Tarihi geçmiş. Kalanlarıburaya getirmedim bile. Ama baktım durum feci. Bari hep duyduğumjohnson&johnson bebe yağını kullanayım dedim. Çinli arkadaşım Xin bileönerince kaçınılmaz oldu.

Sonuç…süpper. Şiddetle tavsiye ediyorum. Hele benimgibi üşengeçsen..kullanımı çok kolay. Banyodan çıkmadan önce daha havluya/bornozasarınmadan eline biraz döküyorsun, ıslak vücuda sürüyorsun. Vücut onu hemenemiyor. Süper oluyor. Reklamlarda diyorlar ya hani. “bebek teninde” diye. Aynenöyle!! Pembesini aldım ben, Xin de pembesini kullanıyormuş. Lavantalısı falandamı ne varmış. Benden söylemesi. Şimdi bir de saçlarımın ucuna süreceğim. Bukonuda da bir şeyler okumuştum. Bakayım o nasıl sonuç verecek…

Cancun-4. Gün(Chichen Itza-Maya Medeniyeti) (1. kısım)

2011-12-11T08:00:00.000-05:00

21kasım2011pazartesi

Bugün neler öğrendim?

-Cancun; Can=yılan, Cun=Yuvaolması sebebiyle “yılan yuvası” anlamına geliyormuş

- Cancun’un tarihi son 40 yıladayanıyormuş. 40 yıl önce buralar hep dutlukmuş. Biri gelmiş bir otel dikmiş,şimdi bir sürü otel olmuş.

- Chichen Itza; çiç-en itz-a diyeokunuyormuş. Chicken pizza ve türevleri şeklinde değil:) aman dikkat. Turrehberi yanlış telaffuza çok kızıyor.

-Chichen itza; chi=ağız(chewinggumb nereden geliyor sanıyorsun:)) chen= iyi, itza; oradaki bir topluluğun adı,diğer bir yorumu “suyun büyüsü”.

-Maya takviminde 13 ay ve herayda 28 gün varmış. Bizim takvimimizde 4 yılda bir artık gün varken, onlarıntakviminde bu 52 yılda bir oluyormuş.

- Discovery Kanal’da orda burdagösterilen Maya takvimi aslında Aztek takvimiymiş. Tur rehberi ‘nasıl böyle biryanlışlık yaparlar anlamıyorum’ dedi.

Maya Takvimi

- Mayalılar Atlantikten ya dauzaydan falan gelmemişler. Kökleri Asyaya dayanıyormuş.

-Dünyada advancedcivilization-gelişmiş medeniyet olarak sayılan 5 medeniyetten biri Mayamedeniyeti. Diğerleri Hint, Mısır, Çin, Yunan

- Mayalılar bizim gibi çok hecelisoyadlarına sahip değiller. Ya bi yakup yakuphanoğullarından vardı hatırlarmısınız? İşte öyle soyadları yokmuş onların. Çinliler ya da Japonlar gibi tekheceli ve çok basit soyadlarına sahipler bu da zaten Asyalı olmalarınadayanıyormuş.

siyah cam. güneş ışınında altın gibi gözüküyor.

- Mayalılar 2000-3000 yıl öncecerrahi operasyonlar yapabiliyorlarmış. Bir simge var. Dişçi ve hastası.Özellikle o zamanlar beyin ameliyatı yapabiliyor olmaları çok ilgilimi çekti.İlaçsız değilmiş tabi ameliyat. Hasta uyuşturularak yapılıyormuş.

- Chichen Itza’daki Kukulcanpiramitinin üzerinde senede iki defa(mart ve aralık-ekinoks dönemi) günışığının farklı bir yansıması görünüyormuş. Piramitin bir yüzeyinde tabanındanzirvesine kadar yılan gibi yansıyormuş gün ışığı ve 30 snde yok oluyormuş.Kukulcan(kukulkan diye okunuyor) tanrısı bundan çok mutlu olurmuş. Ancak o günhava bulutluysa o yansıma gözükmeyeceğinden Kukulcan mutsuz olmasın, aman paşagönlünü hoş edelim diye onun için insan kurban ediyorlarmış. Özellikle 14 yaşındanküçük kız veya erkek çocuklarını. Ki bu çocukları asil ailelerdenseçiyorlarmış. Kukulcan’a kurban olmak ceza değil onur olaraknitelendiriliyormuş.

-bu kurban etme hava durumunabağlı olarak senede 2 kez mi oluyor dedim. ekinoks 2 kere ya yılda. Değilmiş.Kukulcan’a kurban olma onur olduğu için akıllarına estiklerinde kurbanediyorlarmış.

bu ara izlediklerim(2-8 aralık)

2011-12-09T08:00:00.000-05:00

My Fair Lady (1964)

filmin ilk 1 saatinde "bloga 'bu filmden nefret ettim!' diye yazacağım" şeklinde düşünüyordum. hakikatten nefret edilesiydi çünkü. film hakkında az çok fikriniz vardır. geçen sene finali yapılan Gönülçelen dizisinin konusu bu filme dayanıyordu. sokak kızı var. sesi çok kötü. bir de sesbilim profesörü var. profesör arkadaşıyla konuşurken diyor ki "bu kızı 6 ayda eğitim kraliyet balosuna götürürüm". bahse giriyorlar. esas kız, sokak kızından hanımefendiye dönüşüyor. bu süreçte hocasına aşık oluyor. hocası da ona tabi.

fimde saf bir aşk var. ifadelerden anlıyorsun. esas kızla esas oğlanı öpüştürerek onların aşkını belgelememişler. sadece güzel sözlerden ve karakterlerin jestlerinden anlıyorsun. Audrey Hepburn'un hanımefendi olduktan sonraki kıyafetleri şahane. bir iki kıyafetini gözüme kestirdim. daha önce izlediğim "Rear Window" filminde de Grace Kelly'nin kıyafetlerinde gözüm kalmıştı. şimdi neden filmlerdeki kostümlere özenmiyorlar bilmem.

bir de...film 3 saat sürüyor. daha önce izlediğim Godfather, Casablanca da süre olarak uzun fimlerdi. eski filmlerin süreleri genelde uzun. e tabi o zaman tv yok. insanlar sosyal etkinlik olarak (örneğin) sinemalara gidiyormuş. ahanda yine eski zaman istanbul'unda yaşama hevesim depreşti. hafta sonu beyoğlu'nda sinemaya gidip, çıkışta neydi o pastanenin adı yaa..hah Markiz! Markiz pastanesinde porselen fincandan çay içmek. ama beni tayyörümle, elimde kadife eldivenler başımda süslü şapkayla düşün.

yanlış zaman, yanlış mekan..aah ah!

Cancun-3. Gün

2011-12-07T18:49:00.000-05:00

20kasım2011pazar

Değişiklik yapıp lobi’de yazayımbu sefer dedim. 3. günün gecesindeyim. Yarın Maya insanlarının olduğu bölgeyegideceğiz. Chichén Itzá denilen bir bölge. İlk başta arabayla gidelim diyedüşündük. 200 küsur km. 3 saate yakın yol sürecekti. Bu akşam şehir merkezindegezinirken bir tur gördüm. %60a yakın indirim yaptıklarını yazmışlar. Janetinanmadı. Sorduk. Her şey dahil. Yani yol, öğle yemeği, yüzmek için zaman,rehberlik ve Chichén Itzá’daki her yeri görme. Öğrenci indiriminden sonra 46$.Hesapladık. Benzin parası için 300 peso harcamamız gerekiyordu. Yolda neylekarşılaşacağımız belli değil. Rehber olmadan öyle bodoslamasına gezecektik.Aldık gitti. Sabah 7de bizi otelden alacaklar. Rahat rahaat gidip gezeceğiz.

Bugün öyle atraksiyonlu bir şeyolmadı. Sabah geç kalktık biraz. Denize gitmemiz öğleni buldu. Tam da güneşışınlarının dik geldiği vakit. Ben güneşte kalmak istemedim. Dün neredeysegüneş yanığı oluyormuşum farketmeden. Dalgalarla çocuklar gibi şen bi şekilde:Pyarım sa oynadıktan sonra odaya çıktım. Tatil moduna iyiden iyiye girmeye vekafadakileri atmaya başladım sanırım. Öğleden sonrası uykusuna yattım ki butatil harici yaptığım bir şey değil. Sonra şehir merkezine gittik. Mextremediye bir yerde yemek yedik bu kez. Arkadaşın biri facebooktan sipariş vermişbana. Benim yerime quasedilla(arasında peynir eritilen dürüm) ye diye. Hemenyerine getirdim o siparişi. Diğer dediği de olmeca(tekila markası) içmemdi. Onuda en kısa zamanda hiç istemesemde(!) yapacağımdır:)

13 peso=1 dolar olarak düşünün. menüdeki fiyatlar peso.

Madem bugün atraksiyonlu bir şeyolmadı o zaman meksikalılardan bahsedeyim sana. Meksikalılar tornadan çıkmışgibi aynı boyda. (gördüğüm kadarını anlatıyorum tabi). Ve geneli aynı kiloda.Boy olarak 1.65-1.70 aralığını verebilirim hatta 1.70e bile varmaz. Genelolarak söylüyorum. Bizdeki gibi 1.80ler 1.90lar yok burada. Kilo olarak da obezbi durumları yok ama çok zayıf da sayılmazlar. Koyu tenliler-güneştenmütevellit. Janet’le dikkatimizi çeken nokta; yakışıklı bir meksikalı görmememiz.Kadınları güzelmiş, o görmüş. Onu da görmedim ben. Çarşıya çıktığın anda esnaf“Hola” diye başlayıp ardından sırayla “ispanyol musun? Nece konuşuyorsun?Ürünlere bakmak ister misin” vb soruları sıralıyor. 3 kereden sonra can sıkıcıhale geliyor tabi bu ısrarlar. Aynı türk satıcılar gibi dedim, mısır’dakiler deböyle dedi Janet.

Yarın için heyecanlıyım. Mayatakvimi 21 aralık 2012de bitiyormuş. Bu tarihten sonra yaşadığımız çağ sonaerip yeni bir çağ başlayacakmış. Dünyanın sonu mu a dostlar, diyemeyeceğim.Kehanetmiş şuymuş buymuş bana biraz garip geliyor. Yaşayıp öğrenmetaraftarıyım. Bir de ‘kendini doğrulayan kehanet’ diye bir kavram vardır bilirmisin. Diyelim ki falcıya gittin. Falcı sana “sevgilinle bu ara çok büyük kavgaedeceksin, dikkat et” dedi. İşte o kavgayı sen kesin edersin sevgilinle. Falcısana öyle dedi ya. Bilinçaltında bu kavgayı sana ettirecek şeyi tetiklemişoluyorsun ve farkında olmadan kendini o kavgaya doğru sürüklüyorsun. Kehanetlerde böyle benim için. Neden kötü şeyler söylerler kehanetlerde hep onu dabilmem. İyi şeyler söylese de biz de subliminal(son dönemlerim moda kelimesi)olarak onu pozitif olarak alsak ve hayatımıza geçirsek. Nerdeeeeeeeeee….!

bir gün herkes radyo 3 dinleyecek demiş miydim?

2011-12-05T20:32:00.001-05:00

Demiştim sanki. şurda olabilir mi? olabilir sanki:)

benim demem bir şey ifade etmiyor. senin sözlerime kulak vermen lazım. en azından bir denemen lazım. gün içinde aynı şarkıları dinleyip durmaktan sıkılmadın mı allah aşkına. ya da aynı geyikleri. kiminin seviyesiz esprilerini. hayat üzerine ahkam kesmelerini..

işte radyo 3 bunların hiçbirini yapmıyor. ne yapıyor? seni alıyor sabahtan, ertesi gün sabaha kadar kelimenin tam anlamıyla müzik yolculuğuna çıkartıyor. sen bu postu okurken salı günü olacak ya. mesela salı sabahı 9da Müzik Süiti var. klasik müzikten film müziklerine kadar her türlü müziği dinleyebilirsin 1 saatte.

Caz var..sonra bestecileri tanıyabilirsin Radyo 3'ü dinlerken. onlar hakkında bilgiler var. Rock müzik var. Gözüm Kulağım Sinema adlı bir program var mesela ilgini çekerse. Arkadaşım Müzik diye bir program var. Çocuğun ya da yeğenin varsa mutlaka onunla birlikte dinlemelisin.

benim favorim...tabii ki Elif Petek Arıkkan'ın Gürsel Öztürk'le birlikte sunduğu Eski Tüfekler Yeni Kuşaklar ki biz bu programa, o programı dinleyen camia olarak kısaca ETYK diyoruz. geçen haftaki programları şahaneydi. Baba-çocuk, Anne-çocuk şarkıcıların şarkılarını dinledik. Örnek: Nat King Cole-Natalie Cole. Kaçırdın üzgünüm ama bundan sonraki şahane programlarını(her perşembe 18:00) kaçırmaman için şuradan internet üzerinden dinleyebilirsin.

bu arada...küçük bir ricam var. anlattım bu kadar Radyo 3 şöyle güzel, Radyo 3 böyle güzel diye. ama TRT, benimle ve Radyo 3 dinleyicileri ile aynı görüşte değil maalesef. Radyo 3'ün frekanslarını TRT'nin başka radyolarına aktarıyorlar ve Türkiye'nin bazı şehirlerinde Radyo 3, radyolardan dinlenemiyor. Bununla ilgili bahar mevsiminde tepkimizi dile getirmiştik ancak kulaklarını tıkayıp öyle bir şey yapmadıklarını iddia ettiler. şimdi de diyorlar ki Radyo 3 en az tercih edilen müzik türlerinde yayın yaptığından dinleyicisi azmış. efendiii! sen evinde Serdar Ortaç dinleyebilirsin ama kaliteli müzik dinleyenler de var! onlara az diyemezsin. velev ki az'ız. kısıtlayacağına dinleyici sayısını arttırmaya neden çalışmıyorsun?

neyse...sinirlenmicem. Radyo 3'e destek vermek istersen, iki şey var seninle paylaşmak istediğim:

Aralık'ın 24'ünde kap evindeki külüstür radyoyu, git Harbiye'deki TRT binasının önüne. orada yalnız olmayacaksın emin ol. onlarla birlikte Radyo 3 dinle. etkinlikle ilgili duyuru şurada.

ikincisi...Radyo 3'ü geri istiyoruz başlıklı bir kampanya var. verdiğim bağlantıdan git o siteye. imza formu kısmına gel. adını, soyadını, bulunduğun yeri, yaşını, mesleğini yaz. imza listesinde soyadının görünmesini istemiyorsan "imza listesinde soyadım gizlensin" kutusunu tıkla. imza.la de. Radyo 3 kapanmasın!

şimdiden teşekkürler desteğin için.

Bazı rüyalar gerçek olmasın, hatta gerçek olanlar da gerçek olmasın

2011-12-04T11:03:00.000-05:00

Diyorum ya rüyalarımı toplayıp yazsam süper filmçıkar. İçinde her şey var anasını satayım. Üstelik film olursa şu cümleyi degayet rahat kullanabilirim: “ilk gençlik yıllarında(bu da ne demekse anlamam)ağır bir travma geçirdi. Bu travmayı hayatının merhalelerinde dönem dönemhissetti.” Yazar mıyım? Yazarım. Şık durur mu? Durdu bile:)

Gece rüyamda…(genelde de böyle başlarım anlatmaya,gündüz rüyası diye bir şey var mı onu da bilmem). Taşınıyormuşum ben (hayatımdabir değişiklik yapıp:P) kırmızı bavulumu almışım. Babama diyorum ki “bak bu sefer tek bu bavulla geldim. Fazla eşyam olmadı” ama bi garip de geliyor budediğim. E hani benim bir sürü kıyafetim vardı, nereye gitti o kadar alışveriş.

Sonra birden dank ediyor. S..tir sinop’taki evdekaldı diyorum. Ama öbür uçağa da yetişmem lazım nasıl toparlayacağım o kadareşyayı diyorum. Bu arada babamlar ne alakaysa bizim misafir odasındakivitrindeki eşyaları kolilere koyuyorlar. Fazla koli var mı, diyorum. Koliler hepküçük. Bütün gardolabı kolilere koyacak olsam bir sürü koli olacak, taşımasıgüçleşecek. Canhıraş eve gidiyorum. Toplamaya çalışıyorum eşyaları. Ne olacak,nasıl yapacağım diye sıkıntıdayken uyandım.

Ben böyle sıkıntılı uyandığımda genelde tüm günesirayet ediyor. Sanki hâlâ eşya toplamaya uğraşıyorum şuan aklımın geriplanında.

Ah baba! Ben sana ne diyeyim!

Not: dün sinop’taki eski arkadaşlardan birininboşandığını öğrendim. Sanırsam etkisinde kaldım.

resim:instragram

İnterneyşınıl bedava yemek

2011-12-02T13:42:00.001-05:00

Bugün evden çıkasım yoktuaslında. Hem hava soğuk, hem de ders çalışacaktım. Xin aradı hemen Whitmann’agel diye. Whitmann, İşletme fakültesi. Uluslararası bişey günleri varmış. Çarşambagünü Konuşma kulübünde söylemişti. Her milletten birileri, kendi kültürlerinianlatıyormuş. Bugün de yemeklerini tanıtma günüymüş. Ay, dedim, hiç gelesim yok. 'Amagelmen lazım. Bak bir sürü nefis yiyecek var. Kaçırma, tatman lazım' falanderken ikna etti. Adema’yı da aldım yanıma gittik. Whitmann’a girerken zaten bicoştum ben. İnsan şu güzelliği görür de coşmaz mı? Şu güzelliğe, ayla yıldızınbirbirine yakışmasına, kırmızıyla beyazın uyumuna bir bakar mısınız?

Uzakta olunca insan değerinibilir ya. Klişe sözlerden biridir. Hakkatten doğru. Bayrağı görünce bu kadarcoşacağımı bilmezdim diye uyduruktan bir cümle yazmak istemiyorum. Aynı bayrağıTaksim Meydanı’nda AKM’nin önündeki direkte tüm ihtişamıyla salınırken deseviyordum ben.

Kimler yoktu ki uluslararası yemekkısmında…yoklama yapalım..

İtalya??? Ve Tiramisu’su :) BURDA!

(Bir gün mutlaka İtalya’dayaşamalıyım. Kısa bir süre için de olsa. )

Tayland???

Amerika ve hamburgerleri??? Evsahibi zaten kendisi.

Hindistan ve körili yemekleri???(Körisiz sadece 2-3 yemek tarifi varmış Hintlilerin mutfağında. Bildiğinturuncu oluyor bazı yemekleri)

Çin??? onlar her yerde:)))))))

Ve diğerleri..Karayipler, Afrika,Vietnam, Lübnan…

Türkiye yoktu. Gerçi Adema "Maceraperest, baklava gördüm" dese de yoktu yani. Aç tavuk kendini buğday ambarında görürmüş dicem Adema'ya ama baklava bize özgü bir şey. benim görmem lazımdı o halüsilasyonu.

Tiramisu'dan keşke eve de getirseydim yaa..

bu ara izlediklerim(25 Kasım-1 Aralık)

2011-12-02T07:00:00.000-05:00

One Day(2011)

I Don't Know How She Does(2011)

Cancun-2. Gün

2011-11-29T22:27:00.000-05:00

19kasım2011cumartesi

Janet’in “hadi uykuya sahildedevam edelim” demesiyle güzel ve de sıkıntılı rüyamdan uyandım. Hazırlanıpsahile gittik. Yok böyle deli bir deniz. Sörf için ideal. Ama yok böyle degüzel renk. Turkuaz ama nasıl turkuaz.

İki tane şezlong kaptık, bendenize girdim. Deniz o kadar dalgalı olunca yüzemiyorsun haliyle. Kâh dalgalaradalmak, kâh dalgaların üstünden atlamak zıplamak gibi atraksiyonlarlaeğleniyorsun. Bir ara Janet tehlikeatlattı denizde. Sahile kırmızı sarı renklerde flama asmışlar. Sarı olan yerdengirmen gerekiyor. Orası güvenli bölge. Hakkatten de oradan girdiğin zamanderinlik boyunu geçmiyor. Ama biz dalgalarla oynaşıcaz derken tehlikeli bölgeyesürüklenmişiz. Janet’in panik bir halde beni çağırdığını duydum. “burası derin”diye paniklemişti. Hakketten ayağımla bir yokladım. Yok. Zemini hissetmedim.Janet’i sakinleştirmeye çalışıyorum. Bir taraftan dalgalar çarpıyor. Sahile debirkaç metre uzaklıktayız. Çok ilerlediğimizi sanma. O ara Janet bir de boynumasarılmasın mı. Hah dedim gittik şimdi biz. Janet ve dalgalar. Bu ikisi beniöldürecek:P buraya kadarmış falan diye düşünürken nihayet ayağımın yerebastığını hissettim. Janet de hisetmiş olacak ki kendi başına sahile çıktı. Biara hakketten gidiyorum sandım.

Güneşlendik, sahilde yürüdük,deniz kabuğu topladık. Sonra odaya çıktık. Dün birisi Macomba diye bir restoranönermişti. Hadi oraya gidelim dedim. bu arada deniz ürünü yemekten fenalıkgeldi bana. Somonlu fettucini yedim bu sefer de. Yemek öncesi aperatif geldi tabi gene.Restoran acayip karanlık, negatif bir yerdi. Janet çok neşelidir, çokkonuşkandır. Ortam onu bile söndürdü. Kıza bir şey soruyorum. Normalde 10 cümleile karşılık vermesi gerekirken tek kelime ile cevaplıyor. Denize sıfır biryerdi. Manzara müthiş olabilirmiş, restoranı güzel ışıklandırsalarmış ama yok.

Sonra hediyelik eşyalarınsatıldığı bir yere gittik. Çarşı gibi bir yer. Adamlar manyak fiyat çekiyorlar.Bir biblo beğendim ben. 200 peso dedi. Ben düşüneyim bir deyince 180’e indirdi.Sonra sen ne düşünüosun, dedi. 120 peso dedim. direkt kabul etti adam. Keşke100 deseydim pişmanlığını yaşamadım değil hani. 100 desem onu da kabul edecekti. Aklında bulunsun. Buralara yolundüşerse ne derlerse yarı fiyatını söyle.

Sonra dolandık biraz, baragidecektik ama saat erken (9.15 civarı) olduğundan gitmedik. Hiç insan yoktu. 1 sa sonrakalabalık olur dediler. Beklemek istemedik 1 sa. Otele gidelim dinleniriz diyedüşündük.

Düşünmez olaydık. 1 sa arabasürdüm. Kaybolduk küçücük yerde. Otel bölgesi tabelasını görene kadar afakanlarbastı. Bi ara yolun ortasında geri dönüş yaptım. Tek yönlü olan bir yolun aksiistikametinden ilerledim. Benzin de bitmek üzere miydi. Al sana. O ara benzincibulduk. (yarım depo benzini 150 pesoya doldurdular) benzinciye sorduk. Tarifetti nasıl gideceğimizi. Gördük otel bölgesi tabelasını oradan ilerlerkenyanlış yola saptım. Hadiiii al baştan. Yolda bir kadına sorduk nasıl giderizdiye. Kadının tarifi üzerine tekrar yola çıktık. Janet sonra haritaya baktı.Meğerse başladığımız yerdeymişiz:) ki nasıl oldu bu hiç anlamış değilim. Benotelin yoluna girmiştim. En son bunu hatırlıyorum. Sonra nasıl oldu da başadöndük bir türlü akım ermiyor.

Güç bela otele geldik. Ben blogailk günün yazısını yazdım. Sonra erkenden uyumuşum. Bu satırları yazarkenaslında ben 3. Günü yaşıyorum.

Cancun-1. Gün

2011-11-27T23:46:00.000-05:00

18kasım2011cuma

Cancun-Yolda başlıklı bir yazı yazmadan doğrudanbirinci güne geçiyorum. Bu sefer yolda anlatmaya değer bir şey yaşamadım.

Syracuse-Washington DC-Cancun rotasıyla Cancun’agedik. Yoldaki tek macera Janet’in telefonunu kaybetmesiydi. Telefonu bizihavaalanına bırakan arkadaşının arabasında mı unuttu,syracuse’ta x-raydengeçerken mi diye bi telaş yaptık. Bir taraftan da Xin(çinli kız) sıkıştırıyorbeni. Kızın harddiski bendeydi. International ofise bırakacaktım, unutmuşum.Adema bırakacaktı. Onları organize etmeye uğraştım.

Syracuse-Washington DC 1 sa küsur, Washington DC–Cancun 3 buçuk saat falan sürdü. İlk defa washington DC’de bulundum. O dahavalanında aktarma için işte. Dönüşte 2 sa vakit geçireceğiz orada. O zamandaha fazla inceleyip anlatırım.

Cancun’a inmemizle macera başladı. Janet arabakiralamıştı internet üzerinden. Kiraladığı firmanın adını yazmamış. Sadecerezervasyon numarasını yazmış. Firma firma dolaşıp janet’in ismini söyleyiprezervasyonumuzun onlarda olup olmadığını sorduk. Janet rus bu arada. Soyadınısöylemek de bi zor. Her seferinde ilk 4 harfini kodlayıp önlerindeki listedenjanet’in ismi var mı diye bulmalarını bekledik. Neyse sonra yardımsever birisikendi bilgisayarını kullanmamıza izin verdi de epostasına bakıp öğrendik.Blueway firmanın adı. Bilgisayarını veren çocuğa sorduk nasıl buluruz orayıdiye. Havaalanının dışında zaten firmanın görevlisini görürsünüz, mavi(blue)gömlek giyiyorlar, yol yol(way) beyaz çizgileri var, diye tarif etti. Ay dedimne kadar yaratıcı. Firma blueway, kıyafetler blue way.

Biz firmayı ararken başka biri de 5 günlüğüne170$ kira istedi. Janet internetten 80 küsur dolara bulmuş. Blueway görevlisini bulduktan sonra servisleacenteye gittik. Janet otomatik vites seçtiğini sanırken orada sürpriz olarakkarşımıza düz vitesi seçtiği çıktı. Janet düz vites kullanamıyormuş. Kaldı mışoförlük bana. Özlemiştim araba kullanmayı, bir taraftan iyi oldu. Siyah, Matizmodel bir araba. Sanırım meksika’nın yerlisi kendisi. Arabanın kirasını benimkredi kartından geçirelim dedik.kredi kartı ile ödeme kabul ediyorlarmışsadece. 3000$ bloklayacak bir de kirayı çekecek. Benim shop&miles amexkartı ödemeyi reddetti. Shop&miles master denedik. O da. Sonra Maximilesdenedik, o da reddetti. Ben kredi kartı çıkardıkça bunlar şaşırdı. Diyemedim,türkiye'de kredi kartını şeker dağıtır gibi dağıtıolar diye. Zira bende toplamda6 tane kredi kartı var. Sadece birini kullanıyorum. Diğerlerini gelincekapattıracağım.

Arabayı teslim almadan önce her tarafını kontrolettik neresinde çizik-darp var diye. Janet çok dikkatli olmalıyız kullanırken,dedi. Geçtim şoför mahaline. Kontağı çevirdim. Vitesi bire taktım, ayağımıdebriyajdan hafifçe çekip gaza hafifçe bastım. Hareket ederken, farkında olmadan, senkronize birşekilde “bismillah” dedik janet’le:) (janet müslüman bu arada)

Otele geldik. Akşam 6 falandı. Odaya çıktıkeşyaları yerleştirdik. Odanın balkonuna çıktığında süper bir manzaragörüyorsun. Odada mikrodalgafırın, ocak, buzdolabı, yemek masası, tv falan var.Sanırım yazın apart olarak kiralıyorlar. Şimdi yazarken aklıma geldi.

Bir restoran önerdiler. Cuma akşamı olduğundancanlı gösteri varmış. Oraya gittik. Yemekleri süperdi. Aperatif olarak taco ile salsa sosugetirdiler. Sonrasında çorba aldık, sonrasında janet karides kokteyli ben dedeniz ürünlü fettucini aldım. Ben ki deniz ürünlerini pek sevmem. Yani severimde öyle denizden babam çıksın yerim insanı değilimdir. Anam var ya fettucinininiçinde yok yoktu. Kalamar, midye, yengeç, karides. Bir de soslu yapmışlar.Yedikten yarım saat sonra başım zonklamaya başladı zaten.

Bunu ana yemekten önce verdiler. ağızdaki tadı sıfırlayıp ana yemeğe hazırlıyormuş.

lime limon üstünde ekşili buzlu bişey.

Gösteri çok değişikti. Maya halkı ile ilgili.Cancun’a yakın Maya’ların yaşadığı ve 2012 filminin çekildiği bir alan varmış.Adını unuttum şimdi ama zaten Pazartesi oraya gideceğiz. Fotoğraflarla falangörürsün sonraki postlarda.

Restoranda yan masada orta yaş üstü bir grupvardı. Amerikalıydı sanırım. Onlardan birinin doğum günüymüş. Adamın başınaMayalı insanların saçı-maskesini taktılar. Ya hani denizden çıkan bir kabukvardır. Üflersin ses çıkarır. Onu üfleyerek “happy birthday” şarkısınısöylediler:) adamlardan biri restorandan ayrılırlarken janetle benim resmimizikendi makinesiyle çekti. Dedim janet’e “bizim en iyi resmimiz şu an o adamda.Eposta adresini alsaydık keşke:)”

Yemekten sonra eve geldik. Aman ne evi oteleişte. Odada internet yok bu arada. Lobiye inmek zorundasın. İnternette takıldıkaz biraz. Ben citi bank aradım cancun’da, facebooka falan baktım. Sonra odayaçıktık. Vurduk kafayı uyuduk. Sabah janet’in “hadi uykuya sahilde devam edelim”diyen sesini duyana kadar rüya görüyordum.

Lobiden görülen manzara

Gece rüyamda…bir kız vardı. Senaryo yazmış amafilm çekilirken sonunu değiştirmişler. Ben de diyorum ki..”ya sıkma canını,filmin devamı gibi ikincisini yazarsın hatta ilk sahne de şöyle başlar: adamgelir, kıza der ki…..” kıza ben diyorum bunları rüyamda ama konuştuğum kız dabendim sanki.

Var ya ben bu rüyalarımı toparlayıp yazsambunlardan da bir film çıkar…

Cancun macerasının devamında görüşmek üzereefen’m.

şükran günü

2011-11-26T12:12:00.000-05:00

Amerika'da her yıl kasım ayının 4. perşembesi kutlanan şükran günü(thanksgiving day)kızılderili ve ilk kolonicilerin ortak olarak düzenledikleri hasat yemeği olarak ortaya çıkmış ve sonra gelenek haline gelmiş. Geleneksel yemekleri Hindi. Yaban mersini sosuyla. Tatlı olarak balkabağı tartı. temeli bunlar oluşturuyor, sofranın çeşitlemesi sofrayı kuran kişiye kalmış.

ben de dün şükranlarımı sundum rabbime. iyi ki şükran günü geleneği ortaya çıkmış, o çıkmasa ertesindeki Black Friday diye adlandırdıkları indirim günü olmazdı ve ben şu cicileri alamazdım:)

bu kimonoun iki rengi vardı. siyah ve krem zeminli. ikisini de aldım. biri kendime biri de bizim geline.H&M'den

Banana Republic'ten bu hırkayı aldım.

Yeğenime H&M'den bu cicileri..

hepsi bir yana asıl bu paltomsu kabanımsı şeyi çok iyi fiyata aldım. 330$dan 125$a düştü indirimde.

şimdi pazartesiyi bekliyorum. cyber monday günü. SLR fotograf makinesi, mp3 çalar ve video kamera alınacaklar listesinde.

Blog ödülleri bahane TEGV'e bağış yapmak şahane

2011-11-25T13:00:00.000-05:00

Blog ödüllerine 2 sene önce mi ne bir aday olmuştum. toplamda 3 oy almıştım sanırım. promosyonumu yapmamıştım o zaman. bir de blog çok yayılmasın istiyordum. bu nedenle sağa sola haber salmamıştım. şimdi de o kadar bir uğraş verdiğim yok. sağda gördüğün 'oy ver' butonuna tıklayıp bana oy vermen senin insiyatifinde:) oy ver kısmına tıklayıp açılacak pencerede ya kayıt olup ilerleyeceksin ya da facebook hesabınla bağlanıp akabinde profiline bir uygulama yükleyip öylelikle oy verme işlemini tamamlamış olacaksın. 2 aralık'a kadar oylama devam edecek.

o değil de. asıl önemli olan ne biliyor musun? TEGV'e bağış kısmı. Turkcell Blog Ödülleri sayfasını açtığın anda bağış penceresini hemen görüyorsun. TEGV ve Turkcell blog ödülleri bu sene işbirliği yaptılar. 7-16 yaş arasındaki çocukların eğitimine katkı sağlamak için 10 TL bağışlaman yeterli. yok eğer dersen ki ben bir çocuğun 1 senelik eğitim masrafını karşılamak istiyorum o zaman 60 TL. sloganları da süper:

“Her 10 TL TEGV’e destek, 60 TL bir çocuğumuzun bir yıllık eğitimi demek”

TEGV'le ilgili zamanında nedense yazmamışım. yoğun bir anıma denk gelmiş demek. Mayıs ayında Denizli'ye bizimkilerin yanına gitmiştim. ne için hatırlamıyorum şimdi. Oradayken gazetede TEGV'in Çocuk Hakları Bildirgesi ile ilgili bir oyun sahneye koyduklarını, bu oyun için tanıdığımız tiyatrocuların "sahneyi bırakıyoruz" sloganı altında belirli şehirlerdeki çocuklara koçluk yaptığını ve oyunları ilk önce kendi şehirlerinde oynadıklarını, final oyununun ise haziran ayında istanbul'da oynanacağını okumuştum. düşün bir... çocuk hakları bildirgesinin 12 maddesi tiyatro sahnesinde, çocuklar tarafından oynanacak. şimdi bile tekrar aynı heyecanı hissettim. denizli'den istanbul'a döndüğümde oyunun nerede olduğunu, ne zaman oynanacağını öğrenmek için elimden geleni yaptım. TEGV'i aradım. oyunun halka açık olmadığını söylediler. okuldaki hocalara, arkadaşlara, arkadaşların arkadaşlarına, ulaşabildiğim herkese sordum TEGV'de tanıdıkları var mı, varsa bana davetiye bulabilirler mi diye. hatta tegv'de çalışan bir arkadaşı olan birini bile buldum ancak geç kaldığımı söylediler bunun için. üstelik...kimse de nerede sahneleneceğini saat kaçta olacağını söylemiyor. hangi gün olduğunu biliyorum. 4 haziran cumartesi günü. ancak saatini ve yerini bilmiyorum. bilsem gidip kapısında bekleyeceğim ya da bir şekilde içeri gireceğim.

neyse efen'm..çocuklara koçluk yapan oyunculardan birine mesaj attım facebooktan. şimdi isim vermeyeyim -isim vermem belki uygun düşmez- son dönemde kızların sevgilisi bir zat-ı şahane. cevap beklemiyorum ama. son şansım o kişi, şansımı deniyorum. cevap vermezse hepten ümidimi keseceğim final oyununu görmekten. uzuuunca bir mesaj yazmışım farkında olmadan. bilgisayarda not defterinde yazıp facebooka kopyala yapıştırdan sonra göndere basınca ekranın yarısını kapladı yazdıklarım:) akşam oldu, eve gittim. sabah okula geldiğimde ne göreyim. cevap yazmış(denk gelip de okuyorsan eğer çok teşekkürler tekrar:) ), nerede ve ne zaman olduğunu söylemiş.

cumartesi gittim büyük bir heyecanla. Samsun, İzmir, Diyarbakır, Ankara, Van ve şuan hatırlayamadığım 6 şehirdeki çocuklar sahnedeydi. ve daha bir sürü çocuk da oyunu izlemek için salonda. yazmak istediğim bir şeyler var o güne dair ama kelime bulamıyorum. sadece şunu söyleyebilirim. o çocuklar bizim geleceğimizse eğer, geleceğimizin aydınlık olması bizim elimizde. çocukların eğitimine destek olmak için 10 TL fazla bir para değil. ancak karşılığında alacağın şey çok fazla.

bu nedenle diyorum ki blog ödülleri, benim bloguma oy vermeniz falan bahane, TEGV'e bağış yapmak şahane.

Cancun-yolda

2011-11-24T01:02:00.000-05:00

23kasım2011çarşamba

Bu sefer cancun-yolda başlıklıyazı yazmadım diyordum ki yine yazdırdılar:) yaşıyorum ne yapayım. Ya daanlatacak şey buluyorum yaşadıklarımda.

Sen bu satırları gecikmeli olarakokurken ben washington uçağından yazmış olacağım. Biriktirip yayınlamak huyuedindim buraya geleli. Bazı postların başında gördüğün tarihler, o postun otarihte yazıldığını gösteriyor. Günü gününe yazmak daha iyi. Günlük tutar gibi.

Evet ne diyordum..hah washingtonuçağı. Öncesi…bugün son günümüzdü cancun’da. Denizle vedalaştık, eşyalarıtopladık. Otelden çıkış yaptık. Janet hatıra birşeyler alacaktı. Plazacaracol’a gittik yine. Alışveriş merkezi kendisi. Ben de bir şeyler aldım.Benim cins kartımın iyi anına denk geldim, kartla ödeyebildim. Nesi varanlamıyorum. Sonra havaalanında starbucks’ta ödeme yapmak isteyince ödeyemedimbu sefer.

Alışveriş sonrası havaalanınagittik. Arabayı acenteye teslim edecektik. Acentede çalışan çocuğu bulduk.Servis aracı geldi. Onu takip ederek ofise gittik ama yolda resmen grandprixyarışmacıları gibiydim. Servis aracı hızlı gidiyor, onu kaybetmemek için benhız yapıyorum. 120kmyi görmüşümdür. Bir de çılgın meksikalı şoför faktörü var.Adamların nasıl araba kullandıklarını görmen lazım. Başımıza bir şey gelmeden 6günü kazasız belasız atlattık.

Arabayı teslim ettikten sonrahavaalanına bıraktı servis bizi. Boardinge kadar 1 sa zamanımız vardı.Starbucks’ta kahve içtik. Duty free’de zaman geçirdik. Incanto diye süper birparfüm var. Kredi kartımın çalışıp çalışmayacağına güvenemediğimden alamadımcancun’da ama washington’a indiğimizde ilk işim onu almak. Yok ilk işim atm’denpara çekmek, sonra onu almak:)

Neyse. Bu postu yazmama sebepolan şeye geleyim. Şeylerden biri daha doğrusu. Boardingi bekliyoruz. (postu yazmaya başladığımda washingtonuçağındaydım. Şimdi ise syracuse. Aradan yaklaşık 3 sa geçti. O ara da bişeyleroldu. Olmasa şaşardım zaten:)) süpersonic bir adam gördüm. Tam benim tipim.Adamı kesiyorum. Gözüm kamaştı birden. Sol elindeki alyansı gördüm. tabikurduğum hayaller suya düştü. Boarding kuyruğunda tam arkasındaydım. Uçağa daonunla ve eşiyle birlikte ilerlemeyi düşünüyordum ki kapıda güvenlik çevirdi beni.Şurda uçakla seyahat geçmişim ne ki. Hepsinde mi bişeyler olur. Kadın güvenlikgörevlisi çekti beni kenara. Tipimde bi falso gördü sanırım:P Sırt çantamıinceledi bi güzel. Şemsiyem var celal birsen’den. Onun kılıfını açtı.Telefonumun olduğu cüzdanı. Bir de sevimli gözükmek için her şeyin ardındanyorum yapıyor. Çantayı didiklemek bitti sıra bana geldi. Yemin ederim tekgenital bölge kontrolü kaldı. Kollarımı iki yana açtım. Elleriyle aradı. Sonraeli yetmedi dedektörle aradı. Sonra oturttu. Ahanda ne kontrolü yapcak kişimdi, uluorta yapmaz herhalde bu kontrolü diye düşünürken(aklımda başkakontroller de vardı) ayakkabılarımı çıkarttı. Ayakkabının her tarafınıdedektörle aradı. Ayaklarımı mıncıkladı. Sonra dedektörle aradı. Hepsi değil deasıl bu çok garibime gitti. Ayağına ne yerleştirio ki millet ellehissedilmeyecek kadar. Sonra teşekkür etti. Ben de manasızca, sırf cevap vermişolmak için ve adettendir diye teşekkür ettim. Uçağa geçtim.

Bitmedi. Biter mi hiç:)Washington’a indik. Gümrükten geçtik. Adam sorgu sual etti. Amerika’daaraştırmacısın demek hmmm ds formun da vardır senin ver bakıim, minvalinde.Geçtik. Çantaları aldık. 2 dk çantaları taşıdık, tekrar check-in’e verdik.Sonra xrayden geçicez. Anam orda bişey gördüm. Ciddi mi bunlar diye janet’esordum. Daha önce görmediğim bir güvenlik kontrolü. Kontrolden geçerkenayakkabıyı çıkarmak bana garip gelirken bu gariplik düzeyini de aştı. Janet dediki “seni şimdi çıplak görecekler”. Nasssı yaniiiiiiiii? Rutin şeyleri yaptım. Bilgisayarı,telefonu, montumu, ayakkabılarımı kutuya koydum. Çantayı bıraktım. Sonra geçtimtarama yapan şeyin önüne. Şöyle düşün. Koridor gibi bir yer. Koridorun kısası. sağdasolda duvar yerine tarayan cihaz var. Soldakine yüzünü dönüyorsun. Kollarını dirseklerindenkırarak başının üstünde ellerinle üçgen yapıyorsun ve kıpırdamadan bekliyorsunki alet seni tarasın. Sonra onay gelirse rahatlıkla geçiyorsun. Gelmezse…onubilemicem. Gelmezse noluyor, ama herhalde washington’da beni didiklediklerindendaha fazla didikliyorlardır o kişiyi. Adama“benim içim dışım birdir hacı, röntgene gerek yok” diye iğrenç espri yapcaktımsonra tırstım vazgeçtim:P

Meksika’daki çok komikti. Gümrüktengeçtik. Ülkeye bilgi verdiğin formu toplayan adama formu veriyorsun(silahgetirdin mi, yanında şu var mı, bu var mı şeklinde bilgi verdiğin form). Adamınönünde buton var. O butona basıyorsun. Üstteki levhada kırmızı yanarsa çantanıarıyorlar, yeşil yanarsa direkt geçiyorsun sorgusuz sualsiz. Tamamen rastlantısal.Ne çıkarsa bahtına yani.

Washington havaalanında citibankaradım yarım saat. Bulamadım! Napcam hiç haberim yok. Sen bu satırları okurkenben sana bu satırları syracuse uçağından yazmış olacağım ve sen bunu okuduğundabileceksin:)

Cancun’daki günlerim için deısrarla bekleyiniz…

kısa bir ara..

2011-11-18T00:00:00.000-05:00

Siz şunu dinleyedurun. Ben bir koşu Cancun'a (Meksika'ya) gidip geleyim. 5 gece 6 gün yokum. Gecikmiş bir yaz tatili. geçen yaz evi kapatma, eşyaları denizli'ye taşınma, buraya gelme falan derken tatil arada kaynamıştı. gideyim biraz kafa dinleyeyim.(umarım yani)

gideceğim yer de şuna benziyormuş ayıptır söylemesi..

efen'm..yazarınız yıllık izninin bir kısmını kullanmak üzere Meksika'ya gidiyor. Hasta la vista diyorum.

bu ara izlediklerim(11-17 kasım)

2011-11-17T22:03:00.000-05:00

To catch a thief (1955)

GodFather(1972)

Music and Lyrics (2007)

bu arada..Bu filmi bu ara bilgisayarıma wallpaper yaptım:)

Mülteci

2011-11-16T15:37:00.001-05:00

Barney ve hayal kırıklığı...

2011-11-15T11:14:00.001-05:00

How I met Your Mother'ın son bölümünü az önce izledim (7. sezon 10. bölüm). bölümün final sahnesi boğazımı düğümledi resmen. ağlamamak için zor tuttum kendimi.

bir kere Neil Patrick Harris'in oyunculuğu çok iyiydi. ama kötü bile olsa ben kendimi o'nun yerine koyduğum için, bana çok koydu o hali. vakti zamanında "beni huzursuz uykumdan uyandıran adam" diye buraya yazmıştım. sonra o yazıyı ve o kişiyle ilgili olarak yazdıklarımı kaldırdım. ancak bana o yazıyı yazdıran şeyi yaşadıktan sonra, kendi içimde bazı şeyler değişti. taa buralara gelmeye karar vermemi tetikleyen şey de o oldu.

hiç yaşadın mı bilmiyorum ama hayal kırıklığı. büyük bir hayal kırıklığı. içinde bir boşluk oluşması. uçurum gibi. o hayal kırıklığının yarattığı bir acıyı içinde hissetmek ve aradan 1.5 sene geçmesine rağmen geçmemesi. geçmeyecek olmasının da farkında olman.o kişiyle alakalı değil. bahsettiğim o hissiyat. yoksa o kişinin zaten zerre kadar değeri yok artık bende. sonra insanlara bakış açının değişmesi. herkesin bunu yapabilecek potansiyelde olduğunu farketmen. bahsettiğim hâlâ hayal kırıklığı. insanlara karşı zaten güvensizken, bu güvensizliğinin hâd seviyeye ulaşması.

bu yazdıklarımı anlayamazsın umarım. hiç dilemem çünkü anlayabilmeni, aynı şeyleri yaşamış olmanı.

Hacim ve Van

2011-11-14T19:56:00.001-05:00

Hacim'i biliyorsunuz artık...(aşağıdaki Hacim etiketini tıklayınca o'nunla ilgili diğer yazılara da ulaşabilirsin). Depremden sonra ailece Ankara'ya abisinin yanına gittiler. Babası depremden kaçarken nasıl bir hareket yaptıysa artık, Ankara'da bel fıtığı ameliyatı oldu. Bir taraftan onunla ilgileniyor, bir taraftan da bundan sonra hayatına nasıl devam edeceğini düşünüyordu. Az önce facebookta status kısmına şunu yazmış: "çok duygusal olacak belki ama facebook, ne düşünüyorsun diye soruyorsun ben de yazacam düşündüğümü. 17 sinde van'a gidiyorum. şimdilik ordan geriye dönmeye de niyetim de yok. öyle affet bizi van, el sallıyorum, hakkını helal et falan da yok. gidecek bir sürü yerim var ülkemde. antalya, izmir, ankara ve hatta o çoook özlediğim istanbul. ohh mis gibi yaşarım hem de. çok şükür ailemde herkes sağ ve artık bişeye de ihtiyaçları yok, yerleri de rahat. ama böyle tvden izledikçe içim el vermiyor. yapamıyorum, gidecem elimden bişeyler gelirse yapacam, gelmese de dönmeyecem kalacam depreme inat.....herkes nasıl kalıyorsa yaşıyorsa ben de öyle...( du bakalii neolcek)"

bunu okudum, bi baktım Hacim msn'de. hal hatır sormaca. zaten gün aşırı görüşüyoruz. okudum yazdıklarını, dedim. "kalacak evim var, banyo yapabileceğim. elimden hiçbir şey gelmezse giderim bi gece birinin çamaşırını getiririm eve, yıkar kuruturum, diğer gece başkasınınkini"...dedi. o'na cumartesi gecesi Okan Bayülgen'in programına van'dan bağlanan kızın söylediklerini anlattım. tam da hayatlarını bir düzene sokuyorlarken ikinci depremle birlikte darmadağın olduklarını, yardımların organizasyon eksikliği nedeniyle ulaşmadığını falan. şimdi yardım eden de yok, dedi Hacim, gönüllüler de. havalar soğudu ya millet evlerine dönmüş. van valisi haykırdı bugün, dedi. ne olur yardım edin diye.

Okan Bayülgen'in "Evim Evindir Van" kampanyasını tekrar izah ettiğini anlattım. "depremzedeleri misafir etmeyeceksiniz. siz atıl duran evinizi onların barınmaları için tahsis edeceksiniz, bulunduğunuz şehirdeki valilik onların ihtiyaçlarını karşılayacak" dediğini. Van boşaltılıyor zaten, dedi Hacim. evet öyleymiş en çok talep de Antalya ve mersin'miş oraları dolduğu için kabul etmiyorlarmış artık depremzedelerin barınma başvurularını, dedim. adamların çoğu akrabası o şehirlerde doğal olarak orayı tercih ediyorlar, dedi.

'Üniversite öğrencilerine eğitim-öğretim yılı ile ilgili açıklama yapılmamış galiba. 1 sene için Farabi programı ile başka üniversitelere gönderilsinler de ziyan olmasın 1 seneleri diye öneride bulunanlar varmış' dedim. Geçici ev tahsis edilecek ya şimdi oradakilere. yani şimdi dediysem lafın gelişi. adını yazdırmak için aramış valiliği. rektör yardımcılarından biri afet yönetimde görevliymiş. o açmış tesadüfen telefonu. konuşmuşlar. gelme, demiş adam. fakültene bölümüne bildir gelme. düşün dedi Hacim. hoca bana gelme, dedi. herkes dönmezse van'a kim yardım edecek. oradakilerin durumu ne olacak. ben 17sinde van'a gideceğim. hiçbir işim yok. bari giderim bi işin ucundan tutarım faydam dokunur, dedi. devlete bırakırsak olmayacak, sivil örgütlenme gerekiyor dedi.

neredeyse ben kalkıp gideceğim buradan yardım için. çocuğun biri donarak ölmüş ya. mahvoldum ben bunu duyunca. bazı çocuklar zatürre olmuş. herkes için zor ama çocuklar için daha da zor. deprem olduğunda twitterda yardım için fırtına kopardı millet, şimdi suspus. yardım için toplanan paraların 3te biri yatmış sadece(okuduklarıma göre). van hariç her yerde yaşam normale döndü..VAN HARİÇ!

daha da ne yazayım ki ben. bilemedim..

Sade-By Your Side

2011-11-12T21:54:00.001-05:00

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/C8QJmI_V3j4" frameborder="0" allowfullscreen&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/iframe&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;

when you're lost and you're alone and you can't get back again
i will find you darling and i will bring you home

çok romantik şarkı yaa..

Larry Crowne ve Prensesin Uykusu

2011-11-11T19:41:00.000-05:00

9kasım2011çarşamba

Haftalık olarak hangi filmleri izlediğimi sonzamanlarda yayınlıyorum, okuyor musun bilmem. Malum şehirdeyken okumadığımkitap kalmamıştı, burda da izlemediğim film kalmayacak. Gidişatım onugösteriyor:) şikayetçi miyim??kesinlikle hayır!!! Konuşma kulübündeki Didi,geçen gün bana bir sürü film öneren bir eposta atmış(ve her seferindeMaceraperest film izlemeyi çok seviyor demeyi de unutmuyor başkalarınaanlatırken:))her hafta, mutlaka bir de türk filmi olmak üzere izleyebildiğimkadar film izliyorum.

Her izlediğimi anlatmıyorum ancak bu iki film hakkındakonuşmaya değer.

Larry Crowne..Tom Hanks ve Julia Roberts başrollerde.Filmin afişinden ve bir şekilde(fragmanını izledim mi hatırlamıyorum) ben dekötü bir izlenim bırakmıştı. Sanki Tom Hanks otistik falan gibi bir rolde deJulia’ya aşık olacak, o şekilde film ilerleyecek. Neden bilmiyorum ama filmin senaryosunubu şekilde bekliyordum. Cumartesi akşamı yatmadan önce izledim. Beklediğimdendaha güzel çıktı. Bir kere senaryosu benim beklediğimden farklı. Tom Hanksyaşlanmış ama Julia Roberts hala güzel, hala genç. Sıkmayan bir film. Ahımşahım bir senaryo değil ama vakit geçirmek için birebir.

Prensesin Uykusu…bu filmi izlemek için neden bu kadarbekledim bilmiyorum. Bu filme de önyargılıydım. Issız Adam’dan sonra ÇağanIrmak’ın hiçbir filmini izleyemedim, midem kaldırmadı. Ancak bu film varyaa…süpper. Gerçi filmdeki bazı sahneleri görünce çok üzüldüm, çünkü ona çokyakın sahneleri ben kendi senaryom/filmim için düşünmüştüm. Hatta şaşırdımbirazcık da. “aa benim gibi düşünenler var” diye. Demek ki o kadar da parlakbir fikir değilmiş aklıma gelen:P

Filmi kaynatmadan toparlıyorum. Prensesin Uykusu'nu mutlaka izle. Yani bu ikisini karşılaştırınca Larry Crowne’u izlemesende olur ama Prensesin Uykusu’nu mutlaka izle. Konu olarak değişik bir konudeğil. Ancak çekim teknikleri, filmdeki bazı sahneler, Genco Erkal, ÇağlarÇorumlu(7 numara dizisindeki Yusuf), Sevinç Erbulak…ne kadar ertelersen o kadar“neden erteledim ki izlemeyi” diye hayıflanacağın bir film.

Yalnız…Sevinç Erbulak’ın oyunculuğunda bir dengesizlikvardı. Yani filmin başında rolünü farklı oynamış, sonuna doğru farklılaştırmış.Başta klasik Sevinç Erbulak(Kuzenlerim dizisi, Baba Evi dizisi…Sevinç Erbulaktakipçisiysen ne demek istediğimi anlarsın klasik Sevinç Erbulak deyişimle)dışında bir tavır görüyorsun, sonlara doğru her zamanki tarzına dönüyor. Birtek bu vardı. Bu da okyanusta sadece bir damla olur anca…

Bu ara izlediklerim(4-10 Kasım)

2011-11-11T16:30:00.000-05:00

John&Mary(1969)

Larry Crowne(2011)

Casablanca(1942)

Prensesin Uykusu(2010)

Not: 100. izleyicim S'ius'a teşekkürler:)